به گزارش گروه بین‌الملل خبرگزاری تسنیم، با وجود گذشت چهار ماه از توافق آتش‌بس در غزه، گرسنگی همچنان هزاران خانواده فلسطینی، به ویژه کودکان و گروه‌های آسیب‌پذیر را در کام خود فرو می‌برد و کمک‌های غذایی ناچیزی که مقامات اشغالگر اجازه ورود از طریق گذرگاه‌ها را داده‌اند، به دلیل وخامت شرایط زندگی ناشی از جنگ ویرانگری که بیش از دو سال به طول انجامیده، برای تأمین معاش بسیاری کافی نبوده است.

داستان تکراری و دردناک گرسنگی در غزه

در چادرها، بیمارستان‌ها و کلینیک‌های پزشکی، داستان‌های سوءتغذیه حاد، کمبود پروتئین و کمبود غذای سالم روزانه تکرار می‌شود، در حالی که بیکاری گسترده، کمبود درآمد، قیمت‌های گزاف و آلودگی محیط زیست که سلامت از قبل متزلزل کودکان را تشدید می‌کند، نیز وجود دارد.

با وجود اینکه برخی نهادهای بین‌المللی در مورد بهبود وضعیت قحطی و گرسنگی در غزه حرف می‌زنند اما واقعیت موجود در این باری که استان متفاوتی را روایت می‌کند و ورود غذا به بازارها لزوماً به معنای رسیدن آن به سفره‌های مردم نیست و در دسترس بودن کالاها تضمینی برای خرید آنها نیست.

سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد (FAO)، صندوق کودکان سازمان ملل متحد (UNICEF)، برنامه جهانی غذا (WFP) و سازمان بهداشت جهانی (WHO) اعلام کردند که پیشرفت در بهبود وضعیت قحطی و گرسنگی در غزه همچنان بسیار شکننده است؛ زیرا ساکنان این باریکه همچنان از تخریب گسترده زیرساخت‌ها و فروپاشی معیشت و تولید مواد غذایی محلی به دلیل محدودیت‌های عملیات بشردوستانه رنج می‌برند.

آژانس‌های سازمان ملل متحد هشدار دادند که بدون گسترش پایدار و قابل توجه کمک‌های غذایی، معیشتی، کشاورزی و بهداشتی، همراه با افزایش جریان‌های تجاری، صدها هزار نفر می‌توانند به سرعت به قحطی بازگردند. برنامه جهانی غذا در نوامبر گذشته هشدار داد که خانواده‌ها در غزه در فقر شدید به سر می‌برند و حتی زمانی که برخی از کالاها در بازار در دسترس باشد، مردم قدرت خرید آن را ندارند.

سازمان یونیسف اعلام کرد که 320 هزار کودک زیر 5 سال در نوار غزه در معرض خطر قرار دارند که احتمال ابتلای آنها به انواع بیماری‌ها با عواقب طولانی مدت را افزایش می‌دهد.

ادامه بحران سوءتغذیه کودکان غزه و مرگ بر اثر گرسنگی

در این زمینه علاء ایاد، 33 ساله، از وضعیت پسر چهار ماهه‌اش، ماهر، که به دلیل بیماری‌های ناشی از سوءتغذیه در بیمارستان کودکان الرنتیسی در شهر غزه بستری شده بود، به خبرنگار العربی الجدید گفت که جنگ و قحطی همراه او در دوران بارداری‌اش بوده و قحطی زمانی که شش ماهه باردار بوده، شدت گرفته است.

علاء حدود دو سال است که پس از آوارگی از منطقه مغرقه در مرکز نوار غزه، در چادری در دیر البلح زندگی می‌کند. این زن جوان فلسطینی گفت: من نمی‌توانستم هیچ غذایی را که انرژی، کلسیم یا ویتامین‌های لازم برای سلامتی خودم و فرزند متولد نشده‌ام را تأمین کند، تهیه کنم. همه چیز گران بود، چه تخم مرغ، شیر یا پنیر. ما به آنچه سازمان‌های خیریه ارائه می‌دادند، متکی بودیم و اغلب حتی نان هم نداشتیم.

وی افزود: پسرم تنها با وزن دو و نیم کیلوگرم به دنیا آمد و بعد از به دنیا آمدن هم سوء تغذیه او ادامه داشت. ما در شرایط وخیمی زندگی می‌کنیم. شوهرم در طول جنگ شغلش را از دست داد و به دلیل قیمت‌های بالا نمی‌تواند نیازهای خانواده را تأمین کند یا مایحتاج ضروری را بخرد. علائم سوء تغذیه در پسرم شامل عدم افزایش وزن، تورم اندام‌ها، لاغری شدید و ناتوانی در گریه کردن است و فقط می‌تواند ناله کند.

این شهروند آواره فلسطینی در نوار غزه ادامه داد که اثرات گرسنگی تنها به ماهر محدود نمی‌شود و خواهر دو و نیم ساله‌اش، فاتن، نیز دچار اختلال در راه رفتن است. اکنون، ما نمی‌توانیم تخم‌مرغ، میوه یا سبزیجات بخریم، مگر اینکه از طرف افراد خیر حمایت شویم. در غیر این صورت، با نان، پنیر و غذای تهیه شده از آشپزخانه‌های خیریه امرار معاش می‌کنیم.

هاله لطفی البیشاوی، 24 ساله، پس از آوارگی از اردوگاه آوارگان الشاطی در غرب شهر غزه، به همراه همسرش، ساهر نجم، و دخترشان، ملک، سه ماه است که در چادری که در خیابان النصر در شمال غربی شهر غزه برپا کرده، زندگی می‌کند.

او گفت: دخترم ملک با وزن 2.3 کیلوگرم به دنیا آمد و چهار ماه در همین وزن باقی ماند. من با متخصصان درمان سوء تغذیه مشورت کردم، اما ملک تا شش ماهگی مکمل‌های غذایی دریافت نکرد و ما هنوز هیچ بهبودی در وضعیت او ندیده‌ایم. او هنوز در بیمارستان کودکان الرنتیسی بستری است.

اسماء محمد عبدالدایم، زن 19 ساله فلسطینی که بعد از آوارگی از بیت حانون در شمال نوار غزه در چادری در خان یونس در جنوب این باریکه زندگی می‌کند نیز نوزاد 6 ماهه خود را که تنها 3 کیلوگرم وزن دارد در آغوش گرفته و گفت: شوهرم قادر به خرید مایحتاج اولیه که در بازار وجود دارد نیست، زیرا از آغاز جنگ بیکار بوده و ما درآمدی نداریم.

وی افزود: شاید قحطی در غزه فروکش کرده باشد، اما گرسنگی به دلیل وخامت شرایط زندگی همچنان ادامه دارد. اولین فرزند ما اسماعیل در هفت ماهگی به دلیل سوء تغذیه جانش را از دست داد و من می‌ترسم که پسر دوممان هم به همین دلیل از دنیا برود. اسماعیل همیشه از عفونت قفسه سینه رنج می‌برد و وزنش بیش از 3 کیلوگرم نبود. قلب او سه بار ایستاد و تا زمان مرگش در 2 نوامبر 2024 در بخش مراقبت‌های ویژه مجتمع پزشکی ناصر در خان یونس بستری بود.

مواد غذایی اساسی وارد غزه نمی‌شود و کودکان با بیسکوییت زنده مانده‌اند

از سوی دیگر، احمد بصل، رئیس بخش تغذیه بیمارستان کودکان الرنتیسی اعلام کرد که موارد سوء تغذیه هنوز هم در میان مردم غزه به ویژه کودکان ثبت می‌شود؛ زیرا امکان دسترسی به پروتئین‌های ضروری و غذاهای غنی از مواد معدنی وجود ندارد. علاوه بر آن، قیمت غذاهای موجود در بازار هم بسیار زیاد بوده و خانواده‌ها قدرت تامین هزینه آن را ندارند.

وی افزود: برخی اقلام غذایی مانند بیسکویت وارد بازار شده‌اند اما پروتئین‌های خالص و ضروری وجود ندارد. این بدان معناست که کودکان در غزه به نان، بیسکویت و شیرینی‌جات که فاقد پروتئین هستند، متکی هستند که ایمنی آنها را تضعیف می‌کند و آنها را مستعد ابتلا به عفونت‌ها و مرگ می‌کند.

تسنیم ابو عوده، متخصص تغذیه، تأکید کرد که تغذیه کودکان با تغذیه مادران آغاز می‌شود. این امر بر سلامت بسیاری از کودکانی که در طول جنگ و قحطی متولد شده‌اند و مادرانشان قادر به خوردن غذاهایی با ارزش غذایی بالا نبوده‌اند، تأثیر گذاشته است.

وی اظهار داشت: قحطی در غزه پایان نیافته است، زیرا بسیاری از موارد هنوز به دلیل رشد ناقص کودکان و قرار گرفتن مادران در معرض گرسنگی شدید در دوران بارداری، از سوء تغذیه رنج می‌برند. بیکاری، فقر، آلودگی و ازدحام جمعیت، همگی محیطی را ایجاد کرده‌اند که برای شیوع ویروس‌ها و عفونت‌ها مساعد است و سوء تغذیه را تشدید می‌کند، حتی زمانی که مقداری غذا موجود است.

علاوه بر آن، گزارش‌های سازمان ملل نشان می‌دهد که در سایه محدودیت‌های شدید در مایحتاج اولیه در غزه، 70 درصد از کودکان این باریکه نارس و کم وزن به دنیا می‌آیند و نزدیک به 100 هزار کودک و هزاران زن باردار با سو تغذیه شدید تا آوریل 2026 مواجه خواهند شد.

همچنین گزارش‌های سازمان ملل نشان می‌دهد که 77 درصد فلسطینی‌ها در غزه در چرخه مداوم گرسنگی هستند و 90 درصد این مردم یک روز کامل را بدون دسترسی منظم به غذا می‌گذرانند.

انتهای پیام/