به گزارش خبرنگار تسنیم از کرج، تجاوزات اخیر ایالات متحده و رژیم صهیونیستی که بخش‌هایی از زیرساخت‌های غیرنظامی استان البرز از جمله انبار نفت فردیس،مجموعه صنفی شیخ آباد،خانه های مسکونی و مدارس را هدف قرار داده‌اند، ردی تلخ بر چهره آموزش این سرزمین به جا گذاشته‌ است، جایی که باید محل آموختن و لبخند باشد، به لطف مدعیان حقوق بشر و کسانی که به گفته خودشان قصد نجات مردم ایران را داشتند مدارس را صحنه‌ای از تخریب،ویرانی و بغض تبدیل کردند.

بر اساس آمار رسمی تا تاریخ 20 اسفند‌ماه، در پی این حملات، 13 مرکز آموزشی در استان البرز آسیب دیده‌اند و یک مورد مدرسه به طور کامل تخریب شده است و در مجموع 14 مورد تاکنون گزارش شده است؛ از جمله 7 مدرسه دولتی، غیردولتی و اداری در ناحیه 2 کرج و شهرستان فردیس و در میان آن‌ها،مدرسه ابتدایی شاهد فاطمه عرب و مدرسه استثنایی زمردیان آسیب‌ دیده‌اند.  

اما در میان همه‌ی این اخبار، نام مدرسه غیر‌دولتی ذکاوت فردیس به نماد غم تبدیل شده است؛ جایی که روزی صدای شعر خواندن و خنده‌ دانش‌آموزان و ورزش در حیاطش جاری بود، اکنون سکوتی سنگین و غباری از ویرانی بر آن نشسته است،میزهایی که واژگون شده‌اند و تخته‌ ای که هنوز رد نوشته دانش آموزان بر آن پیدا است،جنایت رژیم کودک کش و آمریکای جنایتکار شهادتی بی‌کلام از خشونت عریان دشمن است.  

در ناحیه 3 شهرستان کرج نیز 4 مدرسه دولتی و غیر دولتی و در ساوجبلاغ، یک مدرسه و یک کودکستان دولتی و غیر دولتی آسیب دیده اند، ساختمان‌هایی که تا چندی پیش پناه امید نسل آینده بودند، حالا نشانی از خشم رژیمی دارند که حتی از هدف گرفتن دانش آموزان و مکان هایی که آینده ایران زمین را می سازد باکی ندارد،این رژیم نه تنها از فرماندهان بلکه از نسل آینده ایرانی هم هراس دارد.

مردم البرز، از والدین تا معلمان، هنوز در شوک این فاجعه‌اند، معلمانی که با خود می‌پرسند:جرم مدرسه چه بود؟دشمن از دانش آموزان هم در هراس است ؟ این حملات کور و ضدانسانی که مسیری جز تخریب، ترس و بحران برای مردم ندارد، بار دیگر نشان داد که رژیم صهیونیستی و حامی آمریکایی‌ آن تا کجا از ارزش‌های انسانی فاصله گرفته‌اند، هدف گرفتن نهادی مانند مدرسه نه تنها ظلم به مردم ایران، بلکه خیانت به بشریت است.  

سکوت مجامع بین‌المللی و عدم برخورد قاطعانه بیش از پیش دردناک و تأسف‌بار است، سازمان‌های مدعی حقوق بشر و صلح جهانی که ظاهرا وظیفه دفاع از جان و امنیت کودکان و مراکز آموزشی را بر عهده دارند، در برابر این جنایات آشکار،برخورد قاطعانه ای انجام نشان ندادند و این سکوت مهر تاییدی بر بی‌اثری و مزخرف بودن کارکرد این نهادها در مواجهه با واقعیت‌های تلخ و نقض آشکار قوانین بین‌المللی است،به نظر می‌رسد منطق قدرت و منافع سیاسی، بر ارزش‌های انسانی اولویت یافته و صدای مظلومیت دانش آموزان ایرانی به‌ویژه دانش آموزان مینابی در هیاهوی جهان حیات وحشی گم شده است.

درست است مدرسه ذکاوت به طور کامل ویران شده است، اما ذکاوت، ایمان و روح لطیف دانش آموزان این سرزمین در هیچ بمبی نمی‌گنجد و آینده سازان ایران نابودی این رژیم منحوس را رقم خواهند زد.

انتهای پیام/