به گزارش خبرگزاری تسنیم از قم، بامداد هفتم فروردین سال 1405، آسمان قم با حمله‌ موشکی وحشیانه‌ای مورد هدف قرار گرفت. زمانی که شهر در سکوت عمیق فرو رفته و خانواده‌ها در خانه امن در خواب گرم و شیرینشان به سر می‌بردند، صدایی مهیب سکوت شب را شکافت. صدایی که دیگر بوق ماشین‌ها نبود، نه صدای پرنده‌ای در بیداری صبحگاهی، و نه نجوای ملایم باد در میان شاخه‌های درختان. این آوایی بود که از دهانه موشک‌های دشمن برآمد.

ساختمانی مسکونی در محله پردیسان قم، که محل زندگی خانواده‌هایی ساده و پرنشاط بود، اکنون به صحنه‌ای از ویرانی بدل گشته. بامدادی که قرار بود با نور و امید فردای پیروزی آغاز شود، با انفجاری سوزان به پایان رسید. آثاری از زندگی، از وسایل ساده خانه‌ها و خاطرات و اسباب‌بازی‌های کوچک کودکانی که هرگز بیدار نشدند، در میان آوارهای درهم‌ریخته پراکنده شده بود.

در میان خرابه‌های این حمله بی‌رحمانه، اتاق‌هایی پیدا می‌شود که گویی زمان در آنجا ایستاده است. مدادهایی نیمه‌تمام، نقاشی‌هایی روی دیوار که رویاها را روایت می‌کردند، کفش‌های کوچک کودکانی که حالا هیچ‌گاه به آن‌ها پا نخواهند گذاشت. هر قطعه از این آثار، داستان زندگی ساده و زیبای بچه‌هایی را به تصویر می‌کشد که هیچ جرمی جز دوست داشتنشان به زندگی نداشتند.

بیش از چهار کودک معصوم در میان بی‌گناهان به به آسمان پر کشیدند. کودکانی که رؤیاهای کوچکی داشتند: رؤیای بزرگ شدن، رؤیای بازی کردن با دوستان، رؤیای رفتن به مدرسه و رؤیای ساختن آینده‌ای روشن برای کشورشان. این کودکان فقط می‌خواستند بزرگ شوند، نه اینکه سند بزرگترین جنایت تاریخ را به یادگار از خود به جا بگذارند.

پایان دشمن با جنایت جنگی بی‌پایان

تا این لحظه، تعداد شهدای بی‌گناه به هجده نفر رسیده است. هجده روح معصوم که به دستان فرشته مرگ سپرده شدند. هر کدام از این شهدا، دنیایی از آرزوها بودند. پدری که می‌خواست خانواده‌اش را بزرگ‌تر کند، مادری که می‌خواست فرزندانش را در آغوش پر مِهرش بپروراند و کودکانی که می‌خواستند جهان را زیبا بنگرند. همه این‌ها با یک جنایت جنگی به پایان رسیدند.

این فقط یک حمله نبود؛ این فجیع‌ترین صورت جنایت علیه بشریت است. جنایتی که در آن هیچ قانونی، هیچ حریمی، هیچ محدودیتی وجود ندارد. کودکان، زنان و مردان بی‌گناه هدف قرار گرفته‌اند. این دشمنی، این بزدلی که در حمله به محله‌ای مسکونی و غیرنظامی نمود پیدا کرده، نشان‌دهنده عمق تاریکی و بی‌رحمی مستکبرین عالم بشریت است.

خانواده‌هایی که در اطراف این منطقه بودند، نمایان‌گر این است که هیچ ترس و دلهره‌ای برای مردم نیست و با قدرت این مسیر پرافتخار را تا نابودی کامل اسرائیل و اخراج آمریکا از منطقه ادامه می‌دهند.

در محل اصابت موشک‌های دشمن، آثار مختلفی از مسکونی بودن این فضاها به دست آمده است. لابه‌لای آواربرداری‌ها، اتاق‌هایی دیده می‌شود که متعلق به خانواده‌هاست. آثار به‌جا مانده از کودکان معصوم اثبات می‌کند که این نه‌تنها یک حمله به یک مکان غیرنظامی بلکه تهاجمی علیه قلب تپنده خانواده‌ها و معصوم‌ترین آفریده‌های خدا بوده است.

رد خون کودکان بی‌گناه از برگ‌های صفحه تاریخ پاک نخواهد شد 

این جنایت بی‌شک در تاریخ ثبت خواهد شد. تاریخ خواهد نوشت که در چه زمانی، در چه مکانی، چه بی‌گناهانی به دست چه اشقیائی به شهادت رسیدند. نام این جنایتکاران در صفحات سیاه تاریخ با خطی از جنایت و خون نوشته می‌شود. دامن جنایتکاران هرگز پاک نخواهد شد، و نام آنها به عنوان نماد وحشت و بی‌رحمی باقی خواهد ماند.

این حمله ناجوانمردانه، پیامی واضح دارد؛ دشمن از هر چیزی می‌هراسد، حتی از خواب راحت و آرامش مردم این شهر. این بزدلی در حمله به کودکان، نشان می‌دهد که دشمن می‌داند هیچ قدرتی برابری با اراده و ایمان مردم این سرزمین ندارد. کودکانی که امروز به شهادت رسیدند، قطعا به نمادهای مقاومت، ایثار و شجاعت تبدیل خواهند شد.

امروز، قم فریاد می‌زند. فریادی که از میان این آوارها برمی‌خیزد. فریادی که از دل خانواده‌ها و حتی همشهریان داغدار برمی‌آید. این کودکان و این بی‌گناهان، امروز به شهیدانی تبدیل شده‌اند که نامشان در قلب‌ها و تاریخ این سرزمین جاودانه خواهد شد. جنایت دشمن، به خود دشمن بازمی‌گردد و این حمله بزدلانه، نه نشانه قدرت، که نشانه ترس و ضعف اوست.

دشمن فرومایه و پست بداند که ما انتقام تک‌تک این گل‌های پرپر ایران جانمان را از آنها خواهیم ستاند.

انتهای پیام/