به‌گزارش خبرگزاری تسنیم از تبریز، محمد کلامی، اقتصاددان و عضو هیئت علمی دانشگاه در یادداشتی نوشت: اگر جنگ رمضان برای ملت ایران، صحنه «آزمون آهن و آتش» و حماسه دفاع از کیان کشور است، اما در کنار آن باید سال 1405 سالِ «اصلاح ساختارها و رویکردهای اقتصادی و ثبات» باشد. رشادت نیروهای مسلح و حماسه حضور مردم، اکنون وظیفه‌ای سنگین‌تر را بر دوش کارگزاران و نخبگان نهاده است و آن تبدیل «اقتدار امنیتی» به «رفاه اجتماعی» است. در این میان، کلیدواژه «وحدت اقتصادی»، نه یک توصیه اخلاقی، بلکه راهبردی‌ترین نیاز نظام برای تحقق جهش تمدنی در عصر پسابحران است. در راستای وحدت اقتصادی رویکردهای زیر، ذیل شعار سال می تواند مدنظر تصمیم سازان، تصمیم گیران و برنامه ریزان اقتصادی باشد:

1. معیشت و سفره مردم، سنگر جدید مبارزه 

تجربه سال‌های گذشته نشان داده است که دشمن پس از ناکامی در میادین امنیتی و نظامی، تمام توان خود را بر «فرسایش معیشتی» و تخریب «اعتماد عمومی» متمرکز می کند. در ادبیات انقلاب اسلامی، جهاد تعطیل‌بردار نیست، بلکه تنها از میدانی به میدان دیگر منتقل می‌شود. امروز، هر کارخانه یک سنگر و هر کارآفرین یک سردار در جبهه استقلال ملی است. وحدت اقتصادی یعنی درک این واقعیت که شکست دشمن در مواجه با ایران، تنها از مسیر رونق سفره‌های مردم می‌گذرد.

2. عبور از وحدت سیاسی به مشارکت ساختاری

وحدت سیاسی و حضور در صحنه‌های ملی زیربنای قدرت ایران اسلامی می باشد، اما برای پایداری در برابر تکانه‌های خارجی، نیازمند «وحدت اقتصادی» هستیم. این وحدت به معنای شریک کردن واقعی مردم در دارایی‌های ملی و پروژه‌های پیشران است. بر اساس دکترین «قسط»، ثمره امنیت ملی باید به طور عادلانه در رگ‌های جامعه جریان یابد. مردمی‌سازی اقتصاد، یعنی ایجاد بستری که در آن هر ایرانی، نه صرفا یک مصرف کننده بلکه خود را باید جزئی از موتور محرک تولید ملی ببیند.

3. شفافیت؛ پل میان حاکمیت و سرمایه‌های اجتماعی

 باید توجه داشت که هیچ عاملی به اندازه «تبعیض و رانت» نمی‌تواند به وحدت ملی آسیب بزند. برای ترمیم شکاف‌های احتمالی، «شفافیت در تخصیص منابعِ» یک ضرورت حیاتی است. ایجاد یک «اتاق شیشه‌ای» برای مدیریت منابع کشور، پیوند میان دولت و ملت را مستحکم کرده و مشارکت عمومی را از یک شعار به یک واقعیت ملموس تبدیل می‌کند.

 4. بازگشت به فرهنگ «تعاون»؛ رمز موفقیت اقتصادی در سال 1405

توجه به عنصر زمان و مکان در نظریه‌های اقتصادی اصلی اساسی است، بنابراین الگوی توسعه ‌کشور نباید صرفاً کپی‌برداری از مدل‌های غربی باشد. ما نیازمند احیای فرهنگ «تعاون» هستیم. وحدت اقتصادی یعنی بخش خصوصی، دولت و نهادهای حاکمیتی، نه به عنوان رقیب، بلکه به عنوان اعضای یک پیکره واحد برای «بازسازی زیرساخت‌ها» و «رشد اقتصادی» و «رفاه اجتماعی» عمل کنند. در این مسیر، باید نخبگان و جوانانی که در اوج بحران‌ها کنار کشور ماندند، «فرش قرمز اجرایی» پهن کرد.

‌در نگاه کلی باید گفت؛ در جهان امروز اقتدار تمدنی در گرو تاب‌آوری اقتصادی است ملت ایران با عبور از گردنه‌های سخت جنگ رمضان، امضای اقتدار خود را بر تاریخ منطقه ثبت خواهدکرد.‌ اما باید با «وحدت اقتصادی»، اصلی‌ترین حربه دشمن یعنی «تحریم و فشار معیشتی» را برای همیشه از کار بیندازیم.

استمرار مبارزه ملی، در گروِ هوشمندی کارگزاران، ایثار تولیدکنندگان و همبستگی آحاد مردم است. ما از ویرانه‌های فشار، شکوهِ یک تمدن نوین را خواهیم ساخت.

انتهای پیام/