به گزارش خبرگزاری تسنیم در خرم‌آباد، صبح 22 بهمن در لرستان، بازتعریف خیابان بود. روزی است که خیابان‌ها از کارکرد عبوری‌شان دست می‌کشند و به حافظه بدل می‌شوند.

از بروجرد تا خرم‌آباد، از الیگودرز تا پلدختر، خیابان تداوم یک زیست تاریخی‌ است. در لرستان، راهپیمایی حال‌وهوای حرکت جمعیِ آشنا دارد؛ چیزی میان مراسم، عادت و شهادت تاریخی.

آنچه این راهپیمایی را از گزارش‌های آماری جدا می‌کند، بدن‌ها هستند. بدن پیرمردی که با عصا راه می‌رود. بدن نوجوانی که شاید تجربه مستقیمی از انقلاب ندارد، اما روایت آن را از خانه، مدرسه و زیست جمعی به ارث برده‌است.

در لرستان، بدن‌ها حافظه‌اند؛ حافظه جنگ، حافظه مقاومت، حافظه فراموش‌شدن و دوباره دیده‌شدن. این بدن‌ها فقط راه نمی‌روند؛ شهادت می‌دهند.

شعارها در 22 بهمن آشنا هستند، اما لحنشان محلی است؛ کش‌دار، پرطنین، و ریشه‌دار در حنجره‌هایی که به فریاد در کوه عادت دارند. شعار در اینجا نه فقط بیان موضع سیاسی، که نوعی اعلان حضور است: ما هستیم، ایستاده‌ایم، فراموش نشده‌ایم.

زمینِ لرستان، کوهستانی‌ است؛ و فریاد در کوهستان همیشه معنایی بیش از صدا دارد. برمی‌گردد، تکرار می‌شود، چندلایه می‌شود. در اینجا پوسترها و دست‌نوشته‌ها، ترکیبی‌اند از پیام‌های سراسری و بیان محلی. گاهی شعاری، گاهی آیه‌ای، گاهی فقط یک نام.

22 بهمن در لرستان یک آیین جمعی مدرن است. این آیین نه در خانه محصور می‌شود، نه در میدان؛ بلکه در امتداد خیابان، خانه، خاطره و بدن جریان دارد.

انتهای پیام/ 644