به گزارش «آیه جوده»، خبرنگار تسنیم در نوار غزه، «عدنان ابویوسف»، نقاش و فعال فرهنگی فلسطینی ساکن خان یونس در مرکز نوار غزه از میان آوارهای خانه‌اش نه فقط به عنوان یک هنرمند، بلکه به عنوان شاهدی بر یکی از دردناک ترین جنایات بشریت در دوران معاصر بار دیگر پیام مقاومت و مبارزه با اشغالگری را با استفاده از ابزار هنر سر می دهد.

او وقتی پس از تحمل ماه‌ها رنج آوارگی ناشی از جنگ اخیر به خانه‌اش بازگشت متوجه شد که نیروهای اشغالگر نه تنها دیوارهای خانه بلکه همه دارایی‌های هنری سال‌های گذشته‌اش را به آتش کشیده و از خانه‌اش چیزی جز دیوارهای سیاه و سوخته باقی نمانده است.

عدنان در واکنش به این خشونت قلم موی خود را به دست گرفت و بر این دیوارهای سیاه، چهره واقعی رژیم صهیونیستی و جنایات آن را ترسیم کرد. او با ابزار هنر خود می‌گوید هدفش زیبا جلوه دادن این ویرانی‌ها و جنایات نیست، بلکه افشای واقعیت‌های مصائب و مشقت حضور اشغالگران در غزه است.

ابویوسف در تشریح  حال و هوای زندگی هنری و خانوادگیش تا قبل از آغاز جنگ اخیر می‌گوید: من در داخل این خانه، یک کارگاه نقاشی با تجهیزات کامل داشتم. کارگاه من در داخل باغی در میان درختان کاج و حصارها بود و صدای پرندگان در آن به گوش می‌رسید. من همواره با صدای طبیعت زندگی می‌کردم...زندگی عادی و آرامی به دور از هیاهو و سرو صدای زندگی ماشینی داشتم... همه چیز تقریبا عادی بود. خوشبختانه همه رنگ‌ها و لوازم مورد نیاز برای نقاشی در دسترسم بود و قادر به خریداری آنها بودم...بوم، چوب و لوازم ساخت تابلو هم داشتم. تا قبل از شروع جنگ و آوارگی42 تابلو از مناظر طبیعی نقاشی کرده بودم.

عدنان در این جنگ نه تنها اسباب خانه و خاطراتش، بلکه حتی پسر بزرگش، «شهید عاهد عدنان ابویوسف» را یکی از رزمندگان مقاومت فلسطین بود را از دست داد، تا بدین شکل خون پاک این شهید  الهام‌بخش تابلوهای نقاشی پدر باشد و غم و درد این پدر رنج کشیده به فریادی در عرصه هنر مبدل شود که جهان را رسوا می‌کند، جهانی که تا به امروز تنها نظاره گر بوده و همواره سکوت پیشه کرده است.

این هنرمند فلسطینی در تشریح اولین مواجهه‌اش با ویرانه‌های خانه پس از بازگشت به آن می‌گوید: وقتی به خانه بازگشتم، با تابلوهای سیاه و سوخته مواجه شدم. پرندگانم همگی سوخته بودند. تمام تابلو ها به آتش کشیده شده بودند، چیزی جز آثار سیاهی و سوختگی روی قاب‌های چوبی تابلوها نمانده بود. این اتفاق شوک بزرگی به من وارد کرد. طوری از شدت نفرت و اندوه، اشک از چشمانم سرازیر شد؛ چون این‌ها فقط تابلوهای نقاشی نبودند، بلکه نمایانگر مسیر و فعالیت هنری من بودند که از زمانی که 16 سال داشتم، آغاز شد و تا به امروز که به خانه‌ام بازگشتم، ادامه دارد. این تابلوها به نوعی ارزیابی نحوه شکل‌گیری و تکامل مسیر هنری من بودند و سبک نقاشی من را از آغاز فعالیتم تا به امروز نشان می‌داد.

عدنان ابویوسف در حالی که مقابل دیوارهای سوخته داخل خانه ایستاده، در برابر این سرنوشت سکوت نکرد، بلکه از میان خاکستر بار دیگر برخاست و از مسیر و اهدافش کنار نکشید. او این روزها به دو دخترش، سما و سوار، یاد می‌دهد چگونه حقیقت را بدون هیچگونه آلایشی به تصویر بکشند.

عدنان حتی در یکی از تابلوهای خود با عنوان «کشتار نوزادان شیرخوار» در مقابل جهانیان فریاد می‌زند: این جنایت هیچگاه فراموش نخواهد شد، ما اینجا هستیم و خواهیم ماند حتی اگر از خانه هایمان تنها دیوارهای سوخته و سیاه باقی مانده باشد.

او می‌افزاید: ما فلسطینیان هم مثل سایرین زندگی را دوست داریم. این حق ماست که به زندگی عشق بورزیم و از استعدادها و مهارت‌هایمان استفاده کنیم. ما هنرمندان، در مقام شهروندان غیر نظامی چیزی جز قلم مو در دست نداریم. حق داریم به دنبال چیزی یا کسی باشیم که از ما دفاع کند و صدای ما را به سراسر جهان برساند. دنیا باید متحدانه در کنار ما بایستد. ما می توانیم سفیران هنر غزه باشیم و پیام مردم غزه را به دیگر کشورها منتقل کنیم. این حق ماست که بخواهیم زندگی کنیم. این پیامی بود که دوست داشتم به جهانیان منتقل کنم.

عدنان ابویوسف  پس از تحمل مدتی آوارگی اجباری اکنون به خانه‌اش در یکی از محله‌های شهر خان‌یونس بازگشته است تا در میان ویرانه‌های خانه‌اش به همگان ثابت کند که صدا و هنر یک فلسطینی با وجود سخت ترین شرایط ناشی از جنگ، هرگز خاموش نمی‌شود.

انتهای پیام/