به گزارش گروه دانشگاه خبرگزاری تسنیم،  جمعی از اساتید دانشگاه‌های ایران در نامه ای دو زبانه ( فارسی و عربی) خطاب به اساتید دانشگاه‌های کشورهای مسلمان و عرب زبان نسبت به وقایع اخیر منطقه و ایران صادر کردند.

در این نامه آمده است:

بسم الله الرحمن الرحیم

«وَ اعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمیعاً وَ لاتَفَرَّقُوا» (آل عمران: 103)

سلام علیکم و رحمه الله و برکاته

 ما، جمعی از اساتید دانشگاه‌های ایران، به نمایندگی از جامعه دانشگاهی کشورمان، این پیام را با قلبی سرشار از دردِ هم‌میهنان و امیدی استوار به بیداری امت اسلامی، به سوی شما، همکاران عزیز خود در سراسر کشورهای مسلمان و عربی، روانه می‌کنیم. این نوشتار شما را مخاطب قرار داده است، چرا که می‌دانیم شما اساتید و معلمین، نسل آینده جوانان و دانشجویان کشور خود را ساخته و آنها را به حاکمان وظیفه‌شناس و دیندار بدل خواهید نمود. این نامه نه از سر سیاست‌ورزی، که برخاسته از رسالت مشترک انسانی و ایمانی ما در قبال سرنوشت جهان اسلام است.

 در روزهای اخیر، شاهد تجاوزکاری آشکار و حمله‌ای ددمنشانه از سوی ایالات متحده آمریکا و رژیم غاصب صهیونیستی علیه خاک، مردم و تأسیسات جمهوری اسلامی ایران بودیم. این تجاوز، نه تنها ناقض تمامی قوانین و معاهدات بین‌المللی است، بلکه پیمان‌شکنی آشکار با تمام ارزش‌های انسانی و اخلاقی به شمار می‌رود.

ما این اقدام وحشیانه را که در سکوت معنادار نهادهای بین‌المللی انجام شد، به شدت تقبیح کرده و آن را نشانه‌ای از درماندگی و خباثت دشمنان مشترک امت اسلامی می‌دانیم. در این حمله ناجوانمردانه، رهبر عظیم الشان ایران اسلامی، فقیه سرشناس، آیت الله العظمی خامنه‌ای، که روشن‌بینی دینی، سیاست اصیل دینی، و استکبارستیزی قرآنی وی برای اغلب علمای آزادۀ جهان اسلام مشهود بود، در ماه مبارک رمضان به شهادت رسید. همراه با وی، جمع زیادی از فرماندهان دلیر ایران، کودکان بی‌گناه خردسال، و مردم مسلمان کشور به خاک و خون کشیده شدند.

مراکز غیرنظامی زیادی از جمله بیمارستان‌ها، مدارس، مساجد، بناهای تاریخی، مجموعه‌های فرهنگی، اماکن ورزشی و علمی، و تاسیسات زیربنایی مورد حمله قرار گرفته و آسیب زیادی به آنها وارد آمد.

 پیش از این نیز رژیم صهیونی با حمایت کامل مالی، تجهیزاتی، رسانه‌ای و فراقانونیِ آمریکای جهان‌خوار، برادران و خواهران ما در فلسطین را به مدت 70 سال تحت شکنجه و کشتار قرار داد و در دو سال اخیر، جنایاتی در غزه مرتکب شدند که در تاریخ معاصر بی‌مانند است. 

 این دومین بار است که دولت امریکا و رژیم غاصب اسرائیل در میانه مذاکرات، به ایران حمله کرده است. در مرتبه اول در ماه می سال 2025، بیش از هزار نفر از مردم عادی و دانشمندان و نیروهای نظامی به شهادت رسیدند و در مرتبه دوم که از 28 فوریه 2026 آغاز شده و هنوز ادامه دارد، چندین هزار نفر دیگر از مردم غیر نظامی به دلیل بمباران جنایتکاران تا کنون شهید یا مجروح شده‌اند.

ما انتظار داشتیم و داریم، جوامع عربی، خصوصاً فرهیختگان و نخبگان آنان، در برابر جان ده‌ها هزار مسلمان در غزه، کرانه باختری، لبنان، سوریه، عراق، یمن و ایران موضع‌گیری با صلابت داشته باشند. آیا مناسب نبود در برابر جنایت به شهادت رساندن بزرگان دینی، سیاسی و نظامی جهان اسلام همچون سید علی حسینی الخامنه‌ای، سید حسن نصرالله، اسماعیل هنیه، یحیی سنوار و سایرین اقدامی از سوی این جوامع صورت می‌پذیرفت؟

 دفاع از کیان کشور، ناموس و میهن، یک حق طبیعی و یک وظیفه شرعی و عقلی برای هر ملتی است. ایران جنگ را آغاز نکرده است اما در دفاع از خود لحظه‌ای فروگذار نخواهد کرد. آموخته‌های ما از اسلام عزیز نیز بر همین اصل تأکید فراوان دارد و مسلمانان را به پایداری در برابر متجاوز فرمان می‌دهد، آنجا که فرمود: «أُذِنَ لِلَّذِینَ یُقَاتَلُونَ بِأَنَّهُمْ ظُلِمُوا وَ إِنَّ اللَّهَ عَلَى نَصْرِهِمْ لَقَدِیرٌ» (سوره حج، آیه 39). این آیه شریفه، صراحتاً به مظلومانی که مورد تهاجم واقع شده‌اند، اجازه دفاع می‌دهد.

جمهوری اسلامی ایران، با بهره‌گیری از این حق مسلم، همواره در چارچوب دفاع مشروع عمل کرده و هرگونه اقدام تجاوزکارانه را بی‌پاسخ نگذاشته است. آیا پذیرفته است که کشور متجاوز و حامیان آن، مظلوم باشند و مردم مسلمانی که از خود دفاع می‌کنند، متجاوز قلمداد شوند؟

 در این میان، جای تأسف و تأمل عمیق است که برخی از دولت‌های منطقه، به جای همبستگی با امت اسلامی، خاک خود را در اختیار دشمن مشترک (آمریکا و رژیم صهیونیستی) قرار داده‌اند تا از آن نقطه به یک کشور مسلمان دیگر تجاوز شود. قرآن کریم به روشنی از چنین پیمان‌هایی با کفار علیه مؤمنان نهی کرده و آن را فاقد مشروعیت می‌داند و فرمود: «یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا لَا تَتَّخِذُوا الْیَهُودَ وَالنَّصَارَى أَوْلِیَاءَ، بَعْضُهُمْ أَوْلِیَاءُ بَعْضٍ، وَ مَنْ یَتَوَلَّهُمْ مِنْکُمْ فَإِنَّهُ مِنْهُمْ، إِنَّ اللَّهَ لَا یَهْدِی الْقَوْمَ الظَّالِمِینَ» (سوره مائده، آیه 51). همچنین در جایی دیگر، خداوند هرگونه همکاری با ظالمیندر جهت ضربه زدن به مسلمانان را نفی می‌کند: «وَ لَنْ یَجْعَلَ اللَّهُ لِلْکَافِرِینَ عَلَى الْمُؤْمِنِینَ سَبِیلًا» (سوره النساء، آیه 141)

 از منظر حقوق بین‌الملل و عقل سلیم بشری، هیچ کشوری نمی‌تواند منتظر بماند تا دشمن از خاک کشوری دیگر به آن حمله کند و سپس در دفاع از خود نیز کوتاهی نماید. اگر دولتی در منطقه، آگاهانه و عامدانه، پایگاه‌های نظامی خود را در اختیار نیروهای متجاوز قرار دهد تا از آن نقطه، امنیت و تمامیت ارضی یک کشور مسلمان مورد تهدید و تجاوز قرار گیرد، این کشور حق طبیعی و قانونی دارد که برای پاسخ به تجاوز، آن مراکز نظامی را هدف قرار دهد.

این نه تجاوز، که دفاعی مشروع، منطقی و مبتنی بر بقا و امنیت ملی است. جمهوری اسلامی ایران همواره تأکید کرده که پاسخش، متناسب و کاملاً هوشمندانه خواهد بود و تنها مراکزی را هدف قرار می‌دهد که مستقیماً در طراحی یا اجرای حمله علیه ایران نقش داشته باشند.

بر خود لازم می‌دانیم که به مردم شریف و بیدار کشورهای منطقه، به ویژه همسایگان عرب خود، این اطمینان را بدهیم که جمهوری اسلامی ایران هیچ‌گاه خواهان جنگ و ناامنی برای ملت‌های منطقه نبوده و نیست.

هدف ما، دفاع مشروع از مرزهای خود و مقابله با ریشه‌های تروریسم و تجاوزگریِ آمریکا و رژیم صهیونیستی است تا دشمن جنایتکار از کرده خود پشیمان شود. «وَ قَاتِلُوهُمْ حَتَّى لَا تَکُونَ فِتْنَةٌ وَ یَکُونَ الدِّینُ لِلَّهِ» (سوره بقره، آیه 193). ما برادران و خواهران مسلمان خود را در همه جای دنیا، از خود می‌دانیم و برای امنیت و رفاه آنان دعا می‌گوییم و بر این باوریم که مردم غیرنظامی و بی‌گناه کشورهای منطقه از گزند پاسخ‌های نظامی در امان خواهند بود. امید داریم که با اتحاد و همدلی، شاهد طلوع فجر عزت و سربلندی برای همه مسلمانان جهان باشیم.

در انتها به عنوان استادان دانشگاه‌های ایران، وظیفه خود می‌دانیم که مستقیماً با شما، همکاران دانشگاهی، اندیشمندان، نخبگان و نیز مردم بیدار کشورهای عربی منطقه سخن بگوییم. تاریخ به ما آموخته است که حضور نظامی بیگانگان در سرزمین‌های اسلامی، نه تنها هرگز امنیت و ثبات به ارمغان نیاورده، که همواره منشأ بحران، تجزیه و عقب‌ماندگی بوده است. امروز، پایگاه‌های آمریکا و منافع رژیم صهیونیستی در برخی کشورهای منطقه، نه فقط تهدیدی برای ایران، که خطری برای ثبات بلندمدت خود آن کشورها و مانعی بزرگ در راه همگرایی امت اسلامی است.

ما از شما می‌خواهیم که با استفاده از ظرفیت علمی، رسانه‌ای و مدنی خود، دولت‌هایتان را به اتخاذ مواضع مستقل و عزتمندانه فراخوانید. برای حاکمان خود روشن سازید که میزبان دشمن مشترک امت اسلامی نباشند و اجازه ندهند خاک کشورهای مسلمان، سکوی پرش برای حمله به کشوری دیگر شود.

بیایید با همت جمعی، منطقه را از لوث وجود اشغالگران و متجاوزان پاک کنیم تا مسلمانان، در کنار یکدیگر و در سایه احترام متقابل و حسن همجواری، در صلح و آرامش زندگی کنند. آینده این منطقه از آنِ خود ماست، نه بیگانگان.

«وَالْعَاقِبَةُ لِلْمُتَّقِینَ» (سوره اعراف، آیه 128)

والسلام علیکم و رحمه الله و برکاته

جمعی از اساتید دانشگاه‌های ایران

اسفند 1404 ه.ش. مصادف با رمضان 1447

متن نامه به زبان عربی: 

رسالة من جمع من أساتذة الجامعات فی إیران إلى أساتذة الجامعات فی الدول الإسلامیة والعربیة

بسم الله الرحمن الرحیم

«وَ اعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِیعاً وَ لاتَفَرَّقُوا» (آل عمران: 103)

السلام علیکم و رحمة الله و برکاته

 نحن، جمع من أساتذة الجامعات فی إیران، وبالنیابة عن المجتمع الأکادیمی فی بلدنا، نبعث بهذه الرسالة بقلوب مفعمة بألم مواطنینا و أمل راسخ فی یقظة الأمة الإسلامیة، إلیکم أیها الزملاء الأعزاء فی جمیع الدول الإسلامیة و العربیة. نخاطبکم لأننا نعلم أنکم أنتم الأساتذة و المعلمین، من تصنعون جیل المستقبل من شباب و طلبة بلدانکم، و من ستحولونهم إلى حکام أوفیاء و متدینین. هذه الرسالة لیست من باب السیاسة، بل نابعة من رسالتنا الإنسانیة و الإیمانیة المشترکة تجاه مصیر العالم الإسلامی.

 فی الأیام الأخیرة، شهدنا اعتداءً سافراً و هجوماً وحشیاً من قبل الولایات المتحدة الأمریکیة و کیان الاحتلال الصهیونی الغاصب على أرض و شعب و منشآت الجمهوریة الإسلامیة الإیرانیة. هذا الاعتداء لاینتهک فقط جمیع القوانین و المواثیق الدولیة، بل هو نقض واضح لکل القیم الإنسانیة و الأخلاقیة. إننا ندین بشدة هذا العمل الوحشی الذی تم فی صمت دال من المنظمات الدولیة، و نعتبره دلیلاً على عجز و خبث أعداء الأمة الإسلامیة المشترکین. فی هذا الهجوم الجبان، استشهد فی شهر رمضان المبارک، قائد إیران العظیم، المرجع الدینی البارز، آیة الله العظمى الخامنئی، الذی کانت بصیرته الدینیة، و سیاسته الدینیة الأصیلة، و عداؤه القرآنی للاستکبار واضحة جلاءً تاماً لغالبیة علماء العالم الإسلامی الأحرار. و إلى جانبه، ارتقى جمع غفیر من القادة الشجعان لإیران، و أطفال أبریاء صغار، و مواطنون مسلمون، وسالت دماؤهم على أرض الوطن. کما تعرضت العدید من المراکز غیر العسکریة لهجوم عنیف و أضرار جسیمة، شملت مستشفیات، مدارس، مساجد، معالم تاریخیة، مجمعات ثقافیة، منشآت ریاضیة و علمیة، و بنى تحتیة.

و قبل ذلک، ظل الکیان الصهیونی بدعم مالی و تسلیحی و إعلامی و قانونی کامل من قبل أمریکا المستکبرة، یقوم بقمع و تعذیب و قتل إخواننا و أخواتنا فی فلسطین على مدى 70 عاماً، و فی العامین الأخیرین، ارتکب جرائم فی غزة لا مثیل لها فی التاریخ المعاصر. 

 هذه هی المرة الثانیة التی تهاجم فیها الحکومة الأمریکیة و کیان إسرائیل الغاصب إیران فی خضم المفاوضات. فی المرة الأولى، فی مایو (أیار) 2025، استشهد أکثر من ألف شخص من المواطنین العادیین و العلماء و القوات العسکریة. و فی المرة الثانیة، التی بدأت فی 28 فبرایر (شباط) 2026 و ما زالت مستمرة، استشهد أو جرح حتى الآن عدة آلاف آخرین من المدنیین بسبب قصف المجرمین. لقد کنا و لا نزال نتوقع من المجتمعات العربیة، و لا سیما المثقفین و النخب فیها، أن تتخذ موقفاً حازماً إزاء استشهاد عشرات الآلاف من المسلمین فی غزة و الضفة الغربیة و لبنان و سوریا و العراق و یمن و إیران. ألم یکن من الأجدر بهذه المجتمعات أن تتحرک إزاء جریمة اغتیال کبار القادة الدینیین و السیاسیین و العسکریین فی العالم الإسلامی، أمثال السید علی الحسینی الخامنئی، و السید حسن نصر الله، و إسماعیل هنیة، و یحیى السنوار وغیرهم؟

 إن الدفاع عن کیان الوطن و العرض و الأرض هو حق طبیعی و واجب شرعی و عقلی لکل أمة. إیران لم تبدأ الحرب، و لکنها لن تتوقف عن الدفاع عن نفسها لحظة واحدة. إن تعالیم الاسلام الحنیف تؤکد على هذا المبدأ ذاته، و تأمر المسلمین بالصمود فی وجه المعتدی، حیث قال تعالى: «أُذِنَ لِلَّذِینَ یُقَاتَلُونَ بِأَنَّهُمْ ظُلِمُوا وَ إِنَّ اللَّهَ عَلَى نَصْرِهِمْ لَقَدِیرٌ» (سورة الحج، الآیة 39). هذه الآیة الکریمة تأذن صراحة للمظلومین الذین اعتدی علیهم بالدفاع عن أنفسهم. إن الجمهوریة الإسلامیة الإیرانیة، انطلاقاً من هذا الحق الثابت، کانت و لا تزال تعمل فی إطار الدفاع المشروع، و لن تترک أی عمل عدوانی دون رد. فهل من المقبول أن یوصف المعتدی و من یدعمه بالمظلوم، و یوصف المسلمون المدافعون عن أنفسهم بالمعتدین؟

 و مما یدعو للأسف و التأمل العمیق، أن بعض حکومات المنطقة، بدلاً من التضامن مع الأمة الإسلامیة، تضع أراضیها تحت تصرف العدو المشترک (أمریکا و الکیان الصهیونی) لینطلق منها العدوان على بلد مسلم آخر. لقد نهى القرآن الکریم بوضوح عن مثل هذه التحالفات مع الکفار ضد المؤمنین، واعتبرها فاقدة للشرعیة، فقال تعالى: «یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا لَا تَتَّخِذُوا الْیَهُودَ وَالنَّصَارَى أَوْلِیَاءَ، بَعْضُهُمْ أَوْلِیَاءُ بَعْضٍ، وَ مَنْ یَتَوَلَّهُمْ مِنْکُمْ فَإِنَّهُ مِنْهُمْ، إِنَّ اللَّهَ لَا یَهْدِی الْقَوْمَ الظَّالِمِینَ» (سورة المائدة، الآیة 51). و فی موضع آخر، ینفی الله تعالى أی تعاون مع الظالمین للإضرار بالمسلمین: «وَ لَنْ یَجْعَلَ اللَّهُ لِلْکَافِرِینَ عَلَى الْمُؤْمِنِینَ سَبِیلاً» (سورة النساء، الآیة 141).

 من منظور القانون الدولی و العقلی السلیم، لا یمکن لأی بلد أن ینتظر حتى یهاجمه العدو من أرض دولة أخرى ثم یقصر فی الدفاع عن نفسه. إذا قامت دولة فی المنطقة، بوعی و عمد، بوضع قواعدها العسکریة تحت تصرف القوات المعتدیة لتهدید أمن و سلامة أراضی بلد مسلم و الاعتداء علیه من تلک النقطة، فإن لذلک البلد الحق الطبیعی و القانونی فی استهداف تلک المراکز العسکریة رداً على العدوان. هذا لیس عدواناً، بل هو دفاع مشروع و منطقی و قائم على أساس البقاء و الأمن القومی. لقد أکدت الجمهوریة الإسلامیة الإیرانیة دوماً أن ردها سیکون متناسباً و ذکیاً تماماً، و أنها ستستهدف فقط المراکز التی لها دور مباشر فی تصمیم أو تنفیذ الهجوم على إیران.

 نرى من واجبنا أن نؤکد للشعب الشریف و الیقظ فی دول المنطقة، و لاسیما جیراننا العرب، أن الجمهوریة الإسلامیة الإیرانیة لم تکن و لن تکن أبداً باحثة عن راغبة بالحرب و عدم الاستقرار لشعوب المنطقة. إن هدفنا هو الدفاع المشروع عن حدودنا و مواجهة جذور الإرهاب و عدوانیة أمریکا و الکیان الصهیونی، حتى یندم العدو المجرم على فعله. «وَقَاتِلُوهُمْ حَتَّى لا تَکُونَ فِتْنَةٌ وَیَکُونَ الدِّینُ لِلَّهِ» (سورة البقرة، الآیة 193). إننا نعتبر إخواننا و أخواتنا المسلمین فی کل مکان منا، و ندعو لأمنهم و رخائهم، و نحن علی یقین سیکون المدنیون الأبریاء فی دول المنطقة فی منأى عن أی ضرر من الردود العسکریة. نأمل أن نشهد، بالاتحاد و التضامن، فجر العزة و الکرامة لجمیع مسلمی العالم.

 و فی الختام، نرى من واجبنا، کأساتذة جامعات إیرانیین، أن نخاطبکم مباشرة أیها الزملاء الأکادیمیون و المفکرون و النخب، و کذلک الشعوب العربیة الیقظة فی المنطقة. لقد علمنا التاریخ أن الوجود العسکری للأجانب فی الأراضی الإسلامیة، لم یحقق الأمن و الاستقرار قط، بل کان دوماً مصدر أزمات و تفکک و تخلف. إن قواعد أمریکا و مصالح الکیان الصهیونی فی بعض دول المنطقة الیوم، لا تشکل تهدیداً لإیران فحسب، بل هی خطر على الاستقرار طویل الأمد لتلک الدول نفسها، و عائق کبیر فی طریق تقارب الأمة الإسلامیة. إننا نطلب منکم، باستخدام قدراتکم العلمیة و الإعلامیة و المدنیة، دعوة حکوماتکم إلى اتخاذ مواقف مستقلة و عزیزة. بیّنوا لحکامکم أن لایکونوا مضیفین للعدو المشترک للأمة الإسلامیة، و ألایسمحوا بأن تکون أراضی الدول المسلمة منصة انطلاق للهجوم على بلد آخر. هیا، بهمتنا جمیعاً، نطهر المنطقة من دنس المحتلین و المعتدین، لیعیش المسلمون جنباً إلى جنب، فی ظل الاحترام المتبادل و حسن الجوار، بسلام و هدوء. إن مستقبل هذه المنطقة لنا نحن، و لیس للأجانب.

«وَ الْعَاقِبَةُ لِلْمُتَّقِینَ» (سورة الأعراف، الآیة 128)

و السلام علیکم و رحمة الله و برکاته

جمع من أساتذة الجامعات فی إیران

رمضان 1447 ه.ق. الموافق مارس (اذار) 2026 م

انتهای پیام/