به گزارش گروه رسانه های خبرگزاری تسنیم، در دنیایی که ادعا می‌شود دوربین‌ها و شبکه‌های اجتماعی چشم‌های بینای بشر هستند و هیچ گوشه‌ای از جهان پنهان نمی‌ماند، جنگی که در میان آن قرار داریم، پارادوکسی عجیب را پیش پای ما گذاشته است. ما، به عنوان شهروندانی که شاهد بمباران‌های بی‌رحمانه‌ مدارس و منازل خود توسط رژیم کودک‌کش و آمریکای استعمارپیشه و جنایتکار در رسانه‌های جهانی هستیم، با یک پرسش اساسی روبرو هستیم: چرا در مقابل انبوه تصاویر از جنگ‌ها، سکوت تصویری جدی‌ای در مورد پاسخ‌های موشکی کشورمان به سرزمین‌ اشغالی در رسانه‌های جهان حاکم است؟

️چرا دوربین‌ها از آسمان تل‌آویو می‌گریزند؟

 اگر حتی برای یک بار به پخش‌های زنده (Live) یوتیوب یا شبکه‌های خبری معتبر جهانی که استودیوهای‌شان در فلسطین اشغال‌شده مستقر است دقت کرده باشید، الگوی عجیبی را مشاهده کرده‌اید. به محض اینکه صدای آژیر خطر در شهرهایی مثل تل‌آویو یا حیفا به صدا درمی‌آید، اتفاقی کاملاً هماهنگ و غیرطبیعی رخ می‌دهد و آن اینکه دوربین خبرنگار که تا لحظه‌ای قبل نمای کلی شهر و رفت و آمدها را نشان می‌داد، ناگهان به سمت پایین و روی یک ساختمان یا جدول بتنی زوم می‌کند.

در این لحظه، آسمان که باید صحنه‌ رقص پدافندها و برخورد موشک‌ها باشد، کاملاً از قاب حذف می‌شود. هیچ دودی دیده نمی‌شود و هیچ اثری از موشک‌ها در تصویر نیست. این یک سانسور هوشمندانه است. سانسوری که نه با قیچی، بلکه با تکنیک دوربین‌برداری انجام می‌شود تا بیننده جهانی باور کند تهدیدی وجود ندارد یا همه موشک‌ها در هوا منفجر شده‌اند؛ بدون اینکه کوچک‌ترین اثری از برخورد یا تخریب به نمایش درآید.

️چرا رژیم از سانسور نظامی به دروغ‌گویی آشکار روی آورده است؟

 در اصول جنگ‌افزار و استراتژی‌های دفاعی، پنهان کردن میزان خسارات و آسیب‌ها یک امر طبیعی و حتی ضروری است.  اما آنچه در مورد رژیم صهیونی و رسانه‌های حامی‌اش می‌گذرد، فراتر از یک سانسور حرفه‌ای است. آنها در حال اجرای یک دروغِ آشکار هستند. تفاوت در این است که سانسور نظامی یعنی عدم انتشار تصویر، اما دروغ رسانه‌ای یعنی نشان دادن یک صحنه‌ ساختگی برای انکار واقعیت.

وقتی شبکه‌های جهانی با دوربین‌های زنده، آسمان را از قاب خارج می‌کنند تا دود و آتش را نبینند، آنها دیگر فقط از خسارات نمی‌گویند؛ آنها در حال دستکاری ادراک مخاطب هستند. آنها می‌خواهند القا کنند هیچ موشکی به هدف نخورده و هیچ ویرانی‌ای رخ نداده است، در حالی که واقعیت میدانی چیز دیگری می‌گوید. این رفتار، نه یک تاکتیک جنگی که یک فریب رسانه‌‌ای است که پایه‌های اعتماد نداشته به رسانه‌های غرب را بیش از پیش متزلزل می‌کند.

️سانسور تصویری و دروغ‌پردازی، چه واقعیت‌هایی را پنهان می‌کند؟

گزارش‌های نظامی، اطلاعاتی و امنیتی حاکی از آن است برخلاف تصویری که رسانه‌ها نشان می‌دهند، موشک‌های ایرانی با دقتی فوق‌العاده اهداف خود را پیدا کرده‌اند. ما شاهدیم پس از یک هفته حملات بی‌وقفه، تعداد لانچرهای موشکی کشور طبق اعتراف دشمنان ثابت مانده و این یعنی توان تهاجمی ایران عزیز آسیب ندیده است و ضربات ایران به هدف نشسته است.

مساله فقط زدن موشک نیست، مساله تخریب است. چرا هیچ ویدیویی از پایگاه‌های نظامی مخروبه، فرودگاه‌های تعطیل‌شده یا زیرساخت‌های آسیب‌دیده‌ رژیم صهیونیستی منتشر نمی‌شود؟ در حالی که هر خرابی در ایران بلافاصله با تیترهای بزرگ و تصاویر دلخراش پوشش داده می‌شود، تصویر آسمان خالی از موشک در اسرائیل، بزرگ‌ترین دروغ این جنگ است. آنها با پنهان کردن ستون‌های دود و آتش، سعی دارند توهم نامیرایی و امنیت مطلق را برای رژیم صهیونی حفظ کنند.

️افزون بر موشک و جنگنده ما با چه چیز می‌جنگیم؟

ایرانیان در این جنگ، تنها با موشک و جنگنده نمی‌جنگند؛ ایرانیان با سینمای جنگ و رسانه نیز درگیر هستند. آنها دوربین‌های‌شان را از آسمان برمی‌دارند تا دود آتشی که ایران در رژیم برپا کرده دیده نشود، اما واقعیت آن است که آسمان اسرائیل دیگر امن نیست و این سکوت تصویری، بلندترین فریاد رسوایی رسانه‌های معتبر جهانی است. آنها نمی‌توانند برای همیشه آسمان را با زوم دوربین بپوشانند؛ چراکه صدای انفجار واقعیت را نمی‌توان مدتی طولانی از قاب افکار عمومی جهان مخفی کرد.

منبع: وطن امروز

انتهای پیام/