به گزارش خبرگزاری تسنیم از مشهد، امسال در آخرین چهارشنبه سال، مشهد رنگی دیگر گرفت.شهری که همیشه در شب‌های آخر سال شاهد آتش‌ها و فریادهای شادی بود، امشب لبریز از نور دل‌ها شد؛نه از شعله‌های باروت، بلکه از فروغ شمع‌هایی که به نیت عشق، شهید، و انتظار روشن شده بودند.  

از میدان شهدا تا صحن جامع رضوی، موج مردمی روانه بود که دل‌شان، نه به هیاهوی دنیای فانی، که به ذکر و دعا آرام می‌گرفت. هر قدمی که به سوی حرم می‌رفت، با نیت دلی روشن‌تر و قلبی خاضع‌تر بود. امشب، شب چهارشنبه بود و چه تصادف مبارکی که چهارشنبه‌سوری امسال با شب زیارتی امام رضا علیه‌السلام همراه شد.  

مردم مشهد به جای آتش بازی، دل‌هایشان را به شوق زیارت و شب وصال روشن کردند.صدای نقاره زنی حرم، در میان جمعیت طنین انداخت و اشک‌ها جاری شد. زنان و مردان، کودک و نوجوان و پیر و جوان، همه یک‌دل و هم‌صدا می‌خواندند؛اللهم عجل لولیک الفرج…  

فریادی که از عمق جان برمی‌خاست و در هوای صحن و خیابان‌های اطراف می‌پیچید.  

پیرمردی به دیوار حرم تکیه داده و آرام زیر لب می‌گفت: یا علی بن موسی‌الرضا، ما چشم‌به‌راه منتقم آل‌محمدیم، دست‌مان را بگیر.  

و کودکی در کنار او، شمعی به اندازه‌ دستان کوچک خود در دست داشت و می‌گفت: بابا گفته این نور، یعنی امید ظهور. 

در گوشه و کنار میدان، شمع‌ها به یاد شهدا افروخته بودند، برای رهبر شهید، برای شهدای ناوشکن دنا، شهید مجتبی سه‌روزه، کودکان مظلوم میناب و همه‌ی شهدای راه حقیقت و مقاومت اما چهره‌ها مصمم، قلب‌ها سوزان و نگاه‌ها پر از ایمان بود.  

انزجار از دشمنان خدا و اسلام، در فریادهای مرگ بر آمریکا و مرگ بر اسرائیل جلوه‌ای از عشق به عدالت داشت؛ عشقی که از صحن رضوی تا کوچه‌ها و میدان های مشهد در مناطق مختلف این شهر مقدس امتداد یافته بود.  

در این شب زیارتی، بسیاری از مردم با شمع به صحن حرم آمده بودند تا با امامشان سخن بگویند، بی‌صدا عهد ببندند و مضطرانه ظهور بقیة‌الله الاعظم (عج) را طلب کنند. دستانی که به سوی آسمان بلند شد، دستانی بود که نه از خشم، بلکه از امید می‌لرزید.  

بوی گلاب و دود شمع فضا را پر کرده بود و نسیمی آرام از گنبد طلا می‌وزید، گویی امام مهربانی ها، انوار نگاهش را میان مشتاقان می‌پاشید.  
این چهارشنبه‌سوری، چهارشنبه‌ی وفا و بیداری بود. 

شبی که دل‌ها شعله‌ور شد نه از آتش خاک، که از اشتیاق ملکوت.شبی که مردم مشهد نشان دادند زنده بودن یعنی پاسداشت یاد شهید، و جشن گرفتن یعنی انتظار ظهور و دعا برای فرج شب بیعت با رهبری و شهدای جنگ رمضان.  

در پایان شب، صدای جمعیت همچنان در صحن می‌پیچید؛ اللهم عجل لولیک الفرج... یا صاحب الزمان، ادرکنا!

و گویی حرم مطهر، همراه با این زمزمه‌ی هزاران دستان برافراشته، در سکوت شب با آنان هم‌نوا شده بود.  

چهارشنبه ای که ایرانیان پرچم اسرائیل کودک کش و آمریکای جنایتکار را به آتش کشیدند و دشمن دین و اسلام خدا و رسولش را سوزاندند این چهارشنبه سوری به چهارشنبه سوزی اهریمنان ختم شد.

انتهای پیام/282