به گزارش خبرگزاری تسنیم، هر کشوری مربیانی دارد که تا میانه فصل، عملاً «خاموش» می‌شوند، تلفن‌های‌شان را کنار می‌گذارند، از هیاهو فاصله می‌گیرند و صرفاً نظاره‌گر می‌مانند. در نیم‌فصل نخست، آنها نیرو ذخیره می‌کنند و وضعیت تیم‌ها را زیر نظر می‌گیرند، اما با رسیدن به نیم‌فصل ناگهان گروهی از تیم‌ها پدیدار می‌شوند که در بحران دست و پا می‌زنند و به ناجی نیاز دارند. درست در همین لحظه است که آن مربیان، آن ناجیان حرفه‌ای وارد میدان می‌شوند یا اگر بخواهیم شیک‌تر بگوییم: «مدیران بحران».

این دسته از مربیان معمولاً در لیگ‌های مشخصی تخصص دارند، اما نوعی از آنها نیز وجود دارد که مرز نمی‌شناسند؛ مدیران بحران بین‌المللی. مربیانی که آماده‌اند در میانه فصل هدایت تیمی از هر لیگ را بر عهده بگیرند. البته تقریباً هر لیگ. تاتنهام دقیقاً یکی از همین چهره‌ها را برگزیده است: ایگور تودور تا پایان فصل سکان هدایت لندنی‌ها را در دست خواهد داشت.

تودور در کشورهایی چون کرواسی، یونان، ترکیه، ایتالیا و فرانسه مربیگری کرده است. در ترکیه و ایتالیا تجربه کار با چندین باشگاه را داشته و در کرواسی نیز تنها هدایت هایدوک اسپلیت را بر عهده گرفته است، البته در دو مقطع، در سال‌های 2013 و 2020. در واقع، او در سال 2013 نخستین تجربه سرمربیگری خود را آغاز کرد و اکنون بیش از یک دهه است که در این حرفه حضور دارد و اندوخته‌ای قابل توجه از تجربه به همراه آورده است.

نخستین موفقیت برجسته تودور در سطح بالای فوتبال اروپا در ورونا رقم خورد. این تیم فصل 22-2021 را با هدایت اوزه‌بیو دی‌فرانچسکو آغاز کرد و در سه دیدار ابتدایی سه شکست متوالی را تجربه کرد. در چنین شرایطی، تودور برای نجات تیم فراخوانده شد. او پیش‌تر نیز تجربه حضور در سری‌ A را با اودینزه داشت، تجربه‌ای که در دو مقطع شکل گرفت؛ نخست در آوریل 2018 (که تنها چهار بازی دوام آورد) و بار دیگر در مارس 2019 (که کمی بیش از شش ماه ادامه یافت).

بازگردیم به ورونا؛ جایی که تودور پس از سه شکست متوالی وارد شد و بلافاصله با پیروزی 3 بر 2 برابر رم ورق را برگرداند. ورونا در ادامه یوونتوس و لاتزیو را شکست داد و از ناپولی نیز امتیاز گرفت. حاصل کار در پایان کسب رتبه نهم جدول بود، جایگاهی که این باشگاه در قرن بیست‌ویکم هرگز فراتر از آن نرفته است.

در آن فصل، جیووانی سیمئونه بهترین عملکرد دوران حرفه‌ای خود را ثبت کرد؛ 17 گل زد، راهی ناپولی شد و در ادامه قهرمانی اسکودتو را تجربه کرد. نام‌هایی چون کاپراری، باراک، تامزه، فارائونی و ایلیچ نیز ناگهان بر سر زبان‌ها افتادند. تودور با منابعی محدود، نتایجی درخشان به دست آورد، آنهم پس از شروعی فاجعه‌بار که تیم تحت هدایت دی‌فرانچسکو تجربه کرده بود.

با این حال، پس از این فصل موفق، یکی از ویژگی‌های بارز تودور نیز خود را نشان داد، او شخصیتی اصطکاکی دارد. البته تقریباً تمام مربیان تا حدی درگیر تنش و اختلاف می‌شوند، اما کمتر پیش می‌آید که این اختلاف‌ها تا مرز جدایی سریع پیش برود؛ چیزی که در مورد تودور بارها رخ داده است.

او در بحبوحه اختلافات با مدیریت، ورونا را ترک کرد و راهی مارسی شد. هرچند می‌توان از «سوءتفاهم» گفت اما بدون تردید انتقال از ورونا به مارسی یک گام رو به جلو بود. تودور در فرانسه نتایجی قابل قبول کسب کرد، نه خیره‌کننده اما قطعاً ناموفق هم نبود. مارسی با او در لیگ سوم شد پایین‌تر از پاری‌سن‌ژرمن و پس از رقابتی غیرمنتظره با لنس و به لیگ قهرمانان اروپا راه یافت.

با این حال، دوران حضور او در مارسی خالی از ناکامی نبود. برای مثال، این تیم در جام حذفی فرانسه موفق شد پاری‌سن‌ژرمن را حذف کند اما در مرحله بعد مقابل آنسی از لیگ دو شکست خورد. در لیگ قهرمانان نیز مارسی درگیر سناریویی عجیب شد. در دیدار پایانی مرحله گروهی برابر تاتنهام تا دقیقه 94 نتیجه یک - یک بود، نتیجه‌ای که صعود تاتنهام به مرحله حذفی و سقوط مارسی به لیگ اروپا را رقم می‌زد، اما در دقیقه 6+90 پیر امیل هویبرگ گل زد و با پیروزی 2 بر یک باعث صعود تاتنهام شد و مارسی را به رتبه چهارم جدول گروه فرستاد، یعنی حذف کامل از رقابت‌های اروپایی.

تودور پس از بازی مقابل تاتنهام با ناامیدی گفت: به بازیکنان گفتم عقب بکشند، اما از شدت سر و صدا، صدایم را نمی‌شنیدند. جمله‌ای که از یک سو تمجیدی از هواداران مارسی بود و از سوی دیگر، رنگی از طنز ناخواسته داشت.

اقامت او در فرانسه تنها یک فصل به طول انجامید، نه فقط به خاطر نتایج، بلکه به دلیل روابط پرتنش با بازیکنان. بسیاری از بازیکنان از تمرینات بدنی سنگین و وسواس او در این زمینه ناراضی بودند. حتی دیمیتری پایه و نونو تاوارس نیز در میانه فصل با محرومیت مواجه شدند و پایه علناً از رفتار تند مربی تیمش انتقاد کرد.

در واقع، سپری کردن یک فصل کامل برای تودور اتفاقی نادر است. به جز مارسی، تنها بار دیگر که او از ابتدا تا انتهای فصل روی نیمکت نشست، به دوران ابتدایی کارش در هایدوک اسپلیت (14-2013) بازمی‌گردد. حتی حضورش در مارسی از این جهت نیز خاص بود که پیش از آغاز فصل منصوب شد، اتفاقی که در کارنامه او به ندرت رخ داده و تنها در چند مورد مانند پائوک و کارابوکسپور تکرار شده است.

در اغلب موارد، تودور در میانه فصل وارد تیم‌ها شده است و دقیقاً همین‌جاست که تخصص او معنا پیدا می‌کند. او قادر است در مدت کوتاهی تیمی از هم گسیخته را جمع کند، به آن انرژی بدهد و وضعیتش را تثبیت کند؛ نوعی «شوک درمانی». این الگو در تجربه‌های اخیر او در لاتزیو و یوونتوس نیز دیده شد. وی در نخستین بازی خود با لاتزیو، یوونتوس را یک بر صفر شکست داد، اما در نیمه نهایی کوپا ایتالیا با وجود بازگشتی دراماتیک در نهایت با گل دیرهنگام آرکادیوش میلیک حذف شد.

شاید اگر تودور با لاتزیو قهرمان کوپا ایتالیا می‌شد، در رم می‌ماند اما چنین نشد و روابط او با رئیس باشگاه، کلودیو لوتیتو نیز چندان مساعد نبود، البته این مشکلی است که بسیاری از مربیان با آن دست به گریبان بوده‌اند.

در نهایت، تودور پس از تنها 11 جلسه تمرینی لاتزیو را ترک کرد و یک سال بعد به یوونتوس پیوست. او پس از دوره‌ای آشفته سرمربی بانوی پیر شد و توانست تیم را به لیگ قهرمانان اروپا برساند. رویکرد او روشن بود: نظم بیشتر، نمایش کمتر، ساختار ساده‌تر و حداکثر کارایی.

 یوونتوس با تمدید قرارداد او، مرتکب اشتباهی استراتژیک شد. با آغاز فصل جدید، ضعف‌های تودور آشکار شد؛ تیم از نظر تاکتیکی محدود، در خلق ایده ناتوان و در کسب نتیجه ناکام بود. تنش‌ها در رختکن نیز افزایش یافت، هم به دلیل نتایج ضعیف و هم به خاطر سبک مدیریتی او.

سرانجام، تودور در پایان اکتبر پس از هشت بازی بدون پیروزی اخراج شد. یوونتوس در میانه جدول قرار داشت و در لیگ قهرمانان نیز موفقیتی کسب نکرده بود. جدایی او برای باشگاه هزینه‌بر بود و گزارش‌ها از پرداخت غرامتی چند میلیون یورویی خبر می‌دادند. با این حال، جایگزینی او با لوچیانو اسپالتی به سرعت نتیجه داد و تیم مسیر بهبود را در پیش گرفت.

تودور پیش از این هرگز در لیگ برتر انگلیس کار نکرده است، اما توانایی او در احیای تیم‌های بحران‌زده در لیگ‌های مختلف به اثبات رسیده است. بنابراین، این احتمال وجود دارد که روش‌های او در انگلیس نیز جواب بدهد. تاتنهام از جام حذفی و جام اتحادیه کنار رفته و کسب سهمیه اروپایی از طریق لیگ تقریباً غیرممکن به نظر می‌رسد. با این حال، لیگ قهرمانان همچنان فرصتی جدی بوده و حتی ممکن است در مرحله حذفی، تودور با تیم‌های سابقش مانند گالاتاسرای یا یوونتوس روبه‌رو شود.

با توجه به تجربه او در ترکیه و ایتالیا، چنین تقابلی می‌تواند جذابیت ویژه‌ای داشته باشد اما تاتنهام باید یک نکته کلیدی را به خاطر بسپارد: مهم نیست تودور تا پایان فصل چه عملکردی ارائه دهد؛ حفظ او برای بلندمدت می‌تواند اشتباهی بزرگ باشد. این مربی در نقش ناجی درخشان است، اما در نقش معمار بلندمدت، اغلب به بن‌بست می‌رسد. برای اطمینان، کافی است از یوونتوس بپرسند، پیش از آنکه خودشان گرفتار همان وسوسه شوند.

انتهای پیام/