به گزارش خبرگزاری تسنیم، رئال مادرید بار دیگر در صدر لالیگا قرار گرفته و در لیگ قهرمانان اروپا نیز در جایگاه یک مدعی جدی ظاهر شده است. این موفقیت‌ها در شرایطی رقم خورده که آلوارو آربلوا به‌ تازگی هدایت تیم را بر عهده گرفته و توانسته در مدت کوتاهی ثبات را به این تیم بازگرداند.

آربلوا به‌ طور کامل به شعار اصلی رئال مادرید پایبند است؛ با او، تیم برنده می‌شود. اینکه دقیقاً چگونه این پیروزی به دست می‌آید، چندان اهمیتی ندارد. رئال مادرید هرگز به یک سبک بازی مشخص و ثابت وابسته نبوده است؛ سبک این تیم در حقیقت، پیروزی و پر کردن ویترین افتخارات است. خود آربلوا نیز در زمان معرفی‌اش به‌ عنوان سرمربی به همین موضوع اشاره کرد: این باشگاه درباره پیروزی است؛ پیروزی و پیروزی‌های بیشتر. این DNA ماست و همان چیزی است که ویترین افتخارات ما را پُر کرده است. من این ارزش‌ها را در رختکن به‌ عنوان بازیکن آموختم. این مهمترین چیز است و به نوعی وسواس من محسوب می‌شود.

با این حال، دشوار است ادعا کنیم که بازی رئال مادرید از زمان حضور آربلوا به‌ طور بنیادین تغییر کرده است. درست است که تحت هدایت او تیم در لالیگا امتیازی از دست نداده و با عبور از بارسلونا به صدر جدول رسیده اما از نظر سبک بازی تحول چشمگیری دیده نمی‌شود. این موضوع البته از نظر روانی اهمیت زیادی دارد. هنوز مسیر طولانی تا پایان فصل باقی مانده و هیچ موفقیتی تضمین‌ شده نیست اما روند پیروزی‌ها و بازگشت به صدر جدول نشان می‌دهد که تیم از بحران فاصله گرفته است؛ دست‌کم از نظر ذهنی.

با این حال باید در نظر داشت که در همین مسیر پیروزی، رئال مادرید بازی‌های ضعیفی را نیز پشت سر گذاشته است. همه‌ چیز با پیروزی مقابل لوانته آغاز شد. در آن مقطع، هواداران در سانتیاگو برنابئو پس از شکست مقابل بارسلونا در فینال سوپرجام و حذف از کوپا دل‌ری برابر آلباسته، تیم خود را هو کردند. در فاصله همین مسابقات نیز تغییر سرمربی رخ داد. به بیان ساده، رئال مادرید در شرایطی آشفته قرار داشت.

در آن وضعیت، تیم فقط به یک پیروزی نیاز داشت؛ مهم نبود چگونه. و این پیروزی به دست آمد. هرچند نمایش تیم قانع‌کننده نبود و حتی با اعتراض هواداران همراه شد اما نتیجه حاصل شد. پس از آن، مهمترین هدف، تثبیت این موفقیت و ایجاد یک روند مثبت بود. درست در همین زمان، دیدار مقابل موناکو در لیگ قهرمانان فرا رسید و رئال مادرید با پیروزی 6 بر یک، یک نتیجه روحیه‌بخش به دست آورد. این برد، پس از ناکامی‌ها و تنش‌های داخلی به تیم کمک کرد تا تمرکز خود را بازیابد.

با این حال، پس از آن دوباره روندی عادی و حتی تا حدی کسل‌کننده آغاز شد. رئال مادرید با تمرکز بر نتیجه به مسیر خود ادامه داد. آنها ویارئال را با نمایشی نسبتاً مطمئن اما نه‌ چندان تماشایی شکست دادند. کیلیان امباپه در نیمه دوم با استفاده از یک ریباند گل زد و در دقایق پایانی نیز با ضربه پنالتی کار را تمام کرد. این بازی نمونه‌ای روشن از رویکرد تیم بود: تمرکز کامل بر نتیجه، حتی بدون نمایش زیبا.

سپس دیدار خارج از خانه مقابل بنفیکا از راه رسید؛ مسابقه‌ای شوکه‌ کننده که در آن تیم ژوزه مورینیو تقریباً بر بازی مسلط بود. اخراج رائول آسنسیو و رودریگو و گل دیر هنگام آناتولی تروبین، این بازی را به یکی از عجیب‌ترین دیدارهای فصل تبدیل کرد، البته باید توجه داشت که تا پیش از این بازی، صعود رئال مادرید به مرحله پلی‌آف تقریباً قطعی شده بود و همین موضوع می‌توانست بر عملکرد تیم تأثیر گذاشته باشد. با این حال، آنها نتوانستند حضور در جمع هشت تیم برتر را قطعی کنند.

در نهایت رئال مادرید مجبور شد در مرحله پلی‌آف دوباره با بنفیکا روبرو شود اما این بار شرایط کاملاً متفاوت بود. در فاصله کمتر از یک ماه، همان تیم در همان ورزشگاه، چهره‌ای کاملاً متفاوت از خود نشان داد. در دیدار دوم، تیم آربلوا با ثبات، کلاس و اعتماد به نفس بیشتری بازی کرد. حتی حواشی مربوط به وینیسیوس و جانلوکا پرستیانی نیز نتوانست تمرکز تیم را برهم بزند. رئال مادرید با پیروزی یک بر صفر از زمین خارج شد؛ نتیجه‌ای حداقلی اما کاملاً شایسته. از اواسط نیمه اول، برتری تیم به‌ وضوح احساس می‌شد و پیروزی آنها اجتناب‌ناپذیر به نظر می‌رسید.

در فاصله دو بازی با بنفیکا، رئال مادرید با پیروزی مقابل رایو وایکانو، والنسیا و رئال سوسیداد، اعتماد به نفس بیشتری به دست آورد. دیدار با سوسیداد به‌ ویژه نمایشی تهاجمی و پرانرژی داشت. گونزالو گارسیا در دقیقه پنجم گل اول را زد، هرچند میکل اویارزابال در دقیقه 21 بازی را به تساوی کشاند. با این حال، رئال مادرید به‌سرعت واکنش نشان داد و تا پایان نیمه اول 3 بر یک پیش افتاد و در نیمه دوم نیز گل چهارم را به ثمر رساند.

این پیروزی پرگل، پس از دو بازی دشوار مقابل رایو و والنسیا به دست آمد. در دیدار با رایو، هواداران بار دیگر در برنابئو اعتراض کردند و تیم تا دقایق پایانی با نتیجه یک - یک  متوقف شده بود. حتی تیبو کورتوا نیز با مهار یک موقعیت تک‌به‌تک، تیم را نجات داد. در نهایت، پس از اخراج بازیکن حریف، رئال مادرید برتری عددی پیدا کرد و در وقت‌های اضافه، براهیم دیاز پنالتی گرفت تا امباپه گل پیروزی را به ثمر برساند.

در دیدار مقابل والنسیا نیز بازی بسیار نزدیک و فشرده بود. در شرایطی که مسابقه گره خورده بود، آلوارو کارراس با یک حرکت انفرادی درخشان در دقیقه 65 گل اول را به ثمر رساند. پس از آن، رئال مادرید با دفاعی منظم و استفاده از ضدحملات، بازی را کنترل کرد و امباپه گل دوم را زد تا پیروزی 2 بر صفر قطعی شود.

بررسی زمان‌بندی مسابقات رئال مادرید در دوره آربلوا اهمیت زیادی دارد. در مدت کمی بیش از یک ماه، تیم 9 بازی انجام داده است؛ برنامه‌ای فشرده که عبور از آن کار آسانی نیست. با این حال، رئال مادرید نه‌تنها این دوره را پشت سر گذاشت، بلکه با هر پیروزی، اعتماد به نفس بیشتری کسب کرد و توانست روندی صعودی ایجاد کند.

در دوره ژابی آلونسو، تیم در چندین بازی متوالی لالیگا امتیاز از دست داد اما تحت هدایت آربلوا، حتی دیدارهایی که می‌توانستند به از دست رفتن امتیاز منجر شوند، با پیروزی به پایان رسیدند. این پیروزی‌ها اغلب بدون نمایش خیره‌ کننده و گاهی با چاشنی شانس به دست آمده‌اند اما در نهایت، نتیجه همان چیزی است که اهمیت دارد.

این موفقیت‌ها در شرایطی حاصل شده که تیم با غیبت‌های مهمی روبرو بوده است. ادر میلیتائو همچنان مصدوم است. جود بلینگام سه بازی اخیر را از دست داده و رودریگو نیز به دلیل مصدومیت فرصت چندانی برای بازی نداشته است. به همین دلیل، نمی‌توان گفت آربلوا از نظر نفرات شرایطی بهتر از سلف خود داشته است.

بازگشت ترنت الکساندر آرنولد بدون شک یک امتیاز مثبت مهم محسوب می‌شود. حضور او به آربلوا این امکان را داده که فده والورده را به خط میانی منتقل کند؛ جایی که این بازیکن عملکرد بهتری دارد. ترنت در دیدارهای اخیر عملکرد بسیار خوبی داشته اما هنوز برای قضاوت نهایی زود است، چرا که او در این فصل بارها با مصدومیت مواجه شده است.

با این حال موفقیت‌های رئال مادرید تحت هدایت آربلوا را نمی‌توان تنها به بازگشت یک بازیکن نسبت داد. بخش عمده‌ای از این نتایج در غیاب او به دست آمده است. بنابرین، عامل اصلی باید در جای دیگری جست‌وجو شود.

شاید مهمترین نکته در کار آربلوا، رویکرد او به مدیریت تیم باشد. او بیش از آنکه بر تاکتیک‌های پیچیده تأکید کند، بر مدیریت انسان‌ها تمرکز دارد. در نگاه او، شخصیت، انگیزه و روحیه تیمی اهمیت بیشتری نسبت به جزئیات تاکتیکی دارد. این رویکرد لزوماً بهتر از سبک‌های دیگر نیست اما به نظر می‌رسد با فرهنگ رئال مادرید همخوانی بیشتری دارد.

مربیانی که با چنین رویکردی در سطح بالا موفق می‌شوند، بسیار نادر هستند. با این حال، تاریخ رئال مادرید نشان داده که این سبک می‌تواند در این باشگاه به نتیجه برسد.

در نهایت، فلورنتینو پرس ممکن است پاسخ خود را در داخل باشگاه یافته باشد. آربلوا هنوز به افتخارات بزرگ دست نیافته اما نشانه‌های امیدوار کننده‌ای از خود بروز داده است. اگر این روند تا پایان فصل ادامه پیدا کند و او بتواند جایگاه خود را در رختکن تثبیت کند، شاید رئال مادرید نیازی به جست‌وجوی سرمربی جدید نداشته باشد.

در رئال مادرید، در نهایت فقط یک چیز اهمیت دارد: پیروزی. و آربلوا، دست‌کم در حال حاضر، دقیقاً همین را به تیم هدیه داده است.

انتهای پیام/