به گزارش خبرگزاری تسنیم از رشت، لحظه حلول سال 1405 در گلزار شهدای رشت، نه یک تقویم ساده که هم‌پیمانی دوباره مردم دیار میرزاکوچک جنگلی با خون‌نگاران تاریخ عزت ایران است. 

اینجا سفره‌های هفت‌سین بر شانه ملائک است وقتی بهار از لبخند شهیدان شکوفه می‌زند و شهدا میزبان مردم روزه‌داری هستند که می‌خواهند آخرین روز ماه مبارک رمضان امسال را کنار این سرو قامتان افطار کنند و سال نو را تحویل بگیرند. 

طنین یا مقلب القلوب با بوی اسفند و عطر گلاب درآمیخته است و مردم رشت، با همان صلابت گیل‌مردان و نجابت دیلمیان، سفره‌های هفت‌سین‌شان را نه در کنج خانه‌ها، که بر شانه‌های ستبر مزار مردانی پهن کرده‌اند که روزی برای امنیت این بهار، از جوانی‌شان گذشتند. 

سبزه به نشانه رویش، لاله به یاد خون، و قرآن به امید هدایت؛ اما سین هشتم این سفره‌ها، «سربلندی» است که از لبخندهای قاب‌گرفته بر مزارها وام گرفته شده است. 

با نزدیک شدن به لحظه تحویل سال، همهمه جمعیت به زمزمه‌ای قدسی بدل می‌شود. در نگاه مادرانی که قاب عکس فرزندشان را به سینه فشرده‌اند، برقی از غرور می‌درخشد. آن‌ها می‌دانند که فرزندانشان، میزبانان اصلی این میهمانی بهاری‌اند. 

پدر یکی از شهدا که در کنار مزار فرزندش ایستاده بود، با نگاهی آرام گفت: هر سال وقتی لحظه تحویل سال می‌رسد، ما اول به اینجا می‌آییم، خانه واقعی ما همین‌ جاست؛ کنار فرزندانی که برای آرامش این مردم از جوانی‌شان گذشتند، وقتی می‌بینم مردم در آخرین روز ماه رمضان کنار مزار شهدا جمع شده‌اند و سال نو را اینجا آغاز می‌کنند، حس می‌کنم خون بچه‌های ما هدر نرفته و راهشان در دل مردم زنده است.

مادر شهیدی که قاب عکس فرزندش را در دست داشت نیز با صدایی آمیخته با بغض و افتخار گفت: برای ما مادران شهدا، نوروز از کنار مزار بچه‌هایمان آغاز می‌شود، وقتی دعای یا مقلب القلوب در این فضا طنین می‌اندازد و مردم سفره هفت‌سین را کنار شهدا پهن می‌کنند، انگار فرزندانمان هم در میان همین جمع حضور دارند و میزبان این میهمانی معنوی هستند.

یکی دیگر از مادران شهدا با اشاره به حضور گسترده مردم در گلزار شهدا افزود: دیدن این صحنه‌ها دل ما را آرام می‌کند، وقتی جوان‌ها و خانواده‌ها کنار مزار شهدا سال نو را تحویل می‌گیرند، ما مطمئن می‌شویم که یاد و راه فرزندانمان فراموش نشده است، این حضور مردم برای ما بزرگ‌ترین دلگرمی و بهترین هدیه نوروزی است.

در خنکای غروب آخرین روز اسفند 1404 گلزار شهدای رشت میزبان بی‌قرارانی بود که سال نو را با عطر گلاب مزار یاران و نجواهای عاشقانه در کنار هم‌سنگران گمنام آغاز کردند.

انتهای پیام/