به گزارش خبرگزاری تسنیم از نطنز، موضوع قطعنامه‌ای که از طرف بحرین وصول شده بود، محکومیت حملات ایران به خاک کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس بود در حالی که یک قطعنامه غیر الزامی و تقریبا بی اثر که طبیعتاً کشورهای بزرگی مثل چین و روسیه، با نگاه سیاسی و با رویکرد دیپلماتیک به موضوع می‌نگرند و نتیجه آن رای ممتنع است.

این رای که مشابه آن از طرف روسیه، چین و ایران مشاهده شده، به معنای تغییر در روابط ویژه ایران با چین یا ایران با روسیه نیست و اساسا اینگونه قطعنامه‌ها، تاثیری در معادلات نظامی و میدانی ندارند و کشورهای دوست بر اساس ملاحظات دیپلماتیک عمل می‌کنند.

شاهد مثال این ادعا، رای وتو‌ی چین و روسیه به قطعنامه ضد ایرانی در فوریه 2026 یا ارائه قطعنامه مشترک چین و روسیه برای خنثی سازی مکانیسم ماشه در سپتامبر 2025 است.

متاسفانه عده‌ای غربگرا، عامدانه این حرکت دیپلماتیک چین و روسیه را در بوق و کرنا می‌کنند تا اینگونه بغض خود را از نزدیکی سه کشور ایران، روسیه و چین نشان دهند و عده‌ای جاهلانه، از روی احساسات استدلال‌های ضعیف این جماعت را می‌پذیرند و اظهارات خلاف واقع می‌کنند.

چین و روسیه مواضع مشترک فراوانی با ما دارند اما در مواضعی هم با ما اختلاف نظر دارند که کاملا طبیعی است زیرا اساس روابط نزدیک ما با آن‌ها بر مبنای منافع مشترک و نه ایدئولوژی شیعی است! 

یکی از دلایل برتری نظامی ایران و دست برتر میدانی ایران در جنگ رمضان با دشمن صهیونی_آمریکایی، کمک‌های راهبردی و تاثیر گذار چین و روسیه به ما بوده است به نحوی که اخیرا روسیه به صراحت حمایت خود را از ایران در این جنگ اعلام کرد و چین برای آمریکا نسبت به دخالت در کشور ما خط و نشان کشید.

دنیا بر اساس واقع گرایی عمل می‌کند و چین و روسیه به دلایل متعدد به کشورهای حاشیه خلیج فارس نیاز دارند و قراردادهایی بسته شده که نمی‌توانند به آن‌ها بی‌توجه باشند.

یک روی سکه منازعات بین‌المللی سیاست و دیپلماسی است و کشورها همواره این بعد از منازعات را مراعات می کنند؛ روس‌ها و چینی‌ها در عرصه دیپلماسی خواهان توقف جنگ بوده اما در عرصه میدانی حامی ایران هستند.

شاهد این مدعا این است که هنوز هیچ طرح مدون و جدی برای آتش‌بس روی میز نیست و با لحاظ جمیع شرائط، اگر این دو کشور دوست ما رأی ممتنع نمی‌دادند باید تعجب می‌ کردیم، پس جای نگرانی نیست.

یادداشت از رضا زمانی، دکتری علوم سیاسی

انتهای پیام/804