به گزارش خبرگزاری تسنیم از سنندج، امروز سنندج یکی از صداهای اصیل خود را از دست داد؛ صدایی که نه صرفاً آوا، بلکه روایتگر حافظه جمعی، رنج‌ها، عشق‌ها و زیستِ مردم کردستان بود. با درگذشت یدالله محمدی، هنرمند پیشکسوت موسیقی فولکلور کردی، بخشی از تاریخ شفاهی و موسیقایی این سرزمین خاموش شد؛ صدایی که سال‌ها بی‌ادعا خواند، زیست و ماند.

این‌بار سکوت، سنگین‌تر از همیشه بر نغمه‌های سنندج نشست. یدالله محمدی در سنندج متولد شد و از همان جوانی به دنیای موسیقی کردی و فولکلور علاقمند گردید. او با عشق به فرهنگ و هویت قومی خود، مسیر هنری‌اش را در موسیقی محلی آغاز کرد و به مرور توانست جایگاه خاصی در میان اهالی هنر و موسیقی به دست آورد.

سبک و آثار

محمدی یکی از هنرمندان برجسته موسیقی فولکلور کردی بود که با خلق آثار متنوع و انتشار چندین آلبوم نقش برجسته‌ای در حفظ و ترویج موسیقی سنتی منطقه کردستان ایفا کرد. او با صدای گرم و اجرای منحصر به فردش توانست احساسات، فرهنگ و روح زندگی مردم کرد را در نغمه‌هایش منعکس کند.

آثار او معمولاً برگرفته از ملودی‌های کهن و اشعار فولکلور بودند و بسیاری از قطعاتش از جمله ترانه‌های محلی سنندجی در میان مردم به یادگار مانده‌اند.

جایگاه هنری

یدالله محمدی نه تنها یک خواننده بود، بلکه ترانه‌سرا و هنرمندی صاحب سبک محسوب می‌شد که سال‌ها با صدای خود دل‌جویی و امید به شنوندگان هدیه می‌کرد. او با ارائه موسیقی بومی و فولکلور کردی توانست پیوندی عمیق میان نسل‌های مختلف ایجاد کند و بخشی از میراث فرهنگی منطقه را به نسل‌های آینده منتقل کند.

او موسیقی را نه به‌عنوان حرفه، بلکه به‌مثابه وظیفه فرهنگی برگزید؛ رسالتی برای حفظ آنچه نسل به نسل، سینه‌به‌سینه منتقل شده بود.

مسیر هنری؛ از محفل‌های محلی تا ضبط‌های ماندگار

محمدی از دل محافل ساده و مردمی برخاست؛ از مجالس کوچک، آیین‌ها و گردهمایی‌هایی که موسیقی در آن‌ها زبان مشترک احساس بود. به‌تدریج، صدای گرم و بیان صادقانه‌اش جای خود را در میان دوستداران موسیقی کردی باز کرد.

او در طول سال‌های فعالیت هنری خود: ده‌ها قطعه و ترانه فولکلور کردی را اجرا و ضبط کرد. با وفاداری به اصالت موسیقی سنندجی، از تحریف و ساده‌سازی سطحی آن پرهیز نمود. در انتقال ملودی‌ها، لهجه‌ها و روایت‌های بومی، دقتی وسواس‌گونه داشت

آثار او نه صرفاً اجرا، بلکه اسناد شنیداری فرهنگ کردی محسوب می‌شوند.

آنچه یدالله محمدی را از بسیاری متمایز می‌کرد، تکنیک‌نمایی یا شهرت‌طلبی نبود. صدای او: صادق بود، بی‌تکلف و عاری از اغراق. بر پایه ملودی‌های کهن و مقام‌های محلی استوار بود؛ مضامینی چون عشق، فراق، طبیعت، رنج معیشت و امید را بازتاب می‌داد. او به‌خوبی می‌دانست که موسیقی فولکلور، پیش از آن‌که برای صحنه باشد، برای مردم است.

هنرمندی بی‌ادعا

در کنار فعالیت هنری، یدالله محمدی سال‌ها به‌عنوان معلم فعالیت کرد؛ نقشی که کمتر درباره آن سخن گفته شد، اما تأثیرش در پرورش نسل‌ها انکارناپذیر است. او از جمله هنرمندانی بود که با وجود نقش مهم فرهنگی، همواره با چالش‌های معیشتی دست‌وپنجه نرم کرد؛ واقعیتی تلخ که سرنوشت بسیاری از هنرمندان بومی این سرزمین است.

خبر درگذشت او موجی از اندوه در میان هنرمندان، اهالی فرهنگ و مردم کردستان ایجاد کرد. شبکه‌های اجتماعی، محافل هنری و گفت‌وگوهای مردمی، همه از یک حس مشترک می‌گویند: از دست رفتن کسی که صدایش، بخشی از زندگی ما بود.

صدا خاموش شد، اما آواز نه

یدالله محمدی رفت، اما آنچه از او به‌جا ماند، فراتر از چند ترانه و اجراست. او بخشی از حافظه فرهنگی کردستان بود؛ حافظه‌ای که در نغمه‌ها زنده می‌ماند.

امروز شاید صدایش خاموش شده باشد، اما آوازش همچنان در کوچه‌های سنندج، در دل مردم و در تاریخ موسیقی کردی جاری است. روحش آرام و یادش ماندگار.

مراسم و بدرقه

بر اساس این‌گزارش؛ مراسم تشییع پیکر این هنرمند فقید فردا جمعه هفتم اسفند در قطعه هنرمندان بهشت محمدی سنندج برگزار خواهد شد، تا جمعی از علاقه‌مندان و هنرمندان بتوانند با او وداع کنند.

درگذشت یدالله محمدی، فقدان بزرگی برای موسیقی کردی و فرهنگ بومی سنندج و کردستان است. صدای او که سال‌ها همراه مردم بود، اکنون خاموش شده، اما آثارش همچنان در دل‌ها و تاریخ موسیقی محلی زنده خواهند ماند. میراث هنری او نمادی از هنر اصیل، حس و هویت فرهنگی است که دیگر هنرمندان و دوستداران موسیقی کردی همیشه به آن خواهند نگریست و از آن الهام خواهند گرفت.

انتهای پیام/481