به‌گزارش خبرگزاری تسنیم از تبریز، محمد کلامی، عضو هیئت علمی دانشگاه و تحلیلگر اقتصادی، در یادداشتی نوشت: اقتصاد مقاومتی در ادبیات اقتصادی به الگویی از سیاست‌گذاری و سازمان‌دهی اقتصادی گفته می‌شود که هدف آن افزایش تاب‌آوری، انعطاف‌پذیری و پایداری اقتصاد در برابر تکانه‌ها و فشارهای بیرونی و درونی است.

این مفهوم، صرفاً به معنای خودکفایی یا انزوای اقتصادی نیست، بلکه بر تقویت بنیان‌های داخلی اقتصاد، کاهش وابستگی‌های آسیب‌زا، و ارتقای توان سازگاری و بازآفرینی ساختار اقتصادی تأکید دارد.

در این چارچوب، اقتصاد مقاومتی را می‌توان در پیوندی نزدیک با نظریه رشد درون‌زا فهم کرد؛ نظریه‌ای که رشد اقتصادی را حاصل انباشت سرمایه انسانی، نوآوری، پیشرفت فناوری، یادگیری و ارتقای بهره‌وری درون نظام اقتصادی می‌داند.

از منظر رشد درون‌زا، پویایی بلندمدت اقتصاد نه صرفاً از تزریق منابع خارجی، بلکه از درون‌زا شدن فرآیندهای مولد، دانش‌بنیان و فناورانه ناشی می‌شود.

بر همین اساس، اقتصاد مقاومتی بر توسعه ظرفیت‌های تولیدی بومی، تقویت نوآوری، حمایت از بنگاه‌های دانش‌بنیان، ارتقای سرمایه انسانی، و شکل‌دهی به پیوندهای مؤثر میان دانشگاه، صنعت و بازار تأکید می‌کند.

چنین رویکردی موجب می‌شود اقتصاد، علاوه بر مقاومت در برابر شوک‌ها، توان خلق رشد پایدار و مستقل از عوامل بیرونی را نیز داشته باشد.

در تحلیل‌های اقتصادی، اقتصاد مقاومتی زمانی تحقق می‌یابد که ساختار اقتصادی بتواند از وابستگی به منابع ناپایدار، درآمدهای تک‌پایه، و فناوری وارداتی کاسته و در عوض بر ظرفیت‌های بومی برای تولید، نوآوری و بهره‌وری تکیه کند.

از این منظر، تاب‌آوری اقتصادی و رشد درون‌زا دو مفهوم مکمل‌اند: اولی بر حفظ کارکرد اقتصاد در برابر بحران‌ها دلالت دارد و دومی بر توانایی اقتصاد در تولید رشد پایدار از درون تأکید می‌ورزد.

در نتیجه، اقتصاد مقاومتی را می‌توان راهبردی دانست که با اتکا بر اصول رشد درون‌زا، به دنبال افزایش تاب‌آوری، کاهش شکنندگی، و تضمین تداوم رشد و توسعه اقتصادی در شرایط عدم قطعیت است.

انتهای پیام/