خبرگزاری تسنیم ـ عباس نورزائی، کارشناس ارشد کشاورزی| سیستان و بلوچستان با 73 هزار هکتار نخیلات و تولید سالیانه 350 هزار تن خرما، رتبه اول کشور را در تولید خرما داراست. اما اکنون این استان با فاجعه‌ای خاموش در بخش کشاورزی تحت عنوان سوسک سرخرطومی حنایی خرما روبه‌روست.

کارشناسان هشدار می‌دهند که این آفت، حدود 5 درصد تولید استان را نابود می‌کند؛ یعنی سالانه نزدیک به 5.25 هزار میلیارد تومان خسارت به کشاورزان وارد می‌شود.

این آفت نه تنها بخشی از محصول سالانه را می‌بلعد، بلکه تنه درختان و حاصل چندین سال زحمت کشاورزان را به یک‌باره از بین می‌برد. تجربه سال‌های گذشته نشان داده که پایش، ردیابی و آموزش‌های ترویجی، همراه با مشارکت نخل‌داران، می‌توانست جلوی گسترش آفت را بگیرد و صرفاً پهنه سراوان، سیب‌وسوران و مهرستان آلوده و تحت کنترل بود؛ اما اینک به تمام شهرستان‌های استان گسترش یافته است. اجرای این برنامه به 30 نفر نیروی فنی و بودجه سالانه 20 میلیارد تومان نیاز داشت؛ هزینه‌ای ناچیز در برابر خسارت 5.25 هزار میلیارد تومانی.

با این حال، دولت با حذف اعتبار قرنطینه و پایش آفات، عملاً این فاجعه را پذیرفته است. سئوال این است که چه تدبیری پشت این تصمیم خوابیده است؟ آیا کم‌توجهی و بی‌اعتنایی به کشاورزان و سرمایه ملی است، یا یک تصمیم اقتصادی- سیاسی هدفمند که منافع کوتاه‌ مدت دیگری را ترجیح داده است؟

در این میان، رئیس سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی استان سیستان و بلوچستان باید پاسخ‌گو باشد که چگونه با تصمیمی که تنها 20 میلیارد تومان نیاز داشت، اجازه داده است 5.25 هزار میلیارد تومان خسارت به مردم تحمیل شود؛ آیا این صرفاً یک خطای محاسباتی است یا بی‌توجهی به وظایف مدیریتی و مسئولیت‌های قانونی؟

پیام روشن است؛ غفلت از پیش‌گیری و توقف پایش آفات، خیانت به معیشت کشاورزان و سرمایه ملی است. اگر تصمیمات مدیریتی تغییر نکند، هر ساله نخل‌داران استان باید شاهد افزایش خسارت، نابودی درختان و سقوط تولید خرما باشند، در حالی که هزینه پیش‌گیری، تنها کسری ناچیز از این زیان‌هاست.

انتهای پیام/