به گزارش خبرگزاری تسنیم از کرج، صدیقه صباغیان، فعال رسانه‌ای به مناسبت 15 اسفند و روز درختکاری در یادداشتی آورده است: 15 اسفند از راه رسید و ناخودآگاه تصویری در ذهنمان تکرار می‌شود؛ پیرمردی ساده و مهربان با محاسنی سفید و قدی استوار وارد می‌شد و با سادگی و بدون آلایش، بیل را برمی‌داشت و شروع به کندن زمین می‌کرد، نهالی را در دل خاک جا می‌داد و آرام روی خاک‌ها آب می‌ریخت.

آری، رهبر شهیدمان را می‌گویم؛ همان که چهره‌اش پر از چین‌های سالخوردگی بود اما نگاهش امیدآفرین و لبخند پدرانه‌اش بر دل‌ها می‌نشست، استواری و اراده عجیبی در رفتار و قدم‌هایش دیده می‌شد و دل‌ها به بودنش گرم بود. گاهی یک انسان آن‌قدر در زندگی یک ملت یا یک جمع اثر می‌گذارد که نبودنش تنها غیبت یک فرد نیست؛ گویی بخشی از خاطرات مشترک و روزهای امید نیز با او به گذشته می‌پیوندد.

وقتی چنین چهره‌هایی از میان ما می‌روند، آنچه باقی می‌ماند یاد راهی است که نشان داده‌اند و خاطره لحظه‌هایی که الهام‌بخش بوده‌اند. دل‌تنگی برای کسانی که زمانی چراغ راه بودند، احساسی طبیعی است، نام و یادشان در ذهن‌ها زنده می‌ماند، در روایت‌ها تکرار می‌شود و در رفتار کسانی که از آن‌ها الهام گرفته‌اند ادامه پیدا می‌کند؛ شاید نبودشان سنگین باشد، اما اثرشان همچنان در دل‌ها جریان دارد.

زمان می‌گذرد و نسل‌ها تغییر می‌کنند، اما یاد انسان‌هایی که امید و انگیزه آفریده‌اند به‌سادگی فراموش نمی‌شود. هر بار که از راه و اندیشه‌های نیک سخن گفته می‌شود، در حقیقت بخشی از حضور آن‌ها دوباره زنده می‌شود. شاید بهترین راه برای کنار آمدن با این دل‌تنگی، ادامه دادن همان خوبی‌ها و ارزش‌هایی باشد که آن‌ها به آن باور داشتند تا یادشان نه‌فقط در کلمات، بلکه در عمل نیز زنده بماند.

درختکاری، یکی از همان اعمال و رفتار نیک و پسندیده رهبر شهیدمان بود که درخت را نه‌فقط یک سایه و سبزی، بلکه امیدی برای فرداها می‌دانستند و نشانه‌هایی از ادامه زندگی را در آن می‌دیدند. ایشان معتقد بودند که اگر امروز درختی کاشته شود، سال‌های بعد به کار نسل‌های آینده می‌آید. خودشان نیز در روز درختکاری گویا جان تازه‌ای می‌گرفتند و با همان دستان مهربان و سالخورده نهالی را در دل خاک جا می‌دادند.

امسال اما 15 اسفند حال و هوای دیگری دارد، آن پدر مهربان در میان ما نیست تا با قدم‌های استوارش وارد قاب دوربین‌ها شود و دلمان را به بودنش گرم کند و صدای مهربانش به گوشمان نمی‌رسد تا امیدوارمان کند؛ جای خالی‌اش در این روز چقدر خوب احساس می‌شود، حتی نمی‌دانیم بر سر آن درختانی که با دستانشان کاشته بودند چه آمده است، حتماً آن‌ها هم با رفتن ایشان تاب نیاوردند و ...

با این حال، شاید بهترین راه برای زنده نگه‌داشتن یاد ایشان همین باشد که راهشان را ادامه دهیم. امسال اگر نهالی در خاک بکاریم، گویی یادشان را دوباره در دل این زمین زنده کرده‌ایم. درخت یا درختانی که امروز به یاد رهبر شهیدمان کاشته می‌شوند، سال‌ها بعد سایه خواهند داد و هر بار که به آن‌ها نگاه کنیم، به یاد پیرمردی می‌افتیم که باور داشت با کاشتن یک نهال می‌توان دنیا را کمی سبزتر و مهربان‌تر کرد.

انتهای پیام/