گروه تفسیر جنگ خبرگزاری تسنیم (گزارش شماره 16): در صورت طولانی شدن جنگ و تبدیل آن به یک درگیری فرسایشی، اعداد و ارقام اهمیت تعیین‌کننده پیدا می‌کنند. در چنین شرایطی، یکی از مزیت‌های قابل توجه ایران، پایین‌تر بودن هزینه عملیاتی نسبت به طرف مقابل است؛ موضوعی که برخی منابع خارجی نیز به آن اشاره کرده‌اند.

در گزارش‌هایی از رسانه‌هایی مانند بلومبرگ، به تفاوت قابل توجه هزینه موشک‌های رهگیر و موشک‌های تهاجمی اشاره شده است. در برخی برآوردها، هزینه یک موشک رهگیر پیشرفته تا حدود 44 میلیون دلار ذکر شده، در حالی که هزینه برخی موشک‌های بالستیک ایران را خود آنها نهایتاً حدود 250 هزار دلار تخمین می زنند(عدد واقعی احتمالاً بسیار کمتر از این است). این شکاف هزینه‌ای، در جنگ فرسایشی به عامل مهمی تبدیل می‌شود؛ زیرا هر رهگیری موفق نیز بار مالی سنگینی برای طرف مقابل ایجاد می‌کند.

 در حوزه پهپادی نیز برخی مؤسسات تحقیقاتی غربی اشاره کرده‌اند که نسبت هزینه استفاده ایران از پهپادها در مقایسه با هزینه رهگیری آن‌ها، می‌تواند چندین برابر به ضرر طرف مقابل باشد. در برخی تحلیل‌ها آمده است که اگر هزینه یک پهپاد را مبنا قرار دهیم، طرف مقابل برای مقابله با آن ممکن است بین 20 تا 28 برابر هزینه متحمل شود.

در جنگ 12روزه نیز مقامات آمریکایی اذعان کردند که حدود یک‌سوم ذخایر موشک‌های پدافندی خود را مصرف کرده‌اند. پس از آن، گزارش‌هایی منتشر شد مبنی بر اینکه ظرفیت تولید داخلی آمریکا پاسخگوی سرعت مصرف ارتش نیست و حتی قراردادهایی با کشورهایی مانند ژاپن برای تولید موشک‌های پاتریوت منعقد شد تا بخشی از این کمبود جبران شود.

ریشه این وضعیت را برخی تحلیلگران در سیاست‌های پس از جنگ سرد می‌دانند؛ دوره‌ای که با تصور کاهش تهدیدات بزرگ، بخشی از ظرفیت صنایع دفاعی آمریکا به بخش خصوصی واگذار شد و تمرکز بر تولید انبوه تسلیحات کاهش یافت. اکنون احیای این ظرفیت‌ها نیازمند زمان و سرمایه‌گذاری قابل توجه است.

از منظر فنی نیز تفاوت مهمی میان تولید موشک‌های رهگیر و موشک‌های تهاجمی وجود دارد. موشک رهگیر باید قادر باشد هدفی متحرک و پرسرعت را در آسمان تعقیب و منهدم کند؛ بنابراین سامانه هدایت، رادار و فناوری‌های پیچیده‌تری نیاز دارد و تولید هر واحد آن ممکن است هفته‌ها ـ حتی 20 تا 30 روز یا بیشتر ـ زمان ببرد. در مقابل، موشک‌های زمین به زمین که اهداف ثابت را مورد اصابت قرار می‌دهند، در مقایسه ساختار ساده‌تری دارند و تولید آن‌ها از منظر صنعتی پیچیدگی کمتری دارد.

در مجموع، در یک جنگ کوتاه‌مدت شاید این تفاوت‌ها چندان تعیین‌کننده نباشد، اما در یک نبرد فرسایشی، شکاف هزینه تولید و سرعت جایگزینی تسلیحات می‌تواند به یکی از عوامل اصلی برتری یا فرسایش طرفین تبدیل شود.

انتهای پیام/