گروه تفسیر جنگ خبرگزاری تسنیم (روز دهم ـ گزارش شماره 65): نکته‌ای که در روند عملیات‌های گروه‌های مقاومت در عراق دیده می‌شود این است که این نیروها به‌صورت مرحله‌ای سطح تسلیحات خود را ارتقا داده‌اند، ابتدا عملیات‌ها را با پهپادهای انتحاری آغاز کردند، سپس راکت‌ها و موشک‌های کوتاه‌برد را وارد میدان کردند و در روز نهم جنگ، به‌سمت استفاده از موشک‌های کروز حرکت کرده‌اند، به‌نظر می‌رسد منطق این روند روشن است؛ زیرا مهم‌ترین چالش در برابر موشک‌های کروز، شناسایی آن‌هاست و اصولاً کشف و رهگیری این موشک‌ها کار دشوارتری است.

در شرایطی که در روزهای گذشته بخشی از سامانه‌های راداری و پدافندی آسیب دیده‌اند، این چالش برای طرف مقابل بیشتر هم شده است، به همین دلیل می‌توان گفت استفاده از موشک‌های کروز در چنین فضایی می‌تواند اثرگذاری بیشتری داشته باشد، حتی می‌توان یکی از دلایل موفقیت عملیات‌های اخیر حزب‌الله لبنان را ــ چه در حوزه پهپادی و چه در حوزه راکتی ــ علیه رژیم صهیونیستی نیز همین موضوع دانست؛ زیرا در آن جبهه نیز پدافند اسرائیل با اختلالاتی مواجه شده است و همین مسئله اجرای عملیات‌ها را برای حزب‌الله آسان‌تر کرده است.

در این میان، مسئله رادارهای راهبردی آمریکا در منطقه نیز اهمیت زیادی دارد. در منطقه ما دو رادار بسیار کلیدی وجود داشت که در اختیار آمریکایی‌ها بود؛ یکی در جنوب خلیج فارس و دیگری در جنوب سرزمین‌های اشغالی در نزدیکی دیمونا. دیمونا عمدتاً به‌خاطر تأسیسات هسته‌ای آن شناخته می‌شود، اما در جنوب این منطقه پایگاهی وجود دارد که از نظر ساختار فنی بسیار مهم است.

در این پایگاه، یک سازه بسیار بلند قرار دارد که گفته می‌شود یکی از بلندترین سازه‌های ساخته‌شده در اسرائیل است؛ دکلی با ارتفاع بیش از 440 متر که رادارهای پیشرفته روی آن نصب شده‌اند. این سامانه‌ها از نوع رادارهای فراافق‌نگر هستند و می‌توانند اهدافی را در فاصله‌ای تا حدود 5 هزار کیلومتر رصد کنند. مأموریت اصلی این رادارها، کشف زودهنگام پرتاب موشک‌های بالستیک و به‌ویژه موشک‌های دوربرد و قاره‌پیماست.

نمونه مشابهی از همین سامانه نیز در جنوب خلیج فارس وجود داشت که در روزهای ابتدایی جنگ هدف حمله قرار گرفت. اگر اشتباه نکنم همان روز اول یا دوم جنگ بود که این سایت مورد اصابت قرار گرفت و حتی نیروهای مسلح ایران نیز در بیانیه‌ای به آن اشاره کردند.

انتهای پیام/+