به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری تسنیم، حجت‌الاسلام حامد کاشانی کارشناس مذهبی در یادداشتی به‌شرح زیر به بررسی شرایط فعلی کشور پرداخته است:

بسم اللّه قاصم الجبّارین

این روزها که خداوند متعال لطف کرده است و توفیق حضور مداوم در جمع پرشور مردم مؤمن و انقلابی در تجمعات پایتخت کشور اسلامی‌مان را دارم، مدام از طرف اقشار مختلف جامعه با این پرسش مواجه می‌شوم؛ به‌عنوان کسی که عمر ناقابل خود را در مسیر شناخت و تحلیل تاریخ اهل‌بیت علیهم‌السلام صرف کرده است، شرایط امروز جامعهٔ ما مشابه کدام دوره از تاریخ اسلام است؟

به‌نظرم رسید که قدری دیدگاه خودم را نسبت به این مسئلهٔ پرتکرار بیان کنم:

در ابتدا عرض می‌کنم که هیچ زمانی، دقیقاً عینِ هیچ زمان دیگری در تاریخ نیست و حداکثر از جهاتی مشابهت برای عبرت‌گرفتن یا تجربه‌یافتن در دو برهه تاریخی وجود دارد.

و اگر با این قیود قرار باشد زمانهٔ خود را با زمانی در صدر اسلام (به‌صورت مقیّد) بسنجیم، باید بگویم از نگاه حقیر دورهٔ ما تا حدودی مشابه دوره فتح مکّه (و نزول سوره مبارکه نصر) یا صلح حدیبیه (و نزول سوره مبارکه فتح) می‌باشد.

(روشن است که در فتح مکه و صلح حدیبیه ـ جز برخی منافقان ـ احدی از مردم عادی و فرماندهان نظامی از حمایت حضرت رسول اکرم، صلّی اللّه علیه و آله، دست نکشیدند و یا کوتاهی و خیانت نکردند و پیامبر اکرم با اقتدار کامل و همراهی مؤمنان در این دو مقطع مهمّ تاریخی تصمیم شایسته‌ای را که مجد و عظمت اسلام و مسلمین را به‌دنبال داشت اتخاد کردند).

این روزها از گوشه‌وکنار در فضای مجازی و حقیقی زمزمه‌هایی شنیده می‌شود که به‌دنبال ایجاد مشابهت فضای امروز جامعه ولایی و انقلابی ما با دوران حضرت امام حسن مجتبی علیه السّلام هستند، بدون توجه و شناخت حدّاقلی از دوران آن حضرت!

لازم می‌دانم به‌عنوان یک پژوهشگر ناقابل تاریخ اسلام برای مخاطبان و پرسشگران علاقه‌مند، برخی تفاوتهای دوران امام حسن مجتبی علیه السّلام را با فضای جامعه ولایی امروز ایران اسلامی به‌اختصار تبیین کنم:

اوّلاً: در دوره امام حسن علیه السّلام نه عموم مردم همراه امام بودند (بلکه به حضرت ایمان نداشتند و دنبال دنیا بودند)، نه اکثر فرماندهان و نظامیان (که خود را به معاویه فروختند و فرار کردند) و نه سیاست‌پیشگان، درحالی که امروز مردمِ مبعوث‌شدهٔ ما، سنگر خیابان را محکم نگه‌ داشته‌اند و ذرّه‌ای تزلزل ندارند.

ثانیاً: فرماندهان و نظامیانِ جان‌به‌کف ما در اوج اقتدار و فراتر از انتظار و تصوّرات ذهنی ما در میدانِ مبارزه‌اند و جان خود را برای پیشبرد منویات فرماندهٔ‌کلّ قوا در طَبق اخلاص گذاشته‌اند.

ثالثاً: سیاسیون ما نیز علی‌رغم خطر ترور و... محکم ایستاده‌اند و هَمنوا با مردم انقلابی و نظامیان سلحشور هستند.

از دیگر سو، از جانب فرماندهی‌کلّ قوا از این سه گروه، هیچ گله‌ای ابراز نشده است، به‌عکس مردم آیتی قلمداد شدند که جای رهبر مظلوم شهید را پُر کنند و از ایشان در اولین پیامشان به‌جِدّ تقدیر شده است.

از دو گروه نظامیان و سیاسیون به‌ویژه رئیس دولت نیز با عنوان صادق و شجاع و... ستایش صورت گرفته و هیچ علامت و هشداری مبنی بر خیانت و سُستی به ما منتقل نشده است.

این موارد برخی تفاوتهای اساسی جامعه امروز ما با دوران و جامعه امام حسن مجتبی علیه السّلام است که در این‌جا فضای بیان آنها وجود داشت و گرنه موارد دیگری هم هست که در این مقال نمی‌گنجد!

حال اگر کسی مردم را از این ارکان چهارگانه (رهبری مقتدر آگاه، نظامیان سلحشور، سیاسیون پای‌کار و مردمِ درصحنه) ناامید یا بدگمان سازد، یا خائن است یا به‌شدت ناآگاه.

مسئلهٔ جنگ و توابع آن از وظایف خاصّ رهبری است و تا زمانی که هشدار یا فرمانی جدید نداده‌اند، ناگزیر به علم پیشین خود عمل می‌کنیم و بی‌جهت به نیروهای خودی بهتان نمی‌زنیم.

اگر دستور، جنگ تا رفع فتنه و فتح نهایی باشد، علی‌الرأس والعین و اگر به مصالحی، هر راهبرد دیگری در ادامه جنگ مورد نظر ولیّ فقیه باشد، باز هم وظیفهٔ ما تبعیّت هست و نه ارائهٔ راهبرد!

از برخی دوستان می‌خواهم با جوّزدگی و نگاه حداقلی و غیردقیق، به این نبرد باشکوه و مقاومت باعظمت و ارکان چهارگانه مقتدرش آسیب نزنند.

گاهی ایجاد دلسردی و سوءظنّ بی‌دلیل (بلکه خلاف قرائن و ادلّه) قطعاً خدمت به دشمن قسم‌خورده است.

شایسته است اتحاد و همبستگی و همدلی و انسجام خود را در این نبرد عظیم حفظ کنیم و اجازه ایجاد تشتّت را که خواست دشمن است، ندهیم.

سلام خدا بر مجاهدان راه خدا

سلام خدا بر مردم غیور و انقلابی

و به‌امید فتح و ظفر رزمندگان اسلام

اللّهُمَّ اجْعَلْ جمیعَ المؤمنین والمؤمنات ولاسیَّما زعیمَنا فی دِرعِکَ الْحَصینَةِ الَّتی تَجعَلُ فیها مَن تُریدُ

پ.ن: دوران ما از جهتی هم به جنگ احزاب شباهت دارد که در برخی سخنرانی‌ها اشاره کرده‌ام و شاید تفصیلی‌تر بگویم یا بنویسم.

انتهای پیام/+