به گزارش خبرگزاری تسنیم از قم ، تجربه جالبی است که -به‌دلیل شرایط خاص کنونی- اولین مواجهه‌های ما با رهبر جدید و عزیز، نه از طریق ویدیو، تصویر و صوت، بلکه از طریق «جهان کلمات» است؛ جهانی که شخصاً بسیار دوستش دارم.

 تجربه ارتباطی جالب دیگر، کم و تدریجی بودن داده‌ها و‌ پیام‌هاست که لذت «کشف» را موجب می‌شود؛ مثل روزهای اولی که با انسان کم‌حرفی رفیق می‌شویم و آرام‌آرام داریم سرزمین وجودش را کشف می‌کنیم.

گزارش شخصی‌ام از این سفر «کشف از طریق جهان کلمات» به‌عنوان یک پژوهشگر ارتباطات؛

1. حکمت و تدبیر؛ پیام‌ها از این منظر تنه‌به‌تنهٔ پیام‌های رهبر شهید می‌زند. مجال بسطش نیست، شاید وقتی دیگر، اما ایده‌ها دقیق و عمیق است و بیان نیز متقن و محکم. 

2. محبت؛ یک محبت خاصی در کلمات هست که علیرغم تلاش نویسنده برای کنترل خود در مقام سخن، از لابلای واژه‌‌ها عطرش منتشر می‌شود. مثلا در پیام اول، آن تعابیر نسبت به همسر شهیده‌شان و در پیام دوم، آن عبارت مربوط به نودامادها و نوعروسان. این‌ها را که نوشتم یاد تعابیر رهبر شهید در مورد کودکی آقا سیدمجتبی در [ماجرای] دعا برای آزاد شدن پدر افتادم؛ «..مجتبى...که کودکى بود سرشار از معصومیت و پاکى و سلامت روحى و عشق و عاطفه و پایبندى به برخى عبادات..»

نکته بعدی اینکه یک الگوی ارتباطی دلنشین و جالبی دارد پیام‌ها که نمی‌دانم چطور توضیحش بدهم. دست به دامن این استعاره می‌شوم، شاید مقصودم منتقل شود؛ مثل یک رفیق یا برادر یا پدری که سال‌ها در جایی دور از هم زندگی کرده‌اید، سال‌ها به فکرت بوده ولی به‌دلایلی نمی‌توانستید با هم صحبت کنید. حالا ارتباط برقرار شده و شروع کرده به نامه نوشتن برایت. حالا یک عمر حرفِ گفته‌نشده و احساسِ ابرازنشده در درون سینه‌اش را می‌خواهد به‌تدریج اظهار کند.

راستش کم پیش می‌آید که با خواندن پیامی بغض کنم، اما این پیام نوروزی برای من اینطور بود.

یادداشت از علیرضا قربانی، مدرس حوزه و دانشگاه

انتهای پیام/