به گزارش خبرگزاری تسنیم از قم، به راستی در خون بدن انسان، این مایع سرخ فام درخشان، چه حقیقتی نهفته که آن را شایسته امرعظیم و تحول آفرین می کند؟ پاسخ را باید در هستی شناسی انسان جستجو کرد. از منظرحکمت الهی، انسان بالاترین رتبه وجودی درمیان مخلوقات را دارد و امانت دارهستی است. کیان و کینونت او مرتبط با دو عالم است. نخست عالم مرئی که در آن جسم او متصل به روح است و به جهت همین اتصال جسم به روح از آن به «بدن» می توان یاد نمود که آیت است.

همان‌گونه که به روح از جهت اتصال به جسم «قلب» نام نهاد که تعقل می کند. دوم عالم غیبی که تنها با روح اش به آن متصل می شود. پس او دو بودن در عالم دارد. بودن در عالم مرئی و ملک و بودن در عالم غیبی و ملکوت. او در دو عالم است و بین دو ادراک ملکی و ملکوتی. پس خون را باید ملکی-ملکوتی فهمید.

در ساحت ملکی البته که خون در رگ‌های تن آدمی می‌گردد و به او زندگی و زایندگی می‌بخشد اما از قضا وجه ملکوتی‌اش آنگاه آشکار می‌شود که دیواره‌های رگ را می‌شکافد و از قفس تن بیرون می‌زند، و بر سنگفرش زمین و ستون های آسمان، خانه و خیابان، مرکب و دیوار می‌پاشد. گویی خون آن‌گاه به تمام معنای خود می‌رسد که بدن را بی‌جان و جهان را پرخون می‌کند و به مکان و زمان معنا می بخشد.

این چه نیرویی در جوشش خون است که جغرافیای را نشانه‌گذاری و مسیر تاریخ را تعیین می‌کند؟ این چه حقیقت شگفتی است که هیچ حرکت مستمر تاریخی یا واقعیت عظیم جمعی، صرف نظر از جهت و نسبت آن با خیر و شر یا حق و باطل را نمی‌توان سراغ گرفت جز اینکه حول خون قوام گرفته باشد؟

هر که نداند ما شیعیان عترت مطهر نبوی این معنا را خوب می‌شناسیم ما که در آمد و شد شب و روز چهارده قرن در نسبت با نبأ عظیم و ثار عظیم  تشخص و امتداد یافته ایم. درست از فجر رمضانی که جاهلان خورشید را سرشکافتند و بوزینگان بالارفته بر کرسی خلافت انسان کامل، سرمست اریکه‌ای قدرت، به خیال خود کار را تمام کرده و در عصر روز دهم خورشید را سربریدند.

غافل از آنکه شیعه برای همیشه تاریخ چشم به سرخی شفقی دارد که روز را به شب می رساند! و می خواند قل اعوذ برب الفلق که این سرخی از خون فرزند رسول خدا، حسین ابن علی علیه السلام رنگ گرفته است.
 
رستاخیزی که در این ماه رمضان1404 (1447ق)، از پس شهادت قائد امت، ولی امر مسلمین، مرجع تقلید جهان تشیع و رهبر شهید ایران آیت الله العظمی سید علی حسینی خامنه ای بر پا شده حاکی از آن است که ما باز با ثاری عظیم و خونی جریان‌ساز مواجه هستیم. راه بردن به معنا و حقیقت خون رادمرد امت، جهانمرد ایران، سیدالشهدای انقلاب و اسباب عمیق، آثار وسیع و باطن انقلابی که این خون پدید آورده و می آورد جز از اهل ملکوت ساخته نیست.

همان گونه که عارف اهل ملکوت علامه حسن‌زاده آملی بیست سال پیش اشارتی به این «سر نهانی» که امروز «حرف جهانی» شده، داشته اند اما به قدر امکان ملکی و توان دستگاه‌های معرفتی‌مان، باید شناخت، رمزگشایی، تبیین و تفسیر کرد.

بسیاری از ما در خیال خویش برای آن برای ابرمرد الهی ایران پایانی دیگر می‌پنداشتیم؛ امّا نویسنده حکیم و شهید تقدیر، داستان او را به ساحتی فراتر از تصورات ما کشاند. قهرمان ما را مرگی جز شهادت نشاید. سید علی نمی توانست بر بستر بیماری یا به تصادف و طبع بمیرد اصلاً تصور چنین چیزی همان گونه که خود می‌گفت قلب او را می‌فشرد.

تنها پایان ممکن برای قصه او، جاری شدن خون بود اما جزئیات این مرگ سرخ نیز به نحو دیگر طراحی شده بود او به مانند امیر مومنان علی ابن ابیطالب(ع) در ماه رمضان ناجوانمردانه و تروریستی و به مانند امام حسین ابن علی(ع) با اهل بیتش به شهادت رسید گویی مقرر بوده که در شهادت او تمامی گریزگاه های روضه شیعی حاضر باشد از بدن پاره پاره و اربا اربا تا اهل بیت و دختر خردساله.

سید علی محتشم‌تر از آن بوده که توسط دست نشاندگان یا درجه دوهایی چون امثال منافقین شهید شود. شهادت او باید مستقیما توسط رأس نظام سلطه و صهیونیسم جهانی و شقی‌ترین رئیس تمدن اپستینی رخ دهد.

منطق این درام این است که در چنین صحنه‌ای جای هیچ شبهه و ابهامی نباید باقی بماند. این خون مطهر ریخته شده در صبح شنبه، قرار است مسیر آینده تاریخ ایران و تضادهای آن را مشخص کند. بدین ترتیب درام عظیم الهی به ما خونی جدید اعطا کرد که با به حرکت درآمدن، کالبد خسته و زخمی انقلاب و ایران را جانی دوباره  دهد و با سرخی خود، خط فاصلی پررنگ میان دوست و دشمن، بیرون و درون، خودی و غیر خودی ترسیم کند.

گویی همه پرده‌ این نمایشنامه سترگ یک به یک اجرا درآمدند تا با رقم خوردن پرده آخر ما به عصر جدیدی وارد شده و همچون همه داستانهای بزرگ تاریخ خود را ذیل خونی عظیم بازتعریف کنیم و بدانیم که شهید زنده تر و قدرتمندتر از قهرمان است.

یادداشت از: حجت‌الاسلام‌والمسلین علی‌اصغر اسلامی‌تنها، استاد دانشگاه باقرالعلوم(ع)

انتهای پیام/