به گزارش خبرگزاری تسنیم از قم، آیت الله احمد مبلغی، عضو مجلس خبرگان رهبری و استاد حوزه و دانشگاه به مناسبت درگذشت مادر حاج احمد متوسلیان، یادداشتی نوشته که از نظر شما می‌گذرد.

از لسان ساقی کوثر معرفت، امیرالمؤمنین (ع)، کلامی تراویده است که عطر آن، خود تفسیری است عمیق بر آیه‌ی شریفه‌ی «وَأَنْ لَیْسَ لِلْإِنْسَانِ إِلَّا مَا سَعَىٰ»؛ آنجا که می‌فرماید: «قِیمَةُ كُلِّ امْرِئٍ مَا یُحْسِنُهُ» هان، که بهای هر جان آگاه، به آن نقشی است که بر پرده‌ی وجود به نیکی می‌زند و آن جوهری است که در کوره‌ی ریاضت به حُسن می‌آراید. کلامی که سید رضی، در حیرت آن چنین گفت: «این کلام را بهایی نیست که با آن برابری کند، و هیچ حکمتی را یارای هم‌وزنی با آن نه.»
 
اگر آینه را به سمت سیمای اسطوره‌ی اخلاص و شکوه، احمد متوسلیان بگیریم، پرتوی از این کلام علوی، حقیقت جان او را بر ما آشکار می‌کند؛ حقیقتی دوگانه در ظاهر و یکی در باطن: «اتقان در نیت، و اتقان در عمل». او تمام‌قد قامت این فضیلت بود؛ نه در ظلمت بندهای طاغوت آرام گرفت و نه در جَلوت آوردگاه‌های شُکوه و شرف انقلاب اسلامی، از وفا روی برتافت.

 در خاطر دارم روزهای سنگین زندان خرم آباد را؛ سحرگاهی که خبر آوردند سروقامت جوانی را به بند عمومی آورده‌اند؛ تنش، نگارخانه‌ی زخم و شیار؛ امّا چشمانش آکنده از عزم، و جبینش لبریز از نور. چون به دیدارش شتافتیم، خویش را نه در برابر مردی مجروح، که در برابر کوهی استوار و دریایی آرام یافتیم؛ او «احمد» بود؛ مردی که حضورش غبارِ یأس را از جان‌ها می‌زدود و قدمش هوای مرده‌ی محبس را جان تازه می‌بخشید.

در پسِ آن صلابت صاعقه‌گون، طبعی به لطافت نسیم و دلی به وسعتِ دریا نهفته بود. 

به یادگار از آن ایام اسارت — که زندانیان، رنج تنهایی را با سرانگشتانِ هنر، مرهم می‌نهادند — او از سر ذوقی الهی و با مهری بی‌کران، با مُهره‌هایی خُرد، دسته‌کلیدی برای این کمترین بافت؛ یادگاری ساده در صورت، اما ژرف در سیرت که بر پهنه‌ی آن، کلمه‌ی مقدس «حق» را در آغوش شمشیری عدالت‌خواه، به نقش جان درآورده بود.

روزگار چرخید و سپیده دمید و انقلاب پیروز شد، و ما آن روح بی‌قرار را در قامت فرمانده‌ی لشکرِ محمدرسول‌الله یافتیم؛ قامت رعنایی که قله‌های کرامت را درنوردید و بر پیشانی تاریخ این سرزمین، مُهرِ غیرت نهاد. کیمیای وجودش، مسِ دل‌های مشتاق را زرِ نابِ اخلاص می‌کرد و جذبه‌ی کلام و رفتارش، جان‌های پاک را به سوی خویش می‌کشید.

تا آن‌گاه که دست‌های پلید صهیونیست ها، وی را در بند اسارت گرفتار نمودند.

و اکنون، خبرِ جان‌سوز درگذشت مادرِ این قهرمان، فضای سرزمین را در اندوه  فروبرده است.

 و امروز، ما در سوگ مادری نشسته‌ایم که چنان مردی را از شیره‌ی جان پرورد.

پروازِ ملکوتی آن والده‌ی معظّمه، مادر آن سردار پرافتخار را، به خاندان ارجمند ایشان و به ملت بزرگ ایران و رهبر معظم انقلاب اسلامی، تسلیت عرض می کنم. 

از حضرت حق تعالی مسئلت دارم که روح آن بانو را در رضوان خویش مأوی دهد و بر دلِ بازماندگان، صبر و اجر نهد.

یادِ آن فرزندِ برومند و نام آن مادرِ ارجمند، تا ابد بر جریده‌ی خاکِ ما ماندگار و در صفحات تاریخ این دیار مینوی، جاودان باد.

انتهای پیام/