به گزارش خبرگزاری تسنیم از خرم‌آباد، در لرستان خبر شهادت هیچ‌گاه صرفاً یک خبر نیست. هر بار که نامی به فهرست شهدا افزوده می‌شود، بخشی از جغرافیا به‌حرکت درمی‌آید.

شهادت رهبر معظم انقلاب نیز چنین بود؛ او در همان صحنه شهید شد؛ در حال انجام وظیفه. در فرهنگ لرستان، شهادت به صدا تبدیل می‌شود. صدایی که از سینهٔ زنان برمی‌خیزد و به‌نام مور شناخته می‌شود.

مور، فقط ناله نیست؛ تاریخ اندوه است. در آیین شهدا، این صدا شکل تازه‌ای می‌گیرد. شهادت، هم افتخار است و هم فقدان. مور، همین دوگانه را حمل می‌کند.

وقتی مور بر خاک بلند می‌شود، زمین فقط شاهد نیست؛ شنونده است. صدای اندوه در دره‌ها می‌پیچد و کوه‌ها آن را بازمی‌تابانند. اینجا، سوگ فردی نیست؛ سوگ جمعی است. شهادت، اندوه را شخصی نمی‌گذارد.

در آیین شهادت رهبر معظم انقلاب حضور مردم از چارچوب‌های رسمی فراتر می‌رود. پیرمردانی که جنگ را دیده‌اند، جوانانی که امنیت را بدیهی می‌پنداشتند، زنانی که با شنیدن نام شهادت، بی‌اختیار دست بر سینه می‌گذارند، همگی در یک صف می‌ایستند.

شهادت در این سرزمین، فقط بدرقه نیست؛ حرکت یک روایت است. روایتی که از انقلاب آغاز شده و اکنون در میان مردم جریان یافته است. مردم، خانواده‌ها، پیرمردان و جوانان، همه آمده بودند. برخی در سکوت راه می‌رفتند. برخی اشک می‌ریختند. برخی با نگاه، احترام می‌گذاشتند.

اشک‌ها در هوا شکافت. مویه‌ها آوایی حزین نواخت. و آواهای چمری، بر داغ مردمی حرکت کرد که رهبرشان را از دست داده‌اند. رهبر شهید اما در حافظه مردم، در روایت هم‌رزمان، در ذهن کودکان، حضوری دیگر را آغاز کرده‌است.

انتهای پیام/ 644