به گزارش خبرگزاری تسنیم، الکساندر آرنولد برای رئال مادرید بهتر و بهتر بازی می‌کند اما درهای تیم ملی انگلیس به روی او بسته شده است. آیا او واقعاً جام جهانی 2026 را از دست خواهد داد؟

الکساندر آرنولد که پاییز امسال 28 ساله می‌شود، فقط دو بار در جام جهانی بازی کرده است. در سال 2018 به‌ عنوان یک بازیکن جوان در آخرین بازی مرحله گروهی مقابل بلژیک به میدان رفت؛ دیداری که در آن زمان صعود هر دو تیم به مرحله حذفی قطعی شده بود. سپس در سال 2022 به‌ عنوان بازیکن تعویضی مقابل ولز بازی کرد. آن دیدار نیز آخرین بازی گروه بود، انگلیس 2 بر صفر پیش بود و صعودش به مرحله بعد قطعی شده بود.

اکنون جام جهانی بعدی در راه است و الکساندر آرنولد در خطر از دست دادن آن قرار دارد. توماس توخل او را برای بازی‌های دوستانه مقابل اروگوئه و ژاپن دعوت نکرده است. ترنت کاملاً سالم و آماده بازی است؛ او به‌ تازگی فرم خود را بازیابی کرده و شروع به ارائه بازی‌های باکیفیت در رئال مادرید کرده است. با این حال، توخل بازیکنان دیگری را در پست دفاع راست ترجیح داده است.

توماس توخل، سرمربی تیم ملی انگلیس گفته است: می‌دانم ترنت چه توانایی‌هایی دارد اما ما تصمیم گرفته‌ایم بازیکنان خود را حفظ کنیم. نقاط قوت او را می‌دانم؛ او بازیکن بسیار قدرتمندی است اما این یک تصمیم ورزشی است. ما با کوانساه، اسپنس و لیورامنتو ادامه خواهیم داد.

شاید ترجمه حرف‌های مربی کاملاً دقیق نباشد اما همین جمله «بازیکنان خودمان را نگه داریم»  آیا ترنت «یکی از ما» نیست؟ کمی عجیب و مبهم به نظر می‌رسد. به‌ هرحال از نگاه توخل و تیمش، ترنت هنوز نمی‌تواند «یکی از خودی‌ها» محسوب شود. او تحت هدایت این مربی آلمانی تنها یک بازی انجام داده است: بازی خارج از خانه مقابل آندورا در مقدماتی جام جهانی.

جالب‌تر این‌که انگلیس آن بازی را فقط با نتیجه یک بر صفر برد. ترنت به‌ عنوان بازیکن تعویضی وارد زمین شد و رسماً به پیروزی کمک کرد. مقابل چنین حریفی، تیم تقریباً فقط همان کار را باید می‌کرد! اواقعیت این است که تنها یک بازی زیر نظر توخل در یک سال و نیم (از ابتدای 2025 تاکنون) رقم بسیار کمی است. حتی می‌توان آن را بی‌احترامی دانست. در برهه‌هایی دلیل دعوت نشدن ترنت مصدومیت بوده است اما مواقعی هم وجود داشته که او سالم بوده اما باز هم در تیم ملی جایی نداشته است.

برای مثال در وقفه ملی سپتامبر 2025، انگلیس قرار بود در خانه با آندورا و خارج از خانه با صربستان بازی کند. نه ترنت و نه جک گریلیش در تیم حضور نداشتند. توخل گفت: می‌دانم هر دوی آنها مشتاق بازگشت هستند و این موضوع واقعاً مهم است اما در این اردوی تمرینی تصمیم گرفتیم که ترنت با ریس جیمز و تینو لیورامنتو جایگزین شود و پست جک توسط رشفورد، آنتونی گوردون و اِبِرِچی اِزه پوشش داده شود.

گریلیش اکنون مصدوم است و طبیعی است که دعوت نشود اما الکساندر آرنولد کاملاً آماده است و با این حال هنوز جایی در تیم ندارد. توخل ابتدا جارل کوانساه از لورکوزن، جد اسپنس از تاتنهام و تینو لیورامنتو از نیوکاسل را ترجیح می‌داد.

پس از اعلام فهرست تیم، کوانساه مصدوم شد اما حتی آن زمان نیز ترنت دعوت نشد؛ در عوض بن وایت دعوت شد. او از سال 2022 برای تیم ملی بازی نکرده بود و حتی مدتی از بازی برای تیم ملی خودداری می‌کرد. علاوه بر این، وایت در این فصل در ترکیب اصلی آرسنال قرار نداشته و مجموعاً کمی بیش از 1200 دقیقه در تمام مسابقات بازی کرده است. او از ژانویه در لیگ برتر به میدان نرفته است. با این حال، در تیم ملی حضور دارد؛ در حالی که الکساندر آرنولد نه.

مشکل ترنت در منحصر‌به‌فرد بودن او نهفته است. او یک مدافع کناری با مهارت‌هایی است که برای این پست بسیار غیرمعمول‌ هستند. در حقیقت، الکساندر آرنولد یک رجیستا در لباس یک مدافع کناری است. او با وجود اینکه یک مدافع است، در مالکیت توپ بسیار تأثیرگذارتر از عملکرد دفاعی‌اش عمل می‌کند.

جا دادن چنین بازیکنی در سیستم یک تیم، آن هم به‌گونه‌ای که نقاط قوتش به حداکثر برسد و نقاط ضعفش پنهان شود، کار دشواری است. در رئال مادرید، ژابی آلونسو سعی کرد چنین کاری با موفقیتی نسبی انجام دهد؛ مصدومیت‌ها تأثیر زیادی داشتند و این بازیکن انگلیسی زمان زیادی را از دست داد. اکنون او سالم است و آلوارو آربلوا در حال یاد گرفتن نحوه استفاده از اوست. او با هر بازی در حال بهتر شدن است. برای ادامه این روند مهم است که ترنت دوباره دچار مشکل نشود.

یورگن کلوپ بهترین مربی در ادغام الکساندر آرنولد در سبک بازی تیم بوده است. ترنت تحت هدایت این مربی آلمانی در لیورپول درخشید و به یک ستاره بزرگ تبدیل شد. با این حال، خود کلوپ نیز مدت زیادی تلاش کرد تا تیم را با ترنت و ترنت را با تیم هماهنگ کند. مهمتر اینکه او روزانه با الکساندر آرنولد و دیگر بازیکنان کار می‌کرد؛ موضوعی که نقش بسیار مهمی در رشد او داشت.

یک مربی تیم ملی، در اینجا توخل چنین فرصتی ندارد. در فوتبال ملی، توسعه سازوکارهای پیچیده گیم‌پلی عملاً دشوار است؛ چون زمان کافی وجود ندارد. در نتیجه، مربیان معمولاً گزینه‌های ساده‌تر را ترجیح می‌دهند. نه چیز خارق‌العاده‌ای اما چیزی که بدون دردسر کار می‌کند. شاید همین موضوع دلیل کنار گذاشته شدن ترنت باشد. لیورامنتو، اسپنس، وایت و کوانساه بازیکنان بسیار ساده‌تری برای ادغام در سیستم هستند. کایل واکر و کیران تریپیر که در دوران ساوت‌گیت مدافعان راست اصلی بودند، نیز همین‌طور هستند. آنها بازیکنانی با نقش‌های مشخص و تعریف‌شده‌اند و برای اینکه بهترین عملکردشان را ارائه دهند، نیازی نیست کل ساختار تیم با آنها سازگار شود.

اما موضوع ترنت کاملاً متفاوت است. او مسیِ مدافعان کناری است. اگر شرایط ایده‌آل برایش فراهم شود، می‌درخشد و تیم را به سطحی بالاتر می‌برد اما اگر او را مانند یک فول‌بک استاندارد به کار بگیرند، نه ویژگی منحصربه‌فردی در حمله ارائه می‌دهد و نه دفاع را تقویت می‌کند.

از سوی دیگر؛ عجیب است که توخل حتی او را به‌ عنوان یک گزینه ذخیره نیز نمی‌پذیرد. شاید ترنت را در ترکیب اصلی نمی‌بیند؛ این تصمیم مربی است و حق دارد چنین انتخابی داشته باشد اما چرا او را برای ایجاد تنوع در تیم دعوت نمی‌کند؟ او نه‌ تنها می‌تواند در پست دفاع راست، بلکه در مرکز زمین نیز بازی کند. ساوت‌گیت از او در آنجا استفاده کرد؛ البته نه کاملاً موفق. با این حال، ترنت یک پاسور عالی و یکی از بهترین بازیکنان جهان در ضربات ایستگاهی است. چرا باید از چنین ویژگی‌هایی چشم‌پوشی کرد؟

برای مثال، خط حمله تیم را در نظر بگیرید: توخل هری کین، رشفورد، جارود بوون و دو مهاجم دومینیکنی کالورت لوین و سولانکه را دعوت کرده است. هرکدام سبک متفاوتی دارند. رشفورد و بوون سریع و چابک‌ هستند. سولانکه و کالورت لوین بلندقد، قدرتمند و مناسب پرس و دوئل هستند. کین هم که همه‌کاره است.

توخل برای خط حمله چندین گزینه متفاوت انتخاب کرده و این منطقی است، زیرا او می‌تواند تیم را با توجه به نوع حریف و شرایط مسابقه تنظیم کند. از نظر تئوری، همین منطق باید درباره ترنت نیز صادق باشد اما مشخص نیست چرا چنین نشده است.

نکته مهم این است که حتی پیش از دوران توخل، زمانی که ساوت‌گیت هدایت تیم را بر عهده داشت، الکساندر آرنولد تقریباً هرگز بازیکن ثابت و همیشگی تیم ملی نبود. او تنها در دو جام جهانی و چهار یورو حضور یافت. یورو 2021 را به دلیل مصدومیت از دست داد و در سال 2024 فقط در سه مسابقه گروهی (بدون 90 دقیقه کامل) و یک بازی مرحله یک‌چهارم نهایی مقابل سوئیس شرکت کرد، آن هم عمدتاً در ضربات پنالتی. نه در نیمه‌نهایی و نه در فینال نقشی نداشت.

جالب‌تر اینکه در بازی‌های مرحله گروهی مقابل صربستان و دانمارک، جایی که ترنت در ترکیب اصلی بود، در مرکز زمین به کار گرفته شد. یعنی ساوت‌گیت او را به‌ عنوان گزینه اصلی جناح راست نمی‌دید و باز هم گزینه‌های ساده‌تر را ترجیح می‌داد.

نکته عجیب دیگر این است که ثابت‌ترین دوران حضور ترنت در تیم ملی، نه در دوره ساوت‌گیت و نه در دوره توخل، بلکه در دوره‌ای بود که لی کارسلی سرمربی موقت انگلیس بود. الکساندر آرنولد چهار بازی پیاپی را در مقدماتی جام جهانی به‌ طور کامل انجام داد. احتمالاً تعدادشان به شش مسابقه می‌رسید اما دو بازی آخر را به دلیل مصدومیت از دست داد.

ساوت‌گیت به دلیل عملکرد ضعیف و بی‌روح تیمش با آن فهرست نامنسجم به‌ شدت مورد انتقاد قرار گرفت. منتقدان معتقد بودند پتانسیل تیم حتی تا نیمه ظرفیتش هم استفاده نشده است. اگر انگلیس حتی یک جام کسب می‌کرد، احتمالاً بسیاری از انتقادها نادیده گرفته می‌شد اما در نهایت ساوت‌گیت بدون هیچ عنوانی کارش را به پایان رساند و تنها چیزی که باقی گذاشت، ناکامی‌ها و ناامیدی‌های پی‌درپی بود.

توخل در سطح باشگاهی پروژه‌های بسیار جالب و هیجان‌انگیزی را هدایت کرده است اما اینکه آیا او می‌تواند تیم ملی انگلیس را نیز به همان اندازه جذاب و هیجان‌انگیز کند، هنوز مشخص نیست. این تیم به راحتی از مرحله مقدماتی جام جهانی عبور کرد و تمامی حریفان خود (به جز آندورا) را پشت‌سر گذاشت. بنابراین، قضاوت زودهنگام خواهد بود.

از سوی دیگر؛ کنار گذاشتن ترنت مشکوک به نظر می‌رسد. آیا این یک سازگاری با واقعیت‌های دنیای فوتبال ملی است، جایی که ساختن یک سیستم پیچیده دشوار است؟ یا این رویکردی شبیه به گرت ساوت‌گیت است؛ احتیاطی که مرزهای بزدلی را خدشه‌دار می‌کند، وقتی یک مربی عمداً بازیکنی پیچیده و با پتانسیل بالا را نادیده می‌گیرد و گزینه‌های ساده‌تر و سرراست‌تری را انتخاب می‌کند؟

به نظر می‌رسد خود ترنت نیز از سابقه دشوارش با تیم ملی تا حدی (یا شاید بیشتر) خسته شده است. پس از پیروزی رئال مادرید در دربی مقابل اتلتیکو، این بازیکن انگلیسی در شبکه‌های اجتماعی نوشت: «مادرید. و دیگر هیچ» (Madrid. Y nada mas). بسیاری از رسانه‌ها معتقدند که این پاسخی به عدم دعوت او به تیم ملی بوده است؛ پاسخی شبیه به گرت بیل که می‌گفت: «ولز. گلف. مادرید. به همین ترتیب». تنها تفاوت این بود که بازیکن ولزی رئال مادرید را هدف قرار داد، در حالی که ترنت، برعکس، به نظر می‌رسید که باشگاه را بر تیم ملی اولویت می‌دهد.

شاید الکساندر آرنولد سرانجام به جام جهانی 2026 راه یابد. فهرست نهایی تیم‌ها در اواخر ماه می یا اوایل ژوئن اعلام خواهد شد، بنابراین توخل هنوز فرصت دارد تا در مورد ترکیب نهایی تجدیدنظر کند اما اگر ترنت جام جهانی را از دست بدهد، به نظر می‌رسد که این یک بازی "باخت-باخت" خواهد بود؛ هم بازیکن و هم تیم ملی انگلیس بازنده خواهند بود. حال این پرسش مطرح می‌شود که چه کسی بیشتر ضرر خواهد کرد: الکساندر آرنولد بدون جام جهانی یا تیم ملی انگلیس بدون الکساندر آرنولد؟

انتهای پیام/