به گزارش خبرنگار اجتماعی خبرگزاری تسنیم، این روزها تصویر "پانچ"، میمون بامزه‌ای که مادرش را از دست داده، در شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌های مختلف جهان وایرال شده است. پانچ که در یکی از پناهگاه‌های حیوانات نگهداری می‌شود، با چشمان درشت و رفتارهای کودکانه‌اش، دل کاربران زیادی را تسخیر کرده است. رسانه‌ها با انتشار ویدیوهایی از این میمون کوچک که بی‌قراری می‌کند و به‌دنبال آرامش می‌گردد، توانسته‌اند توجه میلیون‌ها نفر را به سرنوشت این حیوان جلب کنند. در این گزارش‌ها، جزئیات زندگی روزمره پانچ، تغذیه و تلاش مراقبانش برای بازگرداندن آرامش به او، با آب‌وتاب فراوان به تصویر کشیده می‌شود.

داستان پانچ، از زبان رسانه‌ها، از آنجا شروع شد که مادرش به‌دلایل نامعلومی او را رها کرد و تکیه‌گاه اصلی این نوزاد کوچک از میان رفت. تصاویر پانچ که در آغوش مراقبانش پناه می‌گیرد یا با نگاهی حزین به اطراف می‌نگرد، موجی از همدلی را در فضای مجازی برانگیخت. بسیاری از کاربران در کامنت‌ها از احساسات خود نوشتند و برای این میمون کوچک آرزوی خوشبختی کردند. این واکنش گسترده، نشان‌دهنده ظرفیت بالای همدلی در انسان‌هاست؛ ظرفیتی که رسانه‌ها به‌خوبی آن را هدف می‌گیرند و به نمایش می‌گذارند.

ابتدا همدلی جهانی با پانچ، این تصور ظاهراً زیبا را در ذهن تقویت می‌کند که ما در جهانی زندگی می‌کنیم که حتی به غم یک میمون هم حساس است و رسانه‌ها به‌عنوان پل ارتباطی این احساسات، وظیفه خود را به‌خوبی انجام می‌دهند. این صحنه‌ها نشان می‌دهد که چگونه می‌توان با روایت‌سازی، یک سوژه ساده را به نماد همدردی بین‌المللی تبدیل کرد و جهانیان را برای لحظاتی پای سرنوشت یک موجود زنده نشاند. به‌راستی که این تصویر از دنیای رسانه‌ای، اگر واقعی بود دنیایی دلنشین و انسانی را به رخ می‌کشید، اما ماجرا دقیقاً همین‌جاست: این تصویر واقعی است؟ رسانه‌های بزرگ دنیا واقعاً دلسوزند؟ یا ماجرا چیز دیگری ‌است؟

 در نقطه‌ای دور از هیاهوی رسانه‌های پربسامد، کودکان غزه در محاصره جنگ و ویرانی، هر روز مادران، پدران و عزیزان خود را از دست می‌دهند. آنها به‌نحو بسیار جانکاهی بی‌پناه و آسیب‌پذیرند، اما نه‌تنها قصه غم‌انگیزشان با این وسعت دیده نمی‌شود، که با بایکوت گسترده رسانه‌ای مواجه است. در حالی که صفحات مجازی پر است از تصاویر پانچ، صدای بمباران و فریادهای کودکان غزه به گوش نمی‌رسد و خبری از همدلی جهانی برای نجات آن‌ها نیست.

این تضاد فاحش میان پوشش رسانه‌ای سرنوشت یک میمون و سکوت معنادار در قبال فاجعه انسانی غزه، پرسشی بزرگ پیش‌ِروی وجدان بشریت می‌گذارد، اینجاست که می‌توان به‌وضوح دریافت پشت‌صحنه دنیای ظاهراً زیبا و رمانتیک رسانه‌ای که ادعای همدلی با همه موجودات را دارد، گاهی سیاست‌های خبری و بایکوت‌هایی پنهان شده که تراژدی‌های انسانی را به فراموشی می‌سپارند.
این خود یک تراژدی بسیار بزرگ است.

انتهای پیام/+