به گزارش خبرگزاری تسنیم از قم، با نواخته شدن طبل جنگ و جدا شدن صف مردان و زنان آزاده از بیماردلان واداده، هر آزادمرد و آزادزنی می‌کوشد تا با عهده‌دارشدن یک نقش هر‌چند محدود، دین خود را به تاریخ و کشورش ادا کند. اما هر جنگی اقتضائات خاص خویش را دارد. 

در دفاع مقدس هشت ساله، اگرچه نیروهای متجاوز حزب بعث عراق جنگ گسترده‌ای‌ را در طول مرزهای زمینی با کشور ایران آغاز کردند، اما به دلیل فقدان ظرفیت فشار سیاسی و تحریم اقتصادی (جنگ نیمه سخت) و نیز تهاجم فرهنگی و رسانه‌ای(ابزار جنگ نرم) از سوی کشور عراق،جنگ عمدتا ماهیت نظامی داشت و عملا بار اصلی آن بر دوش نیروهای مسلح و بسیج مردمی بود و حضور اقشار مختلف به ویژه بانوان عمدتاً در قالب جمع‌آوری هدایای مردمی و پشتیبانی از جبهه‌ها خلاصه می‌شد.

در این جنگ، با نبود ماهواره و فضای مجازی تنها ابزار تبلیغی دشمن علیه مردم ایران رادیو بود. رادیو مجاهدین خلق و رادیو بغداد به دلیل فحاشی و دروغگوئی آشکار،فاقد ضریب نفوذ در بین مخاطبان ایرانی بودند و رادیو بی‌بی‌سی فارسی نیز با گرفتن مواضع دوپهلو، صراحت خاصی در جهت دادن به اذهان مخاطبان اندک خویش نداشت؛ به همین دلیل عملا امکان مهندسی عواطف و الگوی تفکر مخاطبان ایرانی از سوی دشمن وجود نداشت.  

در قرن بیست‌ویکم و با ظهور شبکه‌های ماهواره‌ای و گسترش‌ خیره کننده فناوری‌های اطلاعات‌ و ارتباطات،ماهیت جنگ‌ها دست‌خوش تحول‌ بنیادین شده است. به تعبیر بودریار در دوران حادواقعیت،جنگ‌ها پیش‌ از آغاز در میدان رزم نظامی،بر روی صفحات نمایشگرهای تلویزیونی کلید می‌خورند.

اگر یک زمانی جنگ رسانه‌ای پیوست جنگ نظامى بود، امروزه جنگ نظامی تکمیل کننده پروژه جنگ رسانه‌ای است. بنابراین‌ جنگ‌های امروزی ترکیبی و چندلایه هستند. امروزه تهدید‌ها و خسارت‌های جنگ نیمه سخت(فشار سیاسی و تحریم اقتصادی) و جنگ نرم(جنگ شناختی و روانی‌) بسی مخرب‌تر و جبران‌ناپذیرتر از جنگ نظامی است.

اگر کشتگان جنگ نظامی، زندگانی ایثارگر و امیدآفرین و نمادهای مردانگی و شرافت هستند، تلفات جنگ‌های نیمه سخت و نرم مردگان متحرک و متعفنی هستند که بوی یاس و مرگ و وادادگی می‌پراکنند. بنابراین‌ به موازات ضرورت اتخاذ آرایش جنگ نظامی، باید آرایش جنگ نرم گرفت. در میدان جنگ نرم هر کاربر یک رزمنده مجاهد آتش به اختیار است.  

اکنون کشور عزیز ایران در میانه یک جنگ ترکیبی تمام‌عیار با جبهه کفر قرار گرفته‌است. اگرچه امروز در روز ششم آغاز حملات نظامی دشمن هستیم، اما دهه‌هاست که حملات سهمگین سیاسی، اقتصادی، شناختی و روانی دشمن بر علیه ذهن و مال مردم ایران آغاز شده است. فشار سنگین اقتصادی،سفره بسیاری از مردم را کوچک کرده است و به نارضایتی گسترده در بین اقشار جامعه منجر شده است.

جنگ پیچیده نرم، نظام تمایلات و افکار بخش قابل توجهی از جامعه و به‌ویژه نسل جوان را دستکاری و بلکه مهندسی کرده است. تلویزیون اینترنشال عملاً نقش توپخانه دشمن را ایفا می‌کند و الگوریتم‌های اینستاگرام،بعضی از مخاطبان خود را به زامبی‌های بی‌منطق و فاقد ظرفیت گفتگو تبدیل کرده است. در این شرایط جبهه‌ای به گستردگی همه مجاهدان و آزادگان جهان گشوده شده است. 

اکنون که جنگ نظامی فناوری پایه،عملاً امکان حضور در میدان رزم نظامی را به نیروهاى آموزش دیده و متخصص منحصر کرده است،میدان رزم غیرنظامی در قالب«کنشگری» و«روشنگری» بر روی تک تک آحاد جامعه و بلکه همه آزادگان جهان گشوده است. در این میدان رزم گسترده، هر کس باید جایگاه و رسالت تاریخی خود را بشناسد و به آن عمل کند. در پیش گرفتن موضع انفعال و پیگیری اخبار جنگ از رسانه‌ها زیبنده هیچ ایرانی غیرتمندی نیست.

امروز حضور در خیابان به عنوان یکی از مصادیق بارز و اثربخش کنشگری، رسالتی همگانی است که از عهده هر کسی(از طفل شیرخواره تا پیران سالخورده) برمی‌آید. مادری که طفل شیرخوار خود را به خیایان می‌آورد، نام او را در دفتر یاریگران دین خدا ثبت می‌کند و انشاالله برکات این کار در زندگی خود و فرزندش جاری می‌شود.

در راستای انجام این رسالت، باید تمام میادین و خیابان‌های شهرهای سراسر ایران را در اختیار گرفت و از کف خیابان پیام پایمردی و استقامت ملت امام حسینی ایران را به گوش جهانیان رساند.

در این میان گروهی نیز واجد ظرفیت روشنگرى هستند. باید با نگاهی توحیدی و زینب وار پیام مظلومیت مردم مقتدر و نستوه ایران را به جهان مخابره کرد؛ باید روح امید و زندگی را در جامعه دمید؛ باید نقشه شوم و خواب آشفته هرزگان پدوفیل پرونده اپستین برای نابودی و تجزیه ایران را برای مردم توضیح داد؛ باید تحقق قطعی وعده نصرت الهی در حق مجاهدان یاریگر دین خدا را به اقشار مختلف‌ جامعه منتقل کرد؛ باید با صدای رسا به دشمنان اسلام و ایران اعلام کرد که ملتی که شهادت دارد، شکست در قاموسش معنا ندارد؛ ان‌شاءالله 

و من نصر الا من عندالله العزیز الحکیم. 

یادداشت از: نعمت‌الله کرم اللهی، عضو هیئت علمی دانشگاه باقرالعلوم(ع)

انتهای پیام/