یادداشت| قدرت اتحاد؛ استراتژی بی‌بدیل در مصاف با دشمن

به گزارش خبرگزاری تسنیم از ساری، در دنیای امروز که عصر رقابت‌های شدید در عرصه‌های مختلف، از جمله سیاسی، اقتصادی و فرهنگی است، هیچ ملتی بدون برخورداری از انسجام داخلی و اتحاد ملی نمی‌تواند مسیر پیشرفت را با صلابت طی کند. 
چالش‌های اقتصادی، مسائل اجتماعی، و حتی موقعیت استراتژیک ایران در منطقه و جهان، همگی نیازمند یک اجماع ملی و یک اراده جمعی برای حل و فصل هستند.

حضرت آیت الله العظمی شهید امام خامنه ای عزیز، در بیان اهمیت اتحاد، به درستی آن را به عنوان یک رکن اساسی برای تحقق اهداف بلندمدت نظام و استقلال کشور اشاره کرده‌اند. هنگامی که انسجام ملی برقرار باشد، اراده‌ها در یک جهت متمرکز شده و انرژی‌ها به جای صرف شدن در مناقشات داخلی، در مسیر سازندگی و پیشرفت هدایت می‌شوند.

 این امر، به ویژه در شرایطی که دشمنان قسم خورده ملت، همواره به دنبال ایجاد شکاف و اختلاف در جامعه هستند، حیاتی‌تر می‌شود.

نخبگان و تمامی دلسوزان جامعه باید در جهت ترویج و تقویت گفتمان وحدت، پرهیز از تفرقه‌افکنی، و برجسته کردن نقاط مشترک تلاش کنند.

‌نهادینه کردن فرهنگ احترام به دیدگاه‌های مختلف، گفتگو سازنده، و پرهیز از قضاوت‌های زودهنگام، در بسترسازی برای اتحاد پایدار نقش اساسی ایفا می‌کند.

جنگ تحمیلی 12 روزه  رژیم صهیونیستی، تجربه‌ای بی‌بدیل را برای جامعه ما رقم زد و همچنین این جنگ آمریکایی_ صهیونی که شاهد موجی بی‌سابقه از همبستگی و اتحاد در میان اقشار مختلف مردم ایران هستیم این همبستگی، صرف نظر از دیدگاه‌های سیاسی، اجتماعی و اعتقادی متفاوت، جلوه‌ای درخشان از روح ملی و عزم جمعی را به نمایش گذاشت.

چه بسا کسانی که گمان می‌بردند در جامعه‌ای با تنوع دیدگاه‌ها، ایجاد یکپارچگی امری دشوار است. اما نشان داد که در مواقع حساس و هنگام مواجهه با تهدیدات خارجی، مردم ایران، با اتکا به ریشه‌های عمیق فرهنگی و تاریخی خود، قادرند بر اختلافات فائق آیند و در یک صف واحد قرار گیرند.

 این اتحاد، نه بر اساس تحمیل، بلکه برآمده از یک حس مشترک مسئولیت‌پذیری و تعلق به یک سرزمین است.

امروز، بیش از هر زمان دیگری، جامعه ایران به “اتحاد” نیازمند است. اتحاد، نه به معنای همسان‌سازی سلیقه‌ها و عقاید، بلکه به معنای هم‌راستایی در جهت منافع ملی، حفظ تمامیت ارضی، ایستادن‌در مقابل دشمن صفاک و تلاش جمعی برای ساختن آینده‌ای روشن‌تر است.

یادداشت دکتر سلیمان حلیمی جلودار عضو هیات علمی دانشگاه آزاد اسلامی مازندران 

انتهای پیام/