خبرگزاری تسنیم ـ علی محمدی، مهندس و فعال فرهنگی و اجتماعی| پنجم اسفندماه، سالروز ولادت اندیشمند بزرگ ایرانی، خواجه نصیرالدین طوسی، در تقویم رسمی کشور به نام «روز مهندس» نامگذاری شده است؛ نامی که فراتر از یک مناسبت تقویمی، یادآور پیوند عمیق دانش، تعهد و مسئولیت اجتماعی در مسیر سازندگی ایران اسلامی است.

خواجه نصیرالدین طوسی تنها یک دانشمند نبود؛ او نماد عقلانیت سازمان‌یافته، نگاه راهبردی و ایمان به قدرت علم در حل مسائل پیچیده زمانه خویش بود. نامگذاری این روز به نام چنین شخصیتی، پیامی روشن برای جامعه مهندسی کشور دارد: مهندسی صرفاً محاسبه و طراحی نیست، بلکه رسالتی تمدنی در مسیر پیشرفت است.

امروز اگر از توسعه سخن می‌گوییم، باید بدانیم که شالوده هر پیشرفتی بر دوش مهندسان بنا می‌شود. از زیرساخت‌های عمرانی گرفته تا فناوری‌های نوین، از شبکه‌های آب و برق تا صنایع مادر، همه و همه نتیجه تفکر نظام‌مند و تلاش بی‌وقفه جامعه مهندسی است.

در این میان، جامعه مهندسی استان سیستان و بلوچستان جایگاهی ویژه دارد. استانی پهناور، با ظرفیت‌های خدادادی در حوزه تجارت، کشاورزی، معادن، انرژی و اقتصاد دریا محور، که برای بالفعل شدن این ظرفیت‌ها بیش از هر چیز به نگاه خلاق و علمی نیازمند است.

سیستان و بلوچستان، به‌واسطه موقعیت ژئو‌استراتژیک خود، دروازه ارتباطی ایران با آب‌های آزاد و کشورهای همسایه به شمار می‌رود. چنین جایگاهی، ضرورت برنامه‌ریزی دقیق، طراحی هوشمندانه زیرساخت‌ها و بهره‌گیری از دانش مهندسی روز را دوچندان می‌کند.

شرایط اقلیمی خاص استان نیز خود چالشی جدی و در عین حال فرصتی بزرگ برای نوآوری است. مدیریت منابع آب در اقلیم خشک، توسعه پایدار کشاورزی، مقاوم‌سازی سازه‌ها در برابر مخاطرات طبیعی و بهینه‌سازی مصرف انرژی، همگی نیازمند حضور مهندسانی خوش‌فکر، مسئول و آینده‌نگر است.

واقعیت آن است که مهندسان این خطه، سال‌هاست با حداقل امکانات، حداکثر بهره‌وری را رقم زده‌اند. آنان با تکیه بر دانش بومی و فناوری‌های نوین، تلاش کرده‌اند شکاف‌های توسعه‌ای را کاهش دهند و امید را در کالبد پروژه‌های عمرانی و صنعتی جاری سازند.

از معماران مسکن و شهرسازان که زیبایی و ایمنی را به شهرها هدیه می‌دهند، تا مهندسان راه و ساختمان که شریان‌های ارتباطی را توسعه می‌بخشند؛ از متخصصان صنعت و معدن که ارزش افزوده خلق می‌کنند، تا مهندسان آب، برق و کشاورزی که زیرساخت حیات اقتصادی استان را تقویت می‌کنند؛ همگی سربازان گمنام جبهه سازندگی هستند.

توسعه پایدار در سیستان و بلوچستان بدون توجه به دانش مهندسی معنا نخواهد داشت. هر طرح نیمه‌تمام، هر پروژه متوقف‌شده و هر ظرفیت مغفول، در نهایت به نبود نگاه علمی و برنامه‌ریزی مهندسی بازمی‌گردد. در مقابل، هر گام موفق در مسیر آبادانی، حاصل هم‌افزایی دانش، تجربه و تعهد مهندسان است.

امروز بیش از هر زمان دیگری، استان نیازمند مهندسی مبتنی بر نوآوری است؛ مهندسی‌ای که از فناوری‌های نوین، هوش مصنوعی، مدیریت داده و انرژی‌های تجدیدپذیر بهره گیرد و افق‌های تازه‌ای برای توسعه منطقه ترسیم کند.

مهندسی در این استان تنها یک شغل نیست؛ مسئولیتی اجتماعی است. مسئولیتی برای کاهش محرومیت، افزایش تاب‌آوری زیرساخت‌ها، ارتقای کیفیت زندگی مردم و ایجاد فرصت‌های شغلی پایدار برای نسل جوان.

در عین حال، تقویت نهادهای صنفی و حرفه‌ای مهندسان، حمایت از شرکت‌های دانش‌بنیان و فراهم‌سازی بستر سرمایه‌گذاری در پروژه‌های زیرساختی، ضرورتی انکارناپذیر برای جهش توسعه‌ای سیستان و بلوچستان است.

باید باور کنیم که آینده این دیار، نه در شعار، بلکه در نقشه‌ها، محاسبات و طرح‌های دقیق مهندسان رقم می‌خورد. هر پل، هر جاده، هر نیروگاه و هر سازه ایمن، سندی زنده از تلاش متخصصانی است که بی‌ادعا اما اثرگذار، مسیر پیشرفت را هموار می‌کنند.

پنجم اسفند، فرصتی است برای قدردانی از جامعه‌ای که بی‌هیاهو اما بنیادین، ستون‌های توسعه کشور را استوار می‌سازد. روز مهندس، روز پاسداشت عقلانیت، خلاقیت و تعهد در خدمت مردم است.

در این روز، بر همه ماست که با حمایت از جامعه مهندسی، تقویت نگاه علمی در تصمیم‌سازی‌ها و اعتماد به توان نخبگان بومی، مسیر توسعه متوازن و پایدار سیستان و بلوچستان را هموارتر سازیم؛ مسیری که بی‌تردید با اندیشه و دستان توانمند مهندسان این سرزمین تداوم خواهد یافت.

انتهای پیام/