به گزارش خبرگزاری تسنیم، گروه تفسیر جنگ خبرگزاری تسنیم در شماره 161 گزارش های روزانه خود از جنگ رمضان، به بررسی اظهارات و تحلیل اسحاق بریک از ژنرال‌های معروف اسرائیلی درباره ابعاد مختلف ارتش رژیم صهیونیستی پرداخته است که شنیدن آن خالی از لطف نیست.

این تحلیل را بشنوید:

او یکی از ژنرال‌های شناخته‌شده در اسرائیل است که طی سال‌های اخیر، به‌دلیل مواضع انتقادی‌اش نسبت به وضعیت ارتش این رژیم، مورد توجه گسترده رسانه‌ها قرار گرفته است. با این حال، تا پیش از وقایع 7 اکتبر، بسیاری از تحلیل‌گران و رسانه‌های اسرائیلی اظهارات او را اغراق‌آمیز یا حتی غیرواقع‌بینانه تلقی می‌کردند. اما پس از 7 اکتبر، نگاه‌ها به‌طور محسوسی تغییر کرد؛ چراکه سناریویی که توسط نیروهای مقاومت اجرا شد، پیش‌تر از سوی همین ژنرال پیش‌بینی شده بود.

او هشدار داده بود که چنین رخدادی امکان وقوع دارد و ارتش اسرائیل در وضعیت فعلی، توان مقابله مؤثر با آن را نخواهد داشت. از منظر او، ریشه این ناتوانی به فرسایش عمیق نیروی زمینی بازمی‌گردد؛ نیرویی که به تعبیر وی «تا مغز استخوان تحلیل رفته» است.

این فرسایش نیز بی‌ارتباط با سال‌های اخیر نیست: درگیری‌های مستمر در غزه، جنگ در لبنان و به‌طور کلی چند سال حضور مداوم در وضعیت جنگی، فشار سنگینی بر ساختار عملیاتی ارتش وارد کرده است.

نکته محوری در تحلیل این ژنرال، مفهوم «ادراک اغراق‌شده از قدرت» است. به‌زعم او، ارتش اسرائیل دچار نوعی توهم برتری شده؛ به این معنا که تصویری بزرگ‌نمایی‌شده از توان نظامی خود دارد، در حالی که این قدرت در عرصه عملیاتی، با محدودیت‌ها و خلأهای جدی مواجه است. او این وضعیت را نتیجه یک خطای راهبردی ریشه‌دار می‌داند—خطایی که به‌گفته وی، سابقه آن دست‌کم به پس از جنگ یوم‌کیپور بازمی‌گردد و به‌تدریج در ساختار نظامی اسرائیل نهادینه شده است.

بر اساس این تحلیل، ارتش اسرائیل طی دهه‌های گذشته، تمرکز اصلی خود را بر توسعه نیروی هوایی قرار داده است: ایجاد یک قدرت هوایی پیشرفته، پرهزینه و مبتنی بر فناوری‌های پیچیده. در مقابل، حوزه نیروی زمینی عملاً مورد غفلت قرار گرفته و در نتیجه، این بخش به نیرویی نسبتاً فرسوده و کم‌توان تبدیل شده است.

این راهبرد بر این فرض استوار بوده که برتری هوایی می‌تواند جایگزین سایر ابعاد قدرت نظامی شود و امکان تحمیل اراده در میدان نبرد را فراهم کند. اما به‌گفته این ژنرال، چنین تصوری نادرست است؛ چراکه در نهایت، این «زمین» است که سرنوشت جنگ را تعیین می‌کند، نه صرفاً آسمان.

انتهای پیام/