به گزارش خبرگزاری تسنیم از قم، همه می‌دانیم ایرانِ امروز در محاصره گرگ‌هاست؛ ابرقدرت‌ها، صهیونیست‌ها، کفتارهای منطقه، مزدوران داخلی و عناصر نفوذی در درون نظام. آنان شب و روز در حال طراحی برای نابودی نظام و ویرانی ایران‌اند؛ از حمله‌ی نظامی و عملیات تروریستی گرفته تا آشوب‌های خیابانی و فشارهای اقتصادی و سیاسی و رسانه‌ای. در این میان، نیروهای نظامی، انتظامی و اطلاعاتی در خط مقدم به‌طور شبانه‌روزی در حال ایستادگی، فداکاری و حراست از امنیت کشورند.

اما پرسش اصلی این است: ما در این معرکه چه می‌کنیم؟  آیا هیچ مسئولیتی نداریم؟ 

بسیاری سال‌هاست بر سر سفره‌ این انقلاب نشسته‌اند و از امکانات آن بهره‌مندند، اما هنگام خطر، سکوت می‌کنند و در جایگاه تماشاچی می‌نشینند. منطق پنهان آنان چنین است: شما بروید شهید و مجروح شوید؛ نارنجک در صورت شما منفجر شود؛ شما امنیت را حفظ کنید تا ما در آسایش و امنیت زندگی و آسودگی کنیم و بر شما آقایی کنیم. همان منطق بنی‌اسرائیل است که گفتند: «اذهب انت و ربک فقاتلا، إنا ههنا قاعدون.»

این افراد از سرنوشت احتمالی خود در صورت تغییر نظام می‌ترسند و می‌پندارند با سکوت می‌توانند خود را مصون نگه دارند. اما این تصور، اشتباهی بزرگ است. کسانی که نمادهایشان در آشوب‌های دی‌ماه دیده شد، در صورت غلبه بر کشور، به هیچ‌کس رحم نخواهند کرد.

اگر کسی در برابر خون شهدا و آینده اسلام احساس مسئولیت نمی‌کند، دست‌کم باید برای آینده‌ خود نگران باشد و کاری انجام دهد.

امروز وظیفه اصلی اهل علم، پژوهش و درس، جهاد تبیین است.  

بسیاری از درس‌ها و پژوهش‌های رایج، متأسفانه ارتباطی با جهاد تبیین ندارند. 

وظیفه در شرایط بحرانی با شرایط عادی تفاوت دارد. اکنون همه فعالیت‌های علمی و پژوهشی باید به سمت جهاد تبیین جهت‌دهی شوند؛ ادامه‌ مشغولیت‌های سنتی و عادی در این وضعیت، نوعی بی‌تفاوتی و تماشاچی‌گری است و تماشاچی بودن در این معرکه رویارویی اسلام و کفر، همان تماشاچی بودن در صحنه عاشوراست.

فقه، کلام، تفسیر، اخلاق، عرفان، فلسفه و هر علم و پژوهشی، امروز باید در خدمت جهاد تبیین، دفاع از کشور، تقویت مقاومت، روشنگری و متحد ساختن مردم باشد؛ وگرنه پوچ و بی‌ارزش است و گریز از مسئولیت.

کتاب، مقاله، رساله، پایان‌نامه، طرح پژوهشی و درس خارج همه باید در این مسیر قرار گیرند. باید احساس کنیم در خط مقدم نبردیم؛ اکنون زمان برنامه‌های عادی و روزمره نیست. 

چند جمله‌ شعاری و تشریفاتی در آغاز درس یا ابراز نگرانی و محکوم کردن خشک و رسمی، کار محسوب نمی‌شود. 

همه درس، بحث و تحقیق باید متناسب با این مسئولیت باشد. در غیر این صورت، در برابر شهدا، جانبازان، ایثارگران و بالاتر از همه، در پیشگاه خداوند، شرمنده خواهیم بود.

شکی نیست که بسیاری از عالمان متعهد و بصیر مجاهدانه در صف مقدم جهاد تبیین هستند و طلاب و دانش پژوهان باید به آنها اقتدا کنند، اما لازم است همه در این مسیر باشند. 

جهاد تبیین به‌معنای شعار دادن نیست. پیشگویی‌های بی اساس و غیبی هم نیست که متاسفانه روز به روز رایج‌تر می‌شود. 

جهاد تبیین یعنی روشنگری، تبیین و تحلیل مسائل مبتلابه، پاسخ‌گویی به پرسشها و شبهات. و این کار از کسی ساخته است که:

دنیای امروز را بشناسد.

با علوم انسانی و اجتماعی روز آشنا باشد. 

معارف اسلامی را جامع و عمیق بداند.  

با زبان و تکنیک رسانه امروز آشنا باشد.

از افراط، تفریط و تندروی و کندروی پرهیز کند.

بر وحدت و همدلی تأکید کند.  

از تفرقه‌افکنی دوری کند.  

راهکارهای عملی ارائه دهد.  

استدلالی، مستند و تحلیلی سخن بگوید.  

این مسیر سخت است، اما تنها راه درست و مسئولانه در برابر هجمه گسترده دشمنان و حفظ اسلام و ایران است.

یادداشت از: محمد فنایی‌اشکوری، استاد حوزه و دانشگاه

انتهای پیام/