به‌گزارش خبرگزاری تسنیم از تبریز، در ادامه جنایت‌های دردناک و غیرانسانی، این‌بار آسمانِ جاده تبریز ـ بستان‌آباد، شاهد پرپر شدن معلمی شد که سال‌ها عمر خود را صرف آموزش، تربیت و روشن‌کردن چراغ دانایی کرده بود.  

یگانه کریمی، معلم بازنشسته ناحیه چهار تبریز، در جریان حمله هوایی به خودروی حامل او و جمعی از هموطنان، جان خود را از دست داد و نامش در شمار شهدای این سرزمین ثبت شد.

او که سال‌ها در کلاس‌های درس، الفبای زندگی، انسانیت و ایستادگی را به شاگردانش آموخته بود، این‌بار خود به روایتی تلخ و جان‌سوز از مظلومیت بدل شد؛ معلمی که قرار بود در روزهای بازنشستگی، طعم آرامش و آسودگی را بچشد، اما در مسیر بازگشت از سفر، به کاروان شهیدان پیوست.

معلمی که از کلاس تا آسمان، آموزگار ماند

یگانه کریمی فقط یک نام در میان فرهنگیان بازنشسته نبود. او زنی از جنس مهر، ایثار و ایمان بود؛ معلمی که سال‌ها پای تخته ایستاد، با صبوری درس داد، دل ساخت و نسل تربیت کرد.  

اما در روزگاری که آتش جنگ، بی‌رحمانه بر سر بی‌گناهان فرود می‌آید، او نیز هدف حمله‌ای قرار گرفت که نه حرمت انسان می‌شناسد و نه شأن معلم.

شهادت این بانوی فرهنگی، ضایعه‌ای سنگین برای جامعه آموزش و پرورش آذربایجان شرقی است. او دومین شهید فرهنگی استان پس از شهیده ندا امینی‌آذر به شمار می‌آید؛ فقدانی که داغ آن، بر دل همکاران، شاگردان و همه مردم این دیار خواهد ماند.

روایتی از الفبا، خون و مظلومیت

این معلم بازنشسته، پس از سال‌ها خدمت صادقانه در مدارس تبریز، در جاده‌ای که قرار بود فقط مسیر عبور باشد، به آخرین منزل رسالت خویش رسید.  

در میان آتش و هراس، در میان انفجار و بی‌پناهی، جان سپرد؛ اما نامش ماندگار شد، چون معلمی هرگز با بازنشستگی به پایان نمی‌رسد.  

گاه رسالت معلم، نه فقط در کلاس درس، که در اوج مظلومیت و حتی در لحظه وداع با دنیا معنا پیدا می‌کند.

سوگ فرهنگیان برای معلمی که آخرین درسش را با شهادت داد

امروز جامعه فرهنگی آذربایجان شرقی در سوگ یکی از شریف‌ترین فرزندان خود نشسته است.  

کلاس‌های درس، بی‌صدا و سنگین‌اند؛ انگار تخته‌سیاه‌ها هم در غم معلمی که سال‌ها بر آن‌ها واژه‌های امید نوشت، سیاه‌پوش شده‌اند.  

شاگردانش شاید هنوز صدای مهربان او را به یاد داشته باشند؛ همان صدایی که درس می‌داد، امید می‌بخشید و آینده می‌ساخت.

یگانه کریمی رفت، اما نام و راهش در حافظه این شهر خواهد ماند؛  معلمی که تا آخرین لحظه، آموزگار ماند  و آخرین درسش را نه با گچ،  که با خون نوشت.

انتهای پیام/