به گزارش خبرگزاری تسنیم، چلسی در مسیر ثبت رکوردی منفی قرار گرفته است؛ بیشترین کارت قرمز در تاریخ لیگ برتر! پرسش اصلی اینجاست که چرا چنین بی‌انضباطی‌‌ای در تیمی با این سطح و امکانات دیده می‌شود؟ مربیان یکی پس از دیگری می‌آیند و می‌روند اما تعداد اخراج‌ها همچنان بالا باقی می‌ماند؛ مسئله‌ای که نمی‌توان آن را صرفاً به جوان بودن ترکیب تیم نسبت داد.

پیروزی پرگل 4 بر یک مقابل استون ویلا شاید در ظاهر نشانه‌ای از پیشرفت باشد، اما این نتیجه نمی‌تواند مشکل بزرگ‌تر چلسی را پنهان کند: بحران انضباطی. آبی‌های لندن در حال حرکت به سمت ثبت رکورد بیشترین کارت قرمز در لیگ برتر هستند. در فصل جاری تاکنون 10 اخراج برای این باشگاه ثبت شده است؛ 9 مورد مربوط به بازیکنان و یک مورد مربوط به سرمربی. از این میان، هشت اخراج در لیگ برتر رخ داده، یک مورد در لیگ قهرمانان اروپا و یک مورد نیز در جام اتحادیه انگلیس. اگر فقط بازیکنان را در نظر بگیریم، رکورد تاریخی لیگ برتر 9 کارت قرمز است؛ رکوردی که پیشتر توسط ساندرلند در فصل 10-2009 و کوئینز پارک رنجرز در فصل 12-2011 ثبت شده بود.

فصل گذشته بسیاری از تحلیل‌ها، نیکلاس جکسون را عامل اصلی مشکلات انضباطی تیم می‌دانستند اما اکنون که او دیگر در چلسی حضور ندارد، نه‌ تنها مشکل حل نشده بلکه وضعیت حتی بدتر هم شده است. اخراج‌ها افزایش یافته و جالب آن‌که تقریباً به شکل مساوی میان بازیکنان مختلف توزیع شده است؛ به‌ طوری که هرکدام از 10 عضو تیم یک بار اخراج شده‌اند.

فهرست اخراج‌های چلسی در این فصل چنین است:

رابرت سانچس (لیگ برتر مقابل منچستر یونایتد) - 20 سپتامبر 2025
تروه چالوبا (لیگ برتر مقابل برایتون) - 27 سپتامبر 2025
ژائو پدرو (لیگ قهرمانان مقابل بنفیکا) - 30 سپتامبر 2025
انزو مارسکا (لیگ برتر مقابل لیورپول) - 4 اکتبر 2025
مالو گوستو (لیگ برتر مقابل ناتینگهام فارست) - 18 اکتبر 2025
لیام دلاپ (جام اتحادیه مقابل ولورهمپتون) - 29 اکتبر 2025
مویسس کایسدو (لیگ برتر مقابل آرسنال) - 30 نوامبر 2025
مارک کوکورلا (لیگ برتر مقابل فولام) - 7 ژانویه 2026
وسلی فوفانا (لیگ برتر مقابل برنلی) - 21 فوریه 2026
پدرو نتو (لیگ برتر مقابل آرسنال) - 1 مارس 2026

با این حال؛ بررسی این کارت‌های قرمز نشان می‌دهد که یافتن الگوی مشخصی در آنها چندان آسان نیست. برخی از این اخراج‌ها ناشی از موقعیت‌های فوتبالی بوده‌اند. برای مثال؛ تکل خشن مویسس کایسدو که با استوک‌های بالا انجام شد یا خطای کوکوریا که برای جلوگیری از یک موقعیت تک‌به‌تک انجام گرفت اما در کنار این موارد، نمونه‌هایی از رفتار کاملاً غیر ورزشی نیز دیده می‌شود.

شاید عجیب‌ترین مورد مربوط به لیام دلاپ باشد. این مهاجم به عنوان بازیکن تعویضی در نیمه دوم وارد زمین شد اما در مدت کوتاهی دو ضربه مشت به صورت بازیکن حریف زد. در صحنه اول حتی نزدیک توپ هم نبود و در صحنه دوم تنها وانمود می‌کرد برای توپ تلاش می‌کند. سرمربی چلسی بلافاصله پس از مسابقه از مهاجم خود انتقاد کرد و این کارت قرمز را «احمقانه» توصیف کرد، هر چند در عین حال تأکید داشت که قصد جریمه کردن بازیکنان را ندارد.

در همان ماه اکتبر نیز اخراجی عجیب دیگر رخ داد. مالو گوستو که پیشتر یک کارت زرد گرفته بود، در حالی که توپ را از دست داده بود روی بازیکن حریف تکل زد. این اتفاق در یک‌سوم هجومی زمین رخ داد، جایی که هیچ خطری دروازه چلسی را تهدید نمی‌کرد. از همه عجیب‌تر اینکه این صحنه در دقیقه 86 رخ داد، زمانی که چلسی با نتیجه 3 بر صفر پیش بود. تصمیمی کاملاً غیر ضروری که تنها تیم را با دردسر مواجه کرد.

انزو مارسکا، سرمربی پیشین چلسی درباره رویکرد خود به این مسئله گفته بود: من از آن دسته مربیانی نیستم که بازیکنان را تنبیه کنند. فکر نمی‌کنم چنین رویکردی درست باشد. ترجیح می‌دهم به بازیکنان کمک کنم تا اشتباهاتشان را درک کنند و در آینده تصمیم درست بگیرند. من چهار فرزند دارم؛ وقتی اشتباهی می‌کنند، آنها را تنبیه نمی‌کنم، بلکه به آنها یاد می‌دهم چگونه کار درست را انجام دهند. همین دیدگاه را درباره فوتبالیست‌ها هم دارم. ممکن است این رویکرد درست باشد یا نباشد اما این دیدگاه من است.

در این بین وقتی خود سرمربی نیز به دلیل رفتار غیر ورزشی از کنار زمین اخراج می‌شود، اجرای چنین فلسفه‌ای دشوارتر به نظر می‌رسد. مارسکا در یکی از مسابقات به دلیل اعتراض به داور و سپس خروج احساسی از محوطه فنی هنگام جشن گرفتن گل کنار پرچم کرنر دو کارت زرد دریافت کرد و در نهایت 8 هزار پوند نیز جریمه شد.

با این حال مشکل فقط به یک مربی محدود نمی‌شود. مربیان تغییر می‌کنند اما الگوی بی‌انضباطی باقی می‌ماند. در دوره هدایت ویل استیل روزنیور نیز در دو مسابقه متوالی اخراج رخ داد و در زمان مائوریسیو پوچتینو نیز شرایط تفاوت چندانی نداشت. چلسی در فصل 24-2023 با 109 کارت زرد در صدر جدول لیگ برتر از این نظر قرار گرفت. فصل بعد نیز آبی‌ها با 101 کارت زرد دوباره در این شاخص اول شدند. در فصل جاری هم تا اینجا هیچ تیمی بیشتر از چلسی کارت زرد نگرفته است؛ 73 کارت، آماری برابر با تاتنهام که هنوز بازی هفته بیست‌ونهم خود را انجام نداده است.

در مجموع 7 بازیکن مختلف چلسی کارت قرمز دریافت کرده‌اند؛ آماری که دست‌کم سه اخراج بیشتر از هر تیم دیگر لیگ برتر است. اورتون با 4 کارت قرمز در رتبه بعدی قرار دارد و هیچ باشگاه دیگری بیش از 3 اخراج نداشته است.

در چنین شرایطی، معمولاً یک پاسخ کلیشه‌ای مطرح می‌شود؛ چلسی تیم بسیار جوانی دارد. این استدلال تا حدی می‌تواند توضیح‌ دهنده مشکل باشد اما قطعاً تمام ماجرا نیست. اگر به دیگر تیم‌های جوان در پنج لیگ معتبر اروپایی نگاه کنیم، هیچ‌کدام از آنها حتی در نیمه بالای جدول کارت‌های زرد قرار ندارند. لایپزیگ در بوندس‌لیگا از نظر کارت زرد در رتبه شانزدهم است. بارسلونا حتی کمترین کارت زرد را در لالیگا دریافت کرده است. پارما در سری‌ A در محدوده رتبه‌های دوازدهم تا چهاردهم قرار دارد و استراسبورگ در لیگ یک فرانسه نیز در حوالی رتبه دهم تا یازدهم ایستاده است.

به عبارت دیگر، جوان بودن لزوماً به معنای بی‌انضباطی نیست. حتی روند رایج در فوتبال اروپا چیز دیگری را نشان می‌دهد: معمولاً تیم‌های بزرگ کارت‌های کمتری دریافت می‌کنند. با این حال، چلسی در این قاعده استثناست. در سال‌های گذشته منطقی‌تر بود اگر تیم‌هایی مانند شفیلد یونایتد یا ایپسویچ را در صدر جدول کارت‌های زرد ببینیم، نه باشگاهی در سطح چلسی.

دیدار اخیر مقابل آرسنال نمونه‌ای نمادین از این وضعیت بود. پدرو نتو به عنوان بازیکن تعویضی وارد زمین شد و بلافاصله دو کارت زرد گرفت؛ یکی از آنها به دلیل اعتراض به داور. موقعیتی کاملاً غیرضروری و قابل اجتناب اما ماجرا به همین‌جا ختم نشد. کمتر از 10 دقیقه بعد، انزو فرناندز از روی عصبانیت توپ را به کناری پرتاب کرد. گاهی داوران اگر بازیکنی وانمود کند که در جریان بازی توپ را دور می‌کند، چشم‌پوشی می‌کنند اما در این صحنه، حرکت هافبک آرژانتینی کاملاً عمدی بود و به‌ وضوح برای نشان دادن اعتراض به تصمیم داور انجام شد. حتی تلاشی هم برای پنهان کردن این موضوع وجود نداشت.

در آخرین مسابقه مقابل استون ویلا نیز در حالی که همه چیز به خوبی پیش می‌رفت، فرناندز به دلیل تشویق طعنه‌آمیز داور کارت زرد گرفت. به نظر می‌رسد بازیکنان چلسی هنوز از تجربه کارت‌ها درس نگرفته‌اند.

در این بین بازیکنان و هواداران ممکن است تصور کنند که داوران علیه تیم‌شان جانبدارانه عمل می‌کنند اما در واقعیت، اشتباهات داوری معمولاً به شکل نسبتاً یکنواخت میان تیم‌ها توزیع می‌شود. تنها تفاوت این است که باشگاه‌های بزرگ به دلیل نفوذ رسانه‌ای بیشتر، توجه بیشتری را به تصمیمات داوری جلب می‌کنند.

بر اساس بررسی اشتباهات رسمی تأیید شده، در فصول اخیر بیشترین آسیب از داوری‌ها به ولورهمپتون وارد شده است. بنابراین اگر تصور کنیم داوران انگلیسی به طور هدفمند علیه باشگاه خاصی عمل می‌کنند، شاید در واقع توانایی و هماهنگی آنها را بیش از حد بزرگ جلوه داده‌ایم.

در مورد چلسی، گزارش کمیسیون حوادث کلیدی مسابقه (KMI) نشان می‌دهد که در نیم‌فصل اول این فصل سه اشتباه VAR در مسابقات این تیم رخ داده و جالب آنکه هر سه به سود چلسی بوده‌اند. گل جاشوا کینگ در بازی چلسی و فولام باید مردود اعلام می‌شد، گوستو در بازی مقابل برایتون باید اخراج می‌شد و در دیدار برابر بورنموث نیز خطای گوستو باید به اعلام پنالتی منجر می‌شد.

به بیان دیگر؛ حتی ممکن بود تعداد اخراج‌های چلسی از این هم بیشتر باشد. برای مثال در صحنه‌ای مقابل برایتون، گوستو با استوک‌هایش به سر جانکوبه مینته ضربه زد. تنها دلیل اینکه برخورد شدیدتری رخ نداد این بود که مهاجم برایتون توپ را زودتر بازی کرد. با این حال داور نه کارت قرمزی نشان داد و نه حتی خطایی اعلام کرد؛ تصمیمی که در صورت اعلام خطا می‌توانست به پنالتی برای برایتون منجر شود.

اکنون چلسی وارد مقطع حساسی از فصل شده است؛ مقطعی که در آن برای کسب سهمیه لیگ قهرمانان اروپا می‌جنگد. در چنین شرایطی، تیم دیگر نمی‌تواند مشکلات خود را به جوانی ترکیب یا اشتباهات داوری نسبت دهد. اگر قرار است این روند متوقف شود، چلسی باید پیش از هر چیز به درون خود نگاه کند.

انتهای پیام/