گروه تفسیر جنگ خبرگزاری تسنیم (روز نهم - گزارش شماره 56):  در شاخص بررسی میزان امنیت انرژی کشورها دو فاکتور بسیار مهم وجود دارد. فاکتور اول، تنوع سهم سوخت‌های مختلف در سبد تأمین انرژی است. در این زمینه، وضعیت ما و رژیم اسرائیل تقریباً مشابه است؛ به‌گونه‌ای که حدود 80 تا 90 درصد انرژی هر دو طرف از منابع نفت و گاز تأمین می‌شود.

 اما فاکتور دوم که اهمیت زیادی دارد، پراکندگی تأسیسات نفتی و انرژی است. در این حوزه، وضعیت ایران به‌مراتب بهتر از اسرائیل است. دلیل اصلی این موضوع نیز وسعت سرزمینی ایران است که امکان پراکندگی زیرساخت‌ها و اجرای بهتر ملاحظات امنیتی را فراهم می‌کند. به همین دلیل، به نظر می‌رسد ورود اسرائیل به چنین حوزه‌ای نوعی ریسک یا قمار راهبردی محسوب شود؛ موضوعی که حتی در درگیری‌های قبلی نیز شاید به آن فکر کرده بودند اما نتوانستند آن را عملی کنند.

 بر اساس آمارهای منتشرشده از سوی آژانس بین‌المللی انرژی (IEA) و انستیتو انرژی، سهم سوخت‌های مختلف در سبد انرژی اسرائیل به این صورت است:
حدود 40 درصد از نفت، 42 تا 43 درصد از گاز طبیعی و نزدیک به 10 درصد از زغال‌سنگ تأمین می‌شود. در مجموع، بیش از 93 درصد انرژی اسرائیل از نفت، گاز و زغال‌سنگ تأمین می‌شود.

 در این میان، آسیب‌پذیرترین بخش، گاز طبیعی است؛ زیرا بیشترین سهم را در تأمین انرژی این رژیم دارد.

 از نظر زیرساخت پالایشی نیز ظرفیت پالایشگاه حیفا حدود 275 هزار بشکه در روز است که خوراک آن عمدتاً از نفت وارداتی تأمین می‌شود. حدود 60 درصد این نفت وارداتی نیز از طریق سه خط لوله به اسرائیل منتقل می‌شود.

 به طور کلی، در اسرائیل تنها دو پالایشگاه اصلی وجود دارد و بخش عمده تأمین مواد اولیه انرژی آن‌ها از طریق همین چند خط لوله انجام می‌شود. علاوه بر این، محدودیت‌های سرزمینی اشغالگران اسرائیل ـ با مساحتی حدود 22 هزار کیلومتر مربع ـ و برخی محدودیت‌های جغرافیایی و توپوگرافی، باعث می‌شود امکان اجرای گسترده پدافند غیرعامل و پراکندگی زیرساخت‌ها برای آن‌ها بسیار محدود باشد.

 از سوی دیگر، اسرائیل تقریباً تولید نفت قابل‌توجهی ندارد. به جز یکی دو میدان کوچک زمینی، استخراج نفت در این رژیم ناچیز است. ارزش صادرات نفت اسرائیل حدود یک میلیارد دلار برآورد می‌شود که رقم قابل توجهی نیست و بخش عمده آن نیز به‌صورت غیرمستقیم و از منابع وارداتی تأمین می‌شود.

همچنین بسیاری از میادینی که در گذشته مورد بهره‌برداری قرار گرفته بودند، در سال‌های اخیر تا حد زیادی تخلیه شده‌اند و ظرفیت تولید داخلی آن‌ها محدود است.

انتهای پیام/