خبرگزاری تسنیم، سعید شیری: اخبار مربوط به تنش‌ها میان ایران و آمریکا، اگرچه در بسیاری مواقع در چارچوب جنگ روانی و فضاسازی رسانه‌ای تعریف می‌شود، اما هرگز نباید ما را به سهل‌انگاری در برابر تهدیدات واقعی بکشاند. تاریخ بارها نشان داده است که غفلت، هزینه‌ای به‌مراتب سنگین‌تر از هوشیاری دارد. جامعه‌ای که خطر را جدی نگیرد، پیش از آن‌که ضربه بخورد، آمادگی پذیرش ضربه را از دست داده است.

آمادگی فکری و روحی، نخستین سنگر دفاعی هر ملت است؛ سنگری که اگر فرو بریزد، دیوارهای مادی نیز تاب ایستادگی نخواهند داشت. تقویت بنیان‌های اعتقادی، بالا بردن سطح آگاهی عمومی و پرورش روحیه مسئولیت‌پذیری اجتماعی، از ضروری‌ترین نیازهای امروز ماست. امنیت فقط با ابزار نظامی تأمین نمی‌شود؛ امنیت پایدار از ذهن‌های بیدار و دل‌های مطمئن آغاز می‌شود.

سخن راهگشای امیر مؤمنان چراغ این مسیر است: «مَنْ نَامَ لَمْ يُنَمْ عَنْهُ». هر که در برابر دشمن آسوده بخوابد، دشمن نسبت به او هرگز در خواب نخواهد بود. این کلام کوتاه اما ژرف، ما را به هوشیاری دائمی فرا می‌خواند؛ هوشیاری‌ای که نه به معنای اضطراب مداوم، بلکه به معنای درک واقع‌بینانه‌ی شرایط و پرهیز از ساده‌انگاری است.

در کنار هوشیاری، نباید از دعا و پیوند قلبی با خداوند غافل شد؛ به‌ویژه در ایام پربرکت ماه مبارک رمضان که دل‌ها نرم‌تر و درهای اجابت گشوده‌تر است. دعا، صرفاً زمزمه‌ای فردی نیست؛ تمرینی جمعی برای بازسازی امید، آرامش و اعتماد به وعده‌های الهی است. جامعه‌ای که دعا را فراموش می‌کند، بخشی از سرمایه‌ی معنوی خود را از دست می‌دهد.

واقعیت آن است که دشمن با تکیه بر قدرت نظامی، رسانه‌ای و نیز تشکیل شبکه‌ای از پیمان‌ها و قراردادهای منطقه‌ای همانند «صلح ابراهیم»، می‌کوشد حلقه‌ی فشار را تنگ‌تر کند و اجماعی منطقه‌ای و بین‌المللی علیه منافع ملت‌ها بسازد. این تصویر، اگرچه تلخ است، اما باید آن را دید و انکار نکرد. انکار خطر، نه شجاعت است و نه توکل؛ بلکه نادیده گرفتن مسئولیتی است که بر دوش همگان قرار دارد.

با این همه، نگاه ما نباید در تیره‌گی‌ها متوقف بماند. تاریخ گواه است که ملت‌های مقاوم، وقتی ایمان، آگاهی و همبستگی را در کنار هم حفظ کرده‌اند، توان عبور از سخت‌ترین آزمون‌ها را یافته‌اند. امید، محصول ساده‌لوحی نیست؛ زاده‌ی فهم درست از واقعیت‌ها و اعتماد به سنت‌های الهی در یاری حق‌طلبان است.

امروز بیش از هر زمان، نیازمند جمع میان «هوشیاری عقلانی» و «اتکای معنوی» هستیم؛ نه بی‌تفاوتی، نه هراس‌زدگی. اگر ذهن‌ها بیدار بماند، دل‌ها به خدا گره بخورد و جامعه بر ارزش‌های خود استوار شود، حتی سنگین‌ترین تهدیدها نیز به فرصت‌هایی برای رشد و استحکام بدل خواهند شد.

اما آنچه در این شرایط متوجه مسئولان و زمامداران است، فراتر از موضع‌گیری‌های مقطعی و واکنش‌های هیجانی است؛ آن‌ها وظیفه دارند با تصمیم‌های سنجیده، شفافیت در گفتار و ایجاد حس اعتماد در جامعه، زمینه‌ی آرامش روانی و انسجام اجتماعی را فراهم کنند. مدیریت عاقلانه‌ی بحران‌ها، پرهیز از دوگانه‌سازی‌های فرساینده و توجه جدی به معیشت و کرامت مردم، می‌تواند تهدیدها را از تبدیل‌شدن به شکاف‌های عمیق داخلی باز دارد و سرمایه‌ی اعتماد عمومی را به پشتوانه‌ای واقعی برای عبور از فشارها بدل کند.

انتهای پیام/