گروه تفسیر جنگ خبرگزاری تسنیم (روز دهم - گزارش شماره 60):  در حوزه تأمین کالاهای اساسی نیز اسرائیل با محدودیت‌های جدی روبه‌رو است. به عنوان نمونه در بخش گندم، میزان تولید داخلی این رژیم بسیار پایین است. حتی با وجود تلاش‌هایی که در سال‌های اخیر برای کاهش وابستگی به واردات انجام داده‌اند، همچنان حدود 80 درصد گندم مصرفی اسرائیل از خارج وارد می‌شود.

 در واقع اگر دولت اسرائیل حمایت و مداخله مستقیم در بازار گندم نداشته باشد، عملاً کشت گندم در داخل این رژیم صرفه اقتصادی ندارد؛ زیرا هم از نظر هزینه تولید و هم از نظر کیفیت، گندم داخلی توان رقابت با گندم وارداتی را ندارد. به همین دلیل بخش عمده نیاز این کشور از طریق واردات تأمین می‌شود.

 در چنین شرایطی، اختلال در مسیرهای تجاری و حمل‌ونقل ــ از جمله تحولات مربوط به تنگه هرمز و افزایش هزینه‌های حمل‌ونقل دریایی ــ می‌تواند به‌طور مستقیم بر قیمت و دسترسی به این کالا تأثیر بگذارد و هزینه تأمین گندم را برای اسرائیل افزایش دهد.

 از سوی دیگر، در حوزه ذخیره‌سازی گندم نیز زیرساخت‌های اسرائیل چندان گسترده نیست. بر اساس برخی برآوردها، این رژیم عملاً به چند مرکز اصلی ذخیره گندم متکی است که عمدتاً در بندر حیفا و بندر اشدود قرار دارند. تمرکز این زیرساخت‌ها در چند نقطه محدود، خود به‌نوعی آسیب‌پذیری ساختاری ایجاد می‌کند.

 اگر این موضوع را به سایر حوزه‌های کالاهای اساسی و زیرساخت‌های اقتصادی تعمیم دهیم، می‌توان دید که در بسیاری از بخش‌ها نیز اسرائیل با محدودیت‌های مشابهی روبه‌رو است. به همین دلیل بسیاری از تحلیلگران معتقدند که در صورت گسترش جنگ زیرساختی، این رژیم در برخی بخش‌های حیاتی با چالش‌های قابل توجهی مواجه خواهد شد.

 به نظر می‌رسد آنچه اکنون در حال رخ دادن است، تنها آغاز مرحله‌ای از فشار بر زیرساخت‌های اقتصادی و حیاتی باشد و احتمال دارد در روزهای آینده ابعاد تازه‌ای از این تقابل آشکار شود. تجربه‌های گذشته، از جمله درگیری‌های پیشین، نشان داده که چنین روندهایی می‌تواند پیامدهای مهمی برای طرف‌های درگیر داشته باشد و باید دید در ادامه این تحولات به چه سمتی خواهد رفت.

انتهای پیام/