به گزارش خبرگزاری تسنیم، همراهی عراقی‌ها با ایران در جنگ رمضان، صرفاً واکنشی احساسی یا مقطعی نبود؛ این همدلی ریشه در پیوندی عمیق تاریخی، مذهبی و اجتماعی دارد که در بزنگاه‌های حساس منطقه‌ای به‌روشنی آشکار می‌شود.

در روزهایی که فضای رسانه‌ای منطقه سرشار از روایت‌های متضاد و جنگ روانی گسترده بود، آنچه در خیابان‌های نجف، کربلا، بغداد و حتی شهرهای کوچک‌تر عراق دیده شد، فراتر از تحلیل‌های رسمی و سیاسی بود. حضور خودجوش مردم، مواضع صریح عشایر، فعالیت گسترده کاربران عراقی در شبکه‌های اجتماعی و حتی کمک‌های مردمی، همگی از نوعی «هم‌سرنوشتی» میان دو ملت حکایت دارد که صرفاً با معادلات ژئوپولیتیک قابل تبیین نیست.

عراقی‌ها، به‌ویژه پس از تجربه سال‌های اشغال و مبارزه با تروریسم، به‌خوبی دریافته‌اند که معادلات امنیتی منطقه به‌شدت درهم‌تنیده است، ازهمین‌رو، هرگونه فشار یا تهدید علیه ایران، در نگاه بخش قابل‌توجهی از جامعه عراق، تهدیدی غیرمستقیم علیه ثبات خود این کشور نیز تلقی می‌شود، این درک مشترک، زمینه‌ساز شکل‌گیری نوعی همدلی راهبردی شده است که در جنگ رمضان نیز به‌وضوح بروز یافت.

نکته قابل‌توجه، تنوع طیف‌های همراه در عراق است، این همراهی صرفاً به گروه‌های مقاومت یا جریان‌های سیاسی خاص محدود نمی‌شود، بلکه لایه‌های مختلف جامعه، از نخبگان فرهنگی و رسانه‌ای گرفته تا جوانان فعال در فضای مجازی و حتی اقشار سنتی، در آن نقش‌آفرینی دارند. انتشار گسترده محتوا در حمایت از ایران، روایت‌سازی به زبان و لهجه محلی و تأکید بر مشترکات تاریخی و مذهبی، نشان می‌دهد که این همراهی صرفاً یک پروژه سازمان‌یافته نیست، بلکه در افکار عمومی ریشه دارد،

در این میان، نقش عتبات عالیات و پیوندهای مذهبی نیز قابل چشم‌پوشی نیست. همان‌گونه که در ایام اربعین، میلیون‌ها زائر ایرانی و عراقی تجربه‌ای مشترک را رقم می‌زنند، در شرایط بحران نیز این پیوندها به سرمایه‌ای اجتماعی و فعال تبدیل می‌شود. مفاهیمی چون «نصرت»، «وفاداری» و «دفاع از مظلوم» که در فرهنگ دینی مشترک دو ملت ریشه دارد، در چنین بزنگاه‌هایی از سطح شعار فراتر می‌رود و به کنش اجتماعی بدل می‌شود.

از منظر رسانه‌ای نیز، واکنش عراقی‌ها پیامی مهم برای بازیگران منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای داشت: به‌خلاف برخی تصورات، شکاف میان ملت‌های منطقه به‌سادگی قابل بهره‌برداری نیست. تجربه جنگ رمضان نشان داد که در صورت شکل‌گیری روایتی مشترک، ظرفیت همگرایی میان جوامع منطقه‌ای بسیار فراتر از آن چیزی است که در تحلیل‌های رسمی بازتاب می‌یابد،

در نهایت، آنچه از این مقطع می‌توان به‌عنوان واقعیتی تثبیت‌شده یاد کرد، شکل‌گیری «سرمایه همدلی» میان ایران و عراق است؛ سرمایه‌ای که اگر به‌درستی فهم و مدیریت شود، می‌تواند در آینده به یکی از مهم‌ترین پشتوانه‌های ثبات و همگرایی در منطقه تبدیل شود.

انتهای پیام/+