به گزارش خبرگزاری تسنیم از قم،  تجمعات و خروش‌های مردمی در شب‌های اخیر، ورای یک حرکت اعتراضی یا عزاداری ساده، پرده از حقیقتی برداشت که می‌توان آن را ظهور دوباره‌ی «اخلاق سیاسی» در بستر تمدن ایرانی دانست؛ شب‌هایی که در تاریخ ایران با نام «شب‌های استراتژیک» ماندگار خواهد شد.

امنیت در پناه متانت؛ تجمعی بدون اجبار

دقت در جزئیات این شب‌ها، تفاوت ماهوی حرکت اصیل مردمی با آشوب‌های هدایت‌شده را آشکار می‌کند. در این تجمعات، نه مغازه‌ای از ترس آسیب بسته شد و نه فروشنده‌ای به اجبار به همراهی فراخوانده شد.

شهروندانی با ظاهر متفاوت و پوشش‌های گوناگون، بدون هراس از تعرض یا توهین، از میان صفوف فشرده جمعیت عبور کردند. این «امنیت روانی»، محصول مکتبی است که در آن، پرچم به دست کسی تحمیل نمی‌شود و حضور، تنها بر مدار «اراده و اقناع» شکل می‌گیرد.

زبانی عاری از رکاکت؛ حنجره‌هایی مزین به ذکر خدا

یکی از بارزترین ویژگی‌های این حماسه، پیراستگی آن از بداخلاقی‌های مرسوم در تجمعات رادیکال بود. در این شب‌های پر افتخار، هیچ کلمه رکیکی شنیده نشد؛ هرچه بود نام خدا بود و ذکر اهل‌بیت (ع). نه خانه‌ای ویران شد، نه کسب‌وکارهای مردم آسیب دید و نه جان و مال کسی تهدید شد. این رفتار جمعی، خط بطلانی بر تمام تبلیغاتی بود که قصد داشتند غیرت ایرانی را با خشونت کور گره بزنند.

تبدیل خشن به حرکت سازنده علیه دشمن

نام‌گذاری این مقطع به «شب‌های استراتژیک»، برخاسته از یک بصیرت جمعی است. مردم ایران، به‌رغم تمام مطالبات اقتصادی و گلایه‌های موجود، هوشمندانه خشم خود از جنایت دشمن را به «عنصری سازنده» تبدیل کردند. آن‌ها به جای تخریب، به «نگهبانی از میدان» پرداختند و با بیداری تا پاسی از شب، راه را بر نفوذ آشوبگران و مزدوران اجنبی بستند. 

میراثی برای آیندگان

در تاریخ نوشته خواهد شد که ایرانی‌ها، در سخت‌ترین لحظات سوگ، استوار ماندند و اجازه ندادند دست اجنبی بوسیده شود یا به ساحت ایران بزرگ توهینی صورت گیرد. این شب‌ها متعلق به همه ایرانیانی است که ثابت کردند پاسداری از عزت میهن، فراتر از هر سلیقه و گرایشی، اولویت نخست آن‌هاست.

یادداشت از: عبدالوهاب فراتی، عضو هیئت علمی پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی

انتهای پیام/