خبرگزاری تسنیم ـ *موسی آقایاری؛ در فضای جنگیِ کنونی، صبر استراتژیک به مثابه یک رویکرد عقلانی برای مدیریت تصمیم‌ها و هیجان‌ها، و نیز نوع نگاه‌ها و فعالیت‌ها در فضای مجازی، اهمیت مضاعفی می‌یابد. در چنین شرایطی، واکنش‌های فوری و احساسی می‌توانند هزینه‌های پیش‌بینی نشده ایجاد کنند، در حالی که صبر استراتژیک بر مشاهده دقیق، جمع آوری اطلاعات معتبر و ارزیابی پیامدهای کوتاه و بلند مدت با تکیه‌بر تحلیل‌های پخته و رسمی استوار است.

 این نوع صبر به‌معنای چشم پوشی از واقعیت‌های سخت نیست، بلکه چارچوبی برای مواجهه سنجیده با آنهاست؛ چارچوبی که به افراد و جامعه امکان می‌دهد میان ضرورت اقدام و زمان مناسب اقدام تمایز بگذارند و از فرسایش منابع روانی و اجتماعی جلوگیری کنند. مثلاً در اوج انتشار یک خبر نگران‌کننده در شبکه‌های اجتماعی، به‌جای بازنشر فوری یا واکنش احساسی، کاربران صبر می‌کنند تا خبر از چند منبع معتبر تأیید شود و سپس، اگر لازم بود، با لحنی سنجیده و مسئولانه درباره آن اظهار نظر می‌کنند.

در سطح اجتماعی، صبر استراتژیک در فضای جنگی می‌تواند به تقویت تاب‌آوری، همدلی و انسجام کمک کند. تمرکز بر مراقبت از سرمایه انسانی، حفظ کانال‌های ارتباطی سالم، و پرهیز از قطبی سازی شتاب‌زده، بخش جدایی‌ناپذیر این رویکرد است. صبر استراتژیک همچنین با تقویت سواد رسانه‌ای و خود کنترلی جمعی، از باز تولید ترس و شایعه می‌کاهد و امکان برنامه ریزی مسئولانه را فراهم می‌سازد.

بدین‌سان، صبر استراتژیک نه انکار خطر، بلکه شیوه‌ای برای زیستن و تصمیم گرفتن خردمندانه در دل شرایط بحرانی است؛ شیوه‌ای که هدف آن افزایش احتمال نتایج پایدار در آینده است. مثلاً در شرایط فشار و اضطراب عمومی، به‌جای دامن زدن به اختلاف‌ها یا مقصر سازی های شتاب‌زده، گروه‌های اجتماعی و رسانه‌ای بر اطلاع رسانی آرام، حمایت روانی از یکدیگر و تقویت حس هم‌بستگی تمرکز می‌کنند.

*استاد حوزه‌ی علمیه‌ی زنجان

انتهای پیام/