به گزارش خبرگزاری تسنیم از خرم‌آباد، مسئله تخریب قبرستان بقیع در مدینه، یکی از موضوعات تاریخی در جهان اسلام است که همواره حساسیت‌های مذهبی و تاریخی فراوانی را برانگیخته است.

بقیع به‌عنوان مدفن جمعی از اهل‌بیت پیامبر و بزرگان صدر اسلام، جایگاه ویژه‌ای در حافظه دینی مسلمانان دارد. با این حال، تخریب بناها و بارگاه‌های این قبرستان تا امروز نیز در تحلیل‌های سیاسی، مذهبی و فرهنگی مورد بحث قرار می‌گیرد.

در همین چارچوب، ابراهیم بارانی بیرانوند، کارشناس مسائل سیاسی، در یادداشتی به بررسی ریشه‌های فکری، تاریخی و پیامدهای این رویداد پرداخته است:

وهابیت عربستان کینه عمیقی نسبت به جهان تشیع دارد. اقدامات اخیر عربستان سعودی در همدستی با صهیونیسم جنایتکار و کودک‌کش در راستای اقدام تاریخی تخریب قبرستان بقیع، نشان از این کینه عمیق از مکتب اسلام ناب محمدی است.

تخریب بارگاه و گنبدهای ائمه بقیع (ع) در دو مرحله توسط وهابیان صورت گرفت. در 1221 قمری  زمانی که توسط پیر استعمار یعنی انگلیس، برای اولین‌بار آل‌سعود و وهابیان به حجاز مسلط شدند، با توطئه انگلیس، پس از محاصره طولانی مدینه، به مقابر بقیع یورش بردند و بسیاری از آثار تاریخی و بناهای روی قبور را ویران کردند.

اما مدتی بعد با شکست وهابیان از نیروهای دولت عثمانی، حجاز از سلطه آن‌ها خارج شد و مسلمانان دوباره بارگاه‌های باشکوهی بر قبور ائمه (ع) بنا کردند.

در 8 شوال 1344 هجری قمری تخریب دوم رخ داد که به یوم‌الهدم معروف است، پس از سلطه دوباره آل‌سعود بر مدینه رخ داد. در این سال، عبدالعزیز بن سعود با اتکا به فتاوای مفتیان وهابی، دستور تخریب کامل تمام بناها، گنبدها و ضریح‌های موجود در قبرستان بقیع را صادر کرد.

از آن زمان تاککنون، این مزارها به‌صورت تلی از خاک و سنگ باقی مانده وعدم بازسازی قبور بقیع، نشانگر تداوم همان تفکر استعماری وهابیت بر حکام کنونی عربستان یعنی آل‌سعود خبیث است.

وهابیت بر پایه تفکرات ابن‌تیمیه و تدوین محمد بن عبدالوهاب و با تحریک و مدیریت جاسوس‌های کارگشته انگلیس، قرائتی بسیار سخت‌گیرانه و افراطی از مفهوم توحید و شرک ارائه می‌دهد.

آن‌ها معتقدند بنا کردن گنبد و بارگاه بر روی قبور و زیارت آن‌ها، نوعی پرستش غیرخدا و شرک اصغر یا اکبر است. وهابیان ادعا می‌کنند که پیامبر (ص) از بلند کردن قبور نهی کرده است، درحالی‌که قاطبه مسلمانان (شیعه و سنی) تکریم بزرگان دین و حفظ آثار آن‌ها را مصداق تعظیم شعائر الهی می‌دانند.

فراتر از نگاه مذهبی، بسیاری از تحلیل‌گران معتقدند هدف سیاسی این تخریب‌ها، از بین بردن حافظه تاریخی مسلمانان و گسستن پیوند عاطفی و بصری پیروان مذاهب مختلف با ریشه‌های صدر اسلام بوده است.

تفکر وهابیت در دهه‌های اخیر به پیدایش جریان‌های تکفیری و تروریستی منجر شده که جنایات آن‌ها فراتر از تخریب آثار تاریخی است. گروه‌هایی مانند داعش و القاعده که ریشه در همین تفکر دارند، به تخریب مزارات در عراق و سوریه (مانند حرم عسکریین در سامرا و مزار حجر بن عدی) و حتی آثار باستانی غیر اسلامی پرداختند.

بزرگ‌ترین جنایت این تفکر، حلال شمردن خون سایر مسلمانان اعم از شیعه و سنی‌هایی که با آن‌ها هم‌عقیده نیستند، است. عملیات‌های انتحاری در مساجد، بازارها و مراسم‌های مذهبی نمونه‌ای از این جنایات است.

این جریان با ارائه تصویری خشن، غیرعقلانی و خون‌ریز از اسلام، بزرگ‌ترین ضربه را به چهره بین‌المللی این دین رحمانی زده و زمینه‌ساز پروژه‌های اسلام‌هراسی در غرب شده‌اند.

جریانات تکفیری و سردسته آن‌ها یعنی آل‌سعود خبیث نه‌تنها هیچ‌گاه علیه رژیم صهیونیستی و آمریکا و غرب اقدامی انجام نداده‌اند، بلکه در حمایت از آن‌ها و علیه اسلام و مسلمانان انقلابی، جنایات زیادی را در سوریه، عراق، لبنان و ایران مرتکب شده‌اند که آخرین آن‌ها همدستی با آمریکا و رژیم صهیونیستی در حمله به ایران است.

انتهای پیام/