گروه تفسیر جنگ خبرگزاری تسنیم (روز 31 - گزارش شماره 172):  به خاطر داشته باشیم که جمهوری اسلامی سال‌ها در ادبیات راهبردی خود تأکید می‌کرد اگر جنگی منطقه‌ای شکل بگیرد، اسرائیل در «تقاطع آتش» قرار خواهد گرفت؛ وضعیتی که امروز عملاً محقق شده است. اکنون اسرائیل هم‌زمان از چند جبهه تحت فشار قرار دارد: از حزب‌الله در شمال، از محورهای فعال در سوریه و عراق، از یمن و نیز از سوی ایران. این تمرکز آتش، رژیم صهیونیستی را وارد مرحله‌ای از فرسایش تدریجی کرده است.

این فرسایش، به‌ویژه در حوزه رزم زمینی آشکارتر است، اما حتی برتری سنتی اسرائیل در حوزه هوایی نیز از این روند مصون نخواهد ماند. هیچ نیروی هوایی—even پیشرفته‌ترین آن—نمی‌تواند در یک بازه طولانی، در چند جبهه و با حجم بالای عملیات، بدون کاهش کارایی و استهلاک، به‌طور مستمر درگیر بماند. مقایسه این وضعیت با جنگ ایران و عراق نیز دقیق نیست؛ چرا که حجم و عمق آتش امروز علیه مراکز حیاتی، زیرساختی و پشتیبانی اسرائیل، به‌مراتب گسترده‌تر و بی‌سابقه‌تر از آن دوره است.

در واقع، آنچه امروز رخ می‌دهد، از منظر تاریخی می‌تواند نقطه آغاز یک تحول در نظم نظامی باشد. حتی اگر جنگ در همین مقطع متوقف شود، از نگاه تحلیلی می‌توان گفت ایران به هدف کلیدی خود—یعنی جلوگیری از تحقق اهداف راهبردی طرف مقابل—دست یافته است. اهدافی که در ابتدای جنگ از سوی آمریکا مطرح شد، عملاً محقق نشد.

پیامد مهم‌تر این جنگ، بازتعریف جایگاه ارتش آمریکا در نظام بین‌الملل است. از این پس، ارزیابی از توان نظامی ایالات متحده به «پیش» و «پس» از این جنگ تقسیم خواهد شد؛ تغییری که به‌ویژه در محاسبات قدرت‌های بزرگی چون چین و روسیه، تأثیرات راهبردی قابل توجهی بر جای خواهد گذاشت.

انتهای پیام/