به گزارش خبرگزاری تسنیم از رشت، افطار که می‌شود مردم شهر رشت در جوش و خروش، بی‌قرار قرار شبانه‌شان، میعادگاه عاشقان، میدان شهدای ذهاب می‌شوند و چون رودهایی در تاریکی شب به این میدان سرازیر می‌شوند تا به دریای شور و حماسه گیلانیان بپیوندند.  

این بار با دانشجویان دانشگاه‌های گیلان همقدم شدیم تا به این منبع نور هدایت برسیم، در مسیر که شعار سر می‌دهیم کم کم به جمعیت‌مان افزوده می‌شود، مردم از درون اتومبیل‌ها هم با جمعیت، شعار «لبیک یا حسین» و «لبیک یا خامنه‌ای» سر می‌دهند تا خط‌شان را مشخص کنند و بگویند تنها خطی که می‌شناسند خط ولایت و اتحاد ایران است.  

دختران دانشجو هنرمندانه با زبان تصویرسازی و کاریکاتور و شعار نوشته خیابان را زینت بخشیده‌اند و مصمم و استوار گام بر می‌دارند و شعار سر می‌دهند «دانشجو می‌میرد، ذلت نمی‌پذیرد».  

کم کم به میدان شهدای ذهاب می‌رسیم و به خیل جمعیت می‌پیوندیم، گویی عاشقان مکتب حسینی که خود را ملت شهادت می‌دانند، با حضور هر شب خود در میدان خاری در چشم دشمنان هستند و ترامپ کودک کش را به گدایی و کمک خواستن از کشورهای منطقه علیه ایران وادار کرده اند.  

این میدان هر شب تصاویری را در تاریخ حماسه گیلانیان به ثبت می‌رساند که حتی در انقلاب 57 هم نظیرش را ندیدیم و این ثمره رهبری شهید این سرزمین است و تربیت‌یافتگان مکتب حسینی این چنین جهانیان را به تعجب واداشته اند.  

دور میدان شهدای ذهاب که قدم برمی دارم پرچم‌های برافراشته و پلاکاردهای دست‌نوشته خودنمایی می‌کند، اما جانبازی که روی ویلچر نشسته و فقط یک پا در بدن دارد، خود رسانه انقلاب و مکتب خمینی کبیر است، او هر شب با فرزندان جوانش بر سر قرار عاشقی حاضری می‌زند و چون سروی استوار می‌گوید: تا آخر هستیم.  

سوی دیگر میدان، پدرانی که فرزندان خود را بر دوش دارند تا پرچم را بلندتر برافراشته سازند، در قاب دوربین‌ها قرار می‌گیرند و آن‌ها که میدان‌داری می‌کنند و به جهانیان می‌گویند مردم ایران در زیر سایه این پرچم سه رنگ در آرامش قرار دارند.  

مردم شهر رشت ثابت کرده‌اند در بزنگاه‌های تاریخی از سال‌هایی دور که کنار میرزاکوچک جنگلی به پاخاسته‌اند تا به امروز بر عهد خود در وطن پرستی مانده‌اند و زن و مرد گیلک در برابر اجنبی و وطن فروشان ساکت نخواهند نشست، چون سکوت هر مسلمان خیانت است به قرآن.  

این روزها و شب ها، سوخت موشک‌ها، دعای مادران و پدران این سرزمین است، سرزمین نجیب‌زادگان، ایران سرفراز و مشق می‌کنند مسئولیت‌پذیری اجتماعی را، تا در تاریخ ثبت شود: 

ما ﺑﺮای آن ﻛﻪ اﻳﺮان ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺑﺎن ﺷﻮد
رﻧﺞ دوران ﺑﺮده اﻳﻢ 
ﻣﺎ ﺑﺮای آن ﻛﻪ اﻳﺮان ﮔﻮﻫﺮی ﺗﺎﺑﺎن ﺷﻮد
ﺧﻮن دل ﻫﺎ ﺧﻮرده اﻳﻢ ﺧﻮن دل ﻫﺎ ﺧﻮرده اﻳﻢ. 

 سارا ناصری

انتهای پیام/