به گزارش خبرگزاری تسنیم از شاهرود،شب چهارشنبه‌سوری امسال، شاهرود چهره‌ای دیگر داشت؛ نه از ترس و دلهره انفجار ترقه‌ها خبری بود و نه از آتش‌های بی‌رویه در کوچه و خیابان. این‌بار، شعله‌های ایمان و محبت اهل‌بیت(ع) بود که در دل‌ها زبانه می‌کشید و نور سفره‌های افطار بود که خیابان‌ها را روشن کرده بود. از میدان جمهوری اسلامی تا میدان امام خمینی(ره)، یک‌پارچه فرش حضور و ایمان شده بود؛ شاهرود، چهارشنبه‌سوری را به چهارشنبه‌سوری انقلاب تبدیل کرده بود.

از ساعتی مانده به غروب، خانواده‌ها کم‌کم از راه می‌رسیدند؛ برخی با سفره‌های کوچک دونفره، برخی با زیراندازهای بزرگ خانوادگی. پدرها سینی‌های چای و خرما به دست، مادرها مشغول چیدن ظرف‌های افطاری، و بچه‌ها با شوقی وصف‌ناشدنی دور و اطراف می‌دویدند. کوچه‌ها مردم را به سمت محور اصلی شهر هدایت می‌کرد و هر چه به میدان‌ها نزدیک‌تر می‌شدی، ازدحام عاشقانه‌تری را می‌دیدی؛ گویی شهری به پا خاسته تا در آستانه سال نو، پیمان خود را با انقلاب و ولایت تازه کند.

در این اجتماع بزرگ، همه اقشار مردم دیده می‌شدند؛ از پیرمردان سالخورده‌ای که با عصا و دشواری آمده بودند تا جوانانی که پرچم‌های سه‌رنگ ایران را بر دوش داشتند و عکس شهدا را بر سینه. کارگر و کارمند، دانش‌آموز و دانشجو، کاسب بازار و فرهنگی، همه کنار هم روی یک سفره نشسته بودند. تفاوت پوشش، سن و شغل رنگ می‌باخت و آن‌چه می‌ماند، هویت مشترک مردمی بود که انقلاب را از آنِ خود می‌دانستند و ولایت را محور وحدتشان.

هوای شهر آمیخته‌ای از عطر خرما و نان تازه، بوی چای داغ، و مهم‌تر از همه، بوی همدلی بود. صدای صلوات‌ها در فضا می‌پیچید و تلاوت آیات قرآن از بلندگوها طنین‌انداز بود. کودکان با فانوس‌های رنگی و بادکنک‌های سه‌رنگ، به استقبال اذان می‌رفتند و نوجوانان، در کنار مسئولان برگزاری برنامه، در تقسیم نان، پنیر، سبزی، سوپ و شربت کمک می‌کردند؛ نسل فردا، در کنار نسل دیروز، چهارشنبه‌سوری را حماسه‌ای مؤمنانه معنا می‌کرد.

با نزدیک شدن به لحظه ملکوتی اذان مغرب، سکوتی دلنشین بر جمعیت حاکم شد. سفره‌ها گسترده، دست‌ها رو به آسمان، و دل‌ها متوجه صاحب این میهمانی. صدای اذان که بلند شد، اشک در چشم بسیاری حلقه زد؛ کسانی که خاطرات سال‌های دفاع مقدس را به یاد آورده بودند، کسانی که شهیدی در خانواده داشتند، و کسانی که این سفره را ادامه همان سنگرهای نان و خرما در خطوط مقدم می‌دیدند. این‌جا، افطار، تنها گشودن روزه نبود؛ باز کردن عهدی دوباره با خدا و ولیّ خدا بود.

در میانه این شور و شعف، با یک جانباز دفاع مقدس که با ویلچر در کنار خانواده‌اش نشسته بود هم‌کلام شدیم. او با نگاهی آرام اما پر از خاطره، گفت:«من سال‌ها پیش در جبهه، در شب‌های عملیات، آتش خمپاره و منور را دیده‌ام. امروز که این جمعیت مؤمن را می‌بینم که چهارشنبه‌سوری را این‌طور با معنویت و بیعت با ولایت گره زده‌اند، احساس می‌کنم خون رفقایم هدر نرفته. این حضور، خودش یک “لبیک یا خامنه‌ای” عملی است. ما برای همین آمدیم که امروز مردم‌مان پشت ولایت باشند.»

چند قدم آن‌طرف‌تر، خانواده جوانی را دیدیم که نوزادشان را در آغوش داشتند و کنار سفره افطار نشسته بودند. پدر خانواده، که خود را یک کارگر ساده معرفی کرد، درباره انگیزه حضور در این اجتماع گفت:

«ما آمدیم که بگوییم پای انقلاب‌مان ایستاده‌ایم. چهارشنبه‌سوری برای ما فقط سر و صدا و انفجار نیست؛ برای ما یعنی گرم نگه داشتن شعله ایمان در خانه‌ و شهر. من دوست دارم بچه‌ام در شهری بزرگ شود که چهارشنبه‌سوری‌اش با ذکر اهل‌بیت و پرچم ولایت شناخته شود، نه با ترقه و حادثه. این حضور، بیعت ما با رهبری است؛ یعنی تنهاش نمی‌گذاریم.»

در گوشه دیگری از میدان، گروهی از دختران نوجوان، با چادرهای مشکی و روسری‌های رنگی، دور هم حلقه زده و مشغول ذکر صلوات بودند. یکی از آن‌ها، که دانش‌آموز سال آخر دبیرستان بود، با شور خاصی می‌گفت:

«وقتی دیدم مردم قرار است سفره افطاری را در خیابان پهن کنند و به عشق شهدا و ولایت دور هم جمع شوند، به مادرم گفتم حتما باید بیاییم. این صحنه‌ها به ما دختران جوان روحیه می‌دهد؛ می‌فهمیم تنها نیستیم. ما نسل دهه هشتادی و نودی، می‌خواهیم نشان دهیم که ادامه‌دهنده راه شهدا و رهبرمان هستیم.»

حضور روحانیون، فعالان فرهنگی، گروه‌های جهادی و هیئت‌های مذهبی نیز در این اجتماع چشمگیر بود. برخی از روحانیون جوان، در میان مردم قدم می‌زدند، با مردم عکس یادگاری می‌گرفتند، به سؤالات شرعی روزه‌داران پاسخ می‌دادند و در عین حال، با زبان ساده از اهمیت «حفظ خط ولایت» و «جهاد تبیین» سخن می‌گفتند. یکی از این روحانیون در گفت‌وگویی کوتاه توضیح داد:

«این اجتماع، فقط یک مراسم مناسکی نیست؛ یک رسانه زنده است. حضور این‌همه خانواده متدین در خیابان، خودش بزرگ‌ترین پیام به دوست و دشمن است که مردم شاهرود، چهارشنبه‌سوری را در پرتو انقلاب و ولایت تعریف کرده‌اند. این یعنی بیعت عملی با ولیّ فقیه.»

پس از افطار، وقتی جمعیت با آب و نان و خرما روزه خود را گشودند، حال و هوای مراسم رنگ دیگری گرفت. مداحی و سرودهای انقلابی فضا را پر کرد؛ اشعار حماسی درباره امام خمینی(ره)، رهبر معظم انقلاب، و شهدای دفاع مقدس و مدافع حرم، بارها جمعیت را به تکبیر و صلوات واداشت. جوانان با در دست داشتن پرچم‌های یا زهرا(س)، یا حسین(ع) و پرچم جمهوری اسلامی ایران، حلقه‌های ذکر و شور تشکیل داده بودند؛ شاهرود، در چهارشنبه‌سوری، صحنه حماسه‌ای عاشورایی را تداعی می‌کرد.

یک جوان بسیجی که پرچم بزرگی از تصویر شهدا را حمل می‌کرد، در میان جمع با صدایی رسا می‌گفت:

«این حضور یعنی ما هنوز همان مردم سال 57 هستیم؛ همان مردمی که پای امام‌شان ایستادند، حالا پای نایب امام زمان(عج) ایستاده‌اند. چهارشنبه‌سوری ما، چهارشنبه‌سوری انقلاب است؛ هر شعله‌ای که روشن می‌کنیم، برای گرم نگه داشتن سنگر ولایت است، نه برای ترساندن همسایه‌ها. ما آمده‌ایم بگوییم: ایستاده‌ایم تا آخرین نفس، پای این پرچم و این ولایت.»

در لابه‌لای جمعیت، حضور کودکان با پرچم‌های کوچک در دست، تصویری امیدبخش از آینده این سرزمین می‌ساخت. مادری که دست دختر خردسالش را گرفته بود، با لبخند گفت:

«من عمداً بچه‌هایم را با خودم آوردم. می‌خواهم از همین کودکی، یاد بگیرند شادی یعنی در کنار مردم بودن، یعنی دور سفره افطار نشستن، یعنی صلوات و دعا و پرچم ایران. اگر امروز این صحنه‌ها را ببینند، فردا هم پای انقلاب و ولایت می‌ایستند. این‌جا کلاس درس غیرت و دین‌داری است.»

هر چه زمان می‌گذشت، نه تنها از شور و حال جمعیت کاسته نمی‌شد، که بر نشاط معنوی آن‌ها افزوده می‌شد. گروهی از نوجوانان، سرودهای انقلابی را دسته‌جمعی می‌خواندند؛ برخی دیگر در حال جمع‌آوری زباله‌ها و تمیز نگه داشتن محیط بودند؛ نشانه‌ای از این‌که این حضور، تنها شور لحظه‌ای نبود، بلکه شعور و احساس مسئولیت اجتماعی را نیز در خود داشت. این‌جا چهارشنبه‌سوری، با نظم، امنیت، بالندگی فرهنگی و وفاداری به ارزش‌های انقلاب تعریف شده بود.

در پایان مراسم، هنگامی که کم‌کم برخی خانواده‌ها در حال جمع کردن سفره‌ها بودند، هنوز زمزمه صلوات و دعا در فضا شنیده می‌شد. بسیاری از شرکت‌کنندگان، پیش از ترک محل، دستان خود را رو به آسمان بلند کرده و برای سلامتی و طول عمر با عزت رهبر معظم انقلاب و سربلندی ایران اسلامی دعا می‌کردند. چهارشنبه‌سوری در شاهرود، با دعای «اللهم احفظ قائدنا الإمام الخامنه‌ای» به پایان رسید؛ پایانی که خود، آغازی دوباره برای بیعتی عمیق‌تر و ایمانی راسخ‌تر بود.

این اجتماع باشکوه، نشان داد که مردم شاهرود، چهارشنبه‌سوری را به فرصت تجدید میثاق با انقلاب و ولایت تبدیل کرده‌اند. از میدان جمهوری اسلامی تا میدان امام خمینی(ره)، هر قدم، حکایت از حضور مردمی داشت که نمی‌خواهند شعله‌های امید و ایمان در این سرزمین خاموش شود. شاهرود در این شب، نه فقط شهری در استان سمنان، که نمادی از ایران ولایتمدار بود؛ ایرانی که در آستانه سال نو، بار دیگر ایستادگی و بیعت خود را با ولایت فقیه فریاد زد.

گزارش از:علیرضا رحیمیان

انتهای پیام/