به گزارش خبرگزاری تسنیم ،  تیم پلیسی پس از افزایش چند مورد قاپ‌زنی در مناطق مختلف یکی از محله‌های استان تهران، بررسی موضوع را در دستور کار قرار داد. در جریان رصدهای اطلاعاتی، به سرنخ‌هایی از فعالیت یک سارق جوان رسید که با شیوه‌ای سریع و فرار ناگهانی، تلفن همراه شهروندان را سرقت می‌کرد.پس از تکمیل سرنخ‌ها، تیم پلیسی محل اختفای متهم را شناسایی و در عملیاتی غافلگیرانه او را دستگیر کرد. در بازرسی از محل، تعدادی تلفن همراه سرقتی کشف شد. متهم در جریان بررسی‌های اولیه، به چندین فقره قاپ‌زنی اعتراف کرد و پرونده برای رسیدگی‌های بعدی به مسیر قانونی سپرده شد.
گفتگو با متهم

 چی شد اصلاً سمت این کار رفتی؟

متهم: شرایط مالی نامناسب و نداشتن شغل ثابت باعث شد احساس کنم راهی برای بهبود وضعیت ندارم. در چنین وضعی وسوسه انتخاب روش‌های نادرست قوی‌تر می‌شود.

چه عاملی موجب شد قاپ‌زنی را انتخاب کنی؟

متهم: تصمیم داشتم برای رفتن به ژاپن هزینه لازم را فراهم کنم. تصورم این بود که با جمع‌کردن پول از این طریق می‌توانم خیلی زودتر به هدفم برسم.

 چرا مقصد سفر، کشور دیگری بود؟

متهم: شنیده بودم در آن کشور فرصت‌های جدیدی برای کار وجود دارد و حتی برخی افراد پس از مهاجرت غیررسمی از طریق همین سرقت‌ها درآمد کسب می‌کنند. همین تصور غلط من را به سمت این هدف کشاند

 آیا از قبل سابقه انجام چنین سرقت‌هایی داشتی؟

متهم: سابقه‌های پراکنده داشتم اما هیچ‌وقت تا این حد درگیر نشده بودم. این‌بار قصد داشتم به‌صورت گسترده پول جمع کنم و همین باعث تکرار سرقت‌ها شد.

 شیوه انتخاب محل سرقت چگونه بود؟

متهم: معمولاً مکان‌هایی را انتخاب می‌کردم که تردد شهروندان زیاد و تمرکز افراد کمتر بود. تصور می‌کردم چنین محیط‌هایی احتمال موفقیت و فرار را بیشتر می‌کند.

 آیا لحظه‌ای به پیامد و خطرات این کار فکر کردی؟

متهم: گاهی به عواقبش فکر می‌کردم اما هدفی که برای سفر در ذهن داشتم اجازه نمی‌داد درست بیندیشم. همیشه با خودم می‌گفتم بعد از جمع‌آوری پول، این کار را کنار می‌گذارم.

 خانواده‌ات از موضوع باخبر بودند؟

متهم: خیر. آن‌ها فکر می‌کردند مشغول کار آزاد هستم. نمی‌خواستم متوجه واقعیت شوند چون می‌دانستم باعث ناراحتی و شرمندگی‌شان می‌شود.

 چرا روش‌های قانونی برای تأمین هزینه سفر را امتحان نکردی؟

متهم: چندین بار تلاش کردم کارهای موقت انجام دهم، اما درآمدشان بسیار پایین بود. در نهایت ناامیدی باعث شد راه میان‌بُر و البته خطرناک را انتخاب کنم.

 لحظه دستگیری چه احساسی داشتی؟

متهم: احساس فروپاشی. انگار همه برنامه‌هایی که اشتباه پایه‌گذاری شده بود در همان لحظه فروریخت. واقعیت خطایی که مرتکب شده بودم کاملاً برایم آشکار شد.

 اگر اکنون امکان بازگشت داشته باشی، چه انتخابی می‌کنی؟

متهم: بدون تردید مسیر قانونی را دنبال می‌کردم و برای بهبود شرایط زندگی صبر بیشتری به خرج می‌دادم. امروز می‌دانم هیچ هدفی ارزش آن را ندارد که انسان خود را وارد چنین راهی کند.

انتهای پیام/