به گزارش خبرگزاری تسنیم به نقل از ریستاد انرژی، از اواخر فوریه، بازار جهانی نفت دستخوش نوسانات شدیدی بوده، اما واکنش قیمت به بزرگ‌ترین اختلال عرضه در تاریخ نسبتاً محدود بوده است. این آرامش به معنی بی‌خیالی نبود؛ بلکه سپرهای محافظی وجود داشتند که شوک را جذب کردند. 

بازار نفت واکنش کم‌اهمیتی به اختلال در تنگه هرمز نشان نداد؛ بلکه آن را جذب کرد.

برای نزدیک به چهار هفته، بازارها در برابر اختلال، مقاومت قابل توجهی از خود نشان داده‌اند که با ترکیبی از مازاد پیش از جنگ، نفت در مسیر حمل و بشکه‌های سیاسی پشتیبانی می‌شد و سپر موقتی ایجاد کرد و قیمت‌ها را مهار نمود.

این مرحله اکنون در حال پایان است.

با توجه به اینکه ظرفیت مازاد عمدتاً در پشت تنگه هرمز محبوس شده و ذخایر نیز در حال کاهش است، سیستم از حالت دارای سپر محافظ به حالت شکننده تغییر یافته است.

پالایشگران اروپایی به زودی این موضوع را مستقیماً احساس خواهند کرد، زیرا برای دریافت بشکه‌های نفت باید به طور فزاینده‌ای با خریداران آسیایی رقابت کنند.

زمانی که اختلال بعدی، از هر منبعی که باشد، رخ دهد، تقریباً هیچ ظرفیتی برای جذب آن باقی نخواهد ماند.

پیش از این درگیری، جهان انتظار داشت امسال مازاد نفت خام تقریباً 3 میلیون بشکه در روز باشد، ذخایر خشکی و فراساحلی قابل توجه بود و ظرفیت تولید مازاد مناسبی، هرچند بسیار محلی، وجود داشت.

این بشکه‌های "اضافی" به بازار اجازه داد تا یک شوک عرضه را جذب کند که در هر شرایط اولیه دیگری، باعث واکنش شدیدتر قیمت‌ها می‌شد.

این سپرهای محافظ اکنون تا حد زیادی مصرف شده‌اند، و سیستمی که شوک اولیه را جذب کرد، سیستمی نیست که امروز در آن فعالیت می‌کنیم.
نزدیک به 500 میلیون بشکه از کل مایعات در این اختلال تاکنون از بین رفته است.

ترکیب پاسخ سیاستی شامل آزادسازی ذخایر استراتژیک نفت توسط آژانس بین‌المللی انرژی و معافیت‌های تحریمی علیه نفت روسیه و ایران تقریباً به همین حجم است. علاوه بر این، به استثنای ذخایر فراساحلی، نرخ آزادسازی آن بشکه‌های سیاسی بسیار کمتر از نرخ از دست رفتن 17.8 میلیون بشکه در روز نفت خام و فرآورده‌های نفتی است.

در آزادسازی‌های هماهنگ گذشته، مجموع جریان‌های آزادسازی آژانس بین‌المللی انرژی از مرز 2 میلیون بشکه در روز جریان پایدار فراتر نرفته است، که نقطه مرجع تجربی خوبی برای فرض این است که حجم‌های قابل تحویل واقعی در سطح سیستم بسیار بالاتر از آن سطح نخواهد بود.

آزادسازی آژانس بین‌المللی انرژی متوجه کشورهای عضو این آژانس است که شامل برخی از اقتصادهای در معرض بیشترین اختلال، مانند پاکستان و هند، نمی‌شود و این کشورها مستقیماً چیزی از این آزادسازی دریافت نمی‌کنند.

چین ذخایر استراتژیک قابل توجهی را در طول سال‌های 2025 و اوایل 2026 ایجاد کرد اما هیچ نشانه‌ای از برداشت از آنها نشان نداده است.

هند نیز به دنبال معافیت تحریمی آمریکا به نفت روسیه در انبارهای شناور متکی است، اما تنها 8 میلیون بشکه باقی مانده است.

هنوز حدود 34 میلیون بشکه نفت ایران و 21 میلیون بشکه نفت ونزوئلا در انبارهای شناور وجود دارد که انتظار می‌رود بیشتر آن به چین برود.

متغیر مهم دیگری که توضیح می‌دهد چرا قیمت‌ها بیشتر حرکت نکرده‌اند، طول زنجیره تأمین است.

حجم عبوری از تنگه هرمز نزدیک به چهار هفته است که از بین رفته، اما ورودی نفت جهانی تنها هفته گذشته اولین کاهش قابل توجه را نشان داد، حدود 7 میلیون بشکه در روز کمتر از میانگین سه ساله.

در سه هفته اول اختلال، ورودی نفت تا حد زیادی تحت تأثیر قرار نگرفته بود.

خط لوله بشکه‌هایی که از قبل در دریا بودند، همراه با انبارهای شناور، آزادسازی ذخایر استراتژیک و ظرفیت تولید مازاد، با هم سپر محافظی را فراهم کرده‌اند که اکنون در زمان واقعی در حال پایان یافتن است.

از این هفته به بعد، هر روز بسته ماندن تنگه هرمز برای بازار نفت و قیمت ها اهمیت دارد.

انتهای پیام/