به گزارش خبرگزاری تسنیم، توماس فرانک رسماً از هدایت تاتنهام هاتسپر برکنار شد، اخراجی که بسیاری معتقد بودند مدت‌ها پیش باید رخ می‌داد. پس از شکست 2 بر یک مقابل نیوکاسل، تیم لندنی در رده شانزدهم لیگ برتر قرار گرفت، تنها پنج امتیاز بالاتر از منطقه سقوط. در جریان این مسابقه، هواداران تاتنهام نام یکی از مربیان پیشین باشگاه، مائوریسیو پوچتینو را فریاد می‌زدند، مربی‌ که اکنون هدایت تیم ملی آمریکا را بر عهده دارد و نامش به‌عنوان یکی از گزینه‌های جانشینی مطرح شده است، هرچند تنها پس از جام جهانی 2026.

نقطه بازگشت‌ناپذیر میان فرانک و هواداران تاتنهام مدت‌ها پیش شکل گرفته بود، حتی با وجود آنکه تنها هشت ماه از آغاز کار این مربی دانمارکی در باشگاه می‌گذشت. مصاحبه او در ماه نوامبر موجی از نارضایتی را برانگیخت. فرانک در آن مصاحبه گفت که از هو کردن ویکاریو دروازه‌بان تیم توسط هواداران ناراضی است. او حتی درباره اینکه چه کسانی «هواداران واقعی» هستند اظهارنظر کرد، موضوعی که برای بسیاری از طرفداران قابل‌ قبول نبود. آنها که احتمالاً در تمام عمرشان طرفدار تیم بوده‌اند برخلاف مربیانی که می‌آیند و می‌روند حق داشتند در هر لحظه بازیکنان تیم خود را هو کنند. طبیعی بود که وقتی مربی‌ نه‌ تنها نتیجه نمی‌گیرد، بلکه به هواداران می‌گوید چگونه باید از تیم حمایت کنند، واکنش‌ها تند شود.

فرانک در آن مصاحبه گفته بود از اینکه هواداران ما ویکاریو را هو کردند، خوشم نیامد. آنها نمی‌توانند هواداران واقعی تاتنهام باشند، زیرا در زمین همه باید از یکدیگر حمایت کنند. ما تمام تلاش خود را می‌کنیم تا عملکرد خوبی داشته باشیم. بعد از مسابقه البته، مشکلی نیست اما نه در طول بازی. به نظر من، این غیر قابل‌ قبول است.

در اوایل ژانویه، اتفاقی عجیب رخ داد. عکسی از توماس فرانک منتشر شد که جامی با نشان آرسنال رقیب اصلی تاتنهام در دست داشت. در نگاه اول، عکس جعلی به نظر می‌رسید، اما واقعی بود و در بورنموث گرفته شده بود.

واقعیت این است که آرسنال چهار روز پیش از آن در ورزشگاه ویتالیتی بازی کرده بود و ظاهراً جام‌ها در رختکن تیم میهمان جا مانده بودند. اگر از میکل آرتتا در حالی که جام تاتنهام را در دست دارد، عکسی گرفته می‌شد، احتمالاً چنین واکنشی ایجاد نمی‌کرد، چراکه تیمش صدرنشین لیگ برتر است، اما پس از مصاحبه جنجالی فرانک و نتایج ضعیف تیم، هواداران عملاً علاقه خود را به او از دست داده بودند.

عملکرد ضعیف تاتنهام در ورزشگاه خانگی‌اش که بهترین ورزشگاه لیگ برتر محسوب می‌شود، برجسته‌تر بود. در این فصل، آنها تنها دو بازی خانگی را مقابل برنلی و برنتفورد برده‌اند. در فصل جاری فقط برنلی و ولورهمپتون آمار خانگی بدتری دارند. اگر 17 بازی اخیر لیگ برتر را چه خانگی و چه خارج از خانه در نظر بگیریم، تاتنهام تنها دو پیروزی مقابل برنتفورد و کریستال پالاس به دست آورده است.

نرخ برد 26.9 درصد، بدترین رکورد یک مربی در میان تیم‌های موسوم به «شش تیم بزرگ» در تاریخ لیگ برتر است. بنابراین، هو کردن هواداران به بخشی از فضای همیشگی ورزشگاه تبدیل شد. اخراج فرانک در ماه‌های دسامبر و ژانویه قابل پیش‌بینی بود، اما به تعویق افتاد. شاید تا حدی به این دلیل که دنیل لوی پس از 24 سال در ماه سپتامبر از ریاست باشگاه کناره‌گیری کرد. او معمولاً در اخراج مربیان سریع عمل می‌کرد و تابستان گذشته نیز پوستکوگلو را برکنار کرد، تصمیمی که با توجه به رتبه هفدهم لیگ برتر و قهرمانی در لیگ اروپا بحث‌برانگیز بود.

پس از آن، فرانک قراردادی سه‌ ساله دریافت کرد و انتقال او از برنتفورد برای تاتنهام 6.7 میلیون پوند هزینه داشت. اکنون این تصمیم اشتباه به نظر می‌رسد، هرچند فرانک مدت‌ها بود که گزینه باشگاه‌های بزرگ محسوب می‌شد و تا آخرین لحظه معتقد بود که می‌تواند اوضاع را سامان دهد. حتی 12 ساعت پیش از اخراجش گفته بود که خود را «هزار درصد» گزینه مناسبی برای تاتنهام می‌داند.

او گفته بود: «مطمئنم که برای بازی بعدی مقابل آرسنال (22 فوریه 2026) در موقعیت خودم خواهم بود. پرسش را درک می‌کنم، اشاره به من آسان است، اما هرگز همه‌ چیز فقط به مربی مربوط نمی‌شود. مالکان، مدیران، بازیکنان و کارکنان همه باید با هم چیزی بسازیم. همه ما می‌دانیم کجا ایستاده‌ایم و چه چیزی باید بهبود یابد. من هزار درصد مطمئنم که مرد مناسبی برای این باشگاه هستم».

این صحبت‌ها می‌توانست به‌عنوان انتقادی ضمنی از مدیریت تعبیر شود و کاملاً با فضای لیگ برتر همخوانی داشت، جایی که گاه یک مصاحبه بهانه‌ای برای اخراج مربی می‌شود. البته درباره فرانک، اختلاف با مدیریت به‌ سختی موضوع اصلی بود. با وجود تمرکز تمام انتقادها بر مربی، باید در نظر گرفت که مسئولیت نتایج در شرایط او با عوامل متعددی گره خورده بود.

تغییرات مدیریتی احتمالاً کمکی به او در مواجهه با بحران نیروی انسانی نکرد. باشگاه در زمستان نتوانست خط حمله را تقویت کند، حتی یک بازیکن قرضی هم جذب نشد. درست است که کانر گالاگر و مدافع جوان برزیلی، سوزا به تیم اضافه شدند، اما این انتقال‌ها تقویت خط حمله محسوب نمی‌شد. می‌شد تیمی کامل از مهاجمان مصدوم تاتنهام تشکیل داد، تیمی که حتی بازیکنان کلیدی بیشتری نسبت به ترکیب بازی مقابل نیوکاسل داشت.

در آن مسابقه، ویلسون اودوبرت در نیمه اول مصدوم شد، آسیب‌دیدگی از ناحیه رباط صلیبی. بنابراین فرانک نمی‌توانست به‌‌طور همزمان روی 11 بازیکن حساب کند؛ کولوسفسکی، کودوس، پورو، مدیسون، ریچارلیسون، برگوال، اودوجا، بنتانکور، دیویس، دانسو و اودوبرت. اکثر آنها بازیکنان اصلی بودند و باقی نفرات ذخیره نزدیک به ترکیب اصلی. افزون بر این، کاپیتان تیم رومرو به دلیل محرومیت بازی مقابل نیوکاسل را از دست داد. اینها مشکلات عینی‌ بودند که عبور از آنها برای هر مربی بسیار دشوار است. مصدومیت‌ها نیز در تمام فصل نه فقط در این مسابقه باشگاه را آزار دادند.

نکته دیگری که تا حدی نتایج فرانک را توجیه می‌کند، عملکرد تیم در لیگ قهرمانان اروپاست. این یک پارادوکس بود؛ تیم شانزدهم لیگ برتر در جمع چهار تیم برتر لیگ قهرمانان اروپا قرار گرفت. این وضعیت برای تاتنهام آشناست؛ زمانی که تیم در لیگ برتر ناکام است، اما در اروپا می‌درخشد، مربی قربانی خواهد شد.

البته، بخشی از موفقیت لیگ قهرمانان را می‌توان به قرعه مسابقات نسبت داد. تاتنهام با برخی از آسان‌ترین حریفان روبه‌رو شد و تنها پاری‌سن‌ژرمن در میان تیم‌های واقعاً بزرگ قرار داشت؛ دیگر رقبا ویارئال، بودو - گلیمت، موناکو، کپنهاگن، اسلاویا پراگ، بوروسیا دورتموند و اینتراخت فرانکفورت بودند. به نظر می‌رسید بازیکنان تاتنهام از اینکه بازی خارج از لیگ برتر برای‌شان آسان‌تر است، شگفت‌زده شده‌اند.

جالب آنکه تیم فرانک تنها تیم لیگ قهرمانان بود که حتی یک گل هم در خانه دریافت نکرد، آنهم در تضاد کامل با عملکرد ناامیدکننده خانگی در لیگ برتر انگلیس.

نشریه The Athletic در بررسی دلایل اخراج فرانک اشاره می‌کند که بزرگ‌ترین نقطه قوت او در برنتفورد به ضعف اصلی‌اش در تاتنهام تبدیل شد؛ تغییر مداوم ترکیب و سیستم بازی. اجرای ایده‌های تاکتیکی در تاتنهام به دلیل مسابقات میان هفته لیگ قهرمانان که زمان تمرین را کاهش می‌داد، دشوارتر بود. علاوه بر این، مدیریت باشگاه اخراج پوستکوگلو را دو هفته به تعویق انداخت و در این مدت، امبمو منچستر یونایتد را انتخاب کرد، در حالی که فرانک او را از دوران برنتفورد می‌شناخت و قصد داشت به تاتنهام بیاورد.

سپس در آخرین لحظه، انتقال گیبس وایت و ازه نهایی نشد و سیمونز که جذب شد، نتوانست به‌ سرعت با لیگ جدید سازگار شود.

مجموعه‌ای از اتفاق‌ها برخی ناشی از تصمیمات فرانک و برخی خارج از کنترل او به این نقطه انجامید. هواداران تاتنهام خطاب به سرمربی خود شعار می‌دادند: «تا صبح اخراج خواهی شد» و همین‌گونه هم شد.

انتهای پیام/