به گزارش خبرگزاری تسنیم از قم، در نظام حقوق بین‌الملل معاصر، اصل بنیادین آن است که استفاده از زور در روابط میان دولت‌ها ممنوع است. این اصل در ماده 2 بند 4 منشور سازمان ملل متحد تصریح شده است. با این حال منشور یک استثنای مهم را نیز به رسمیت می‌شناسد؛ حق دفاع مشروع. مطابق ماده 51 منشور، اگر کشوری هدف «حمله مسلحانه» قرار گیرد، تا زمانی که شورای امنیت اقدام لازم برای حفظ صلح و امنیت بین‌المللی را انجام دهد، آن کشور حق دارد برای دفاع از خود دست به اقدام متقابل بزند.

یکی از مهمترین مباحث در این زمینه، موضوع حملات انجام‌شده از خاک کشور ثالث است. گاهی کشور متجاوز حمله به کشور هدف را از پایگاه‌ها، تأسیسات نظامی یا نیروهایی انجام می‌دهد که خود در قلمرو کشور دیگری مستقر کرده است. در چنین مواردی، دولت آسیب‌دیده و مورد حمله حق دارد که استدلال کند آن پایگاه‌ها یا زیرساخت‌ها به بخشی از منبع تهدید تبدیل شده‌اند. بر اساس این استدلال، هدف قرار دادن چنین تأسیساتی می‌تواند به‌عنوان اقدامی برای جلوگیری از تکرار حمله تلقی شود، به‌ویژه اگر دولت میزبان قادر یا مایل به جلوگیری از استفاده از خاک خود برای حمله نباشد.

حمله ایران به پایگاه ها و تجهیزات آمریکا در کشورهای منطقه مطابق ماده 51 منشور سازمان ملل حق قانونی ایران است. زیرا بر اساس تمام شواهد و مدارک موجود، آمریکا از آن پایگاهها به ایران حمله کرده است. حمله به مدرسه دخترانه میناب و کشته شدن بیش از 170 دانش آموز معصوم حتی به اعتراف منابع غربی از همین پایگاهها در کشورهای منطقه انجام شد. از این رو حمله به این مناطق حق ذاتی ایران است و از این بابت ایران به حق ذاتی خود در دفاع از امنیت کشور عمل نموده و جایی برای عذرخواهی از کشورهایی که سرزمین خود را در اختیار دشمن ایران قرار داده‌اند وجود ندارد. آنها باید از ملت ایران عذرخواهی کنند که آمریکا از سرزمین آنها به ایران حمله کرده است و حتما باید جبران کننده خسارات وارده به ایران باشند. توقف حملات ایران به این پایگاهها و دادن فرصت بازسازی به آنها تمامیت ارضی و امنیت مردم ایران را به خطر خواهد انداخت از این رو ایران برای دفاع از تمامیت ارضی خود با قدرت هر منبع تهدید و تجاوز به خاک خود را هدف قرار خواهد داد.

یادداشت از حجت‌الاسلام والمسلمین محمد ملک‌زاده، عضو هیئت علمی پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی

انتهای پیام/