خبرگزاری تسنیم،یادداشت،حسن عرفانیان|اگر این روزها از خبرِ دستگیریِ برخی چهره‌های «اصلاح‌طلبِ رادیکال» (مثل خانم منصوری و دوستانِ هم‌محفلی) تعجب کرده‌اید و با خودتان می‌گویید «چرا حالا؟»، پیشنهاد می‌کنم چند دقیقه‌ای با ما همراه باشید.

قرار نیست تحلیل‌های پیچیده و امنیتی تحویلتان بدهیم؛ فقط می‌خواهیم یک بازیِ ساده‌ی «تطبیق تصاویر» انجام دهیم تا ببینید چرا گاهی وقت‌ها، دلسوزی‌های تهران، دقیقاً پژواکِ آرزوهای واشنگتن است.

کافی است دو تا مانیتور جلویتان بگذارید:

روی اولی، سایت وزارت خارجه آمریکا و توییترِ مقامات اسراییل را باز کنید.

روی دومی، کانال‌های تلگرامیِ همین دوستانِ اصلاح‌طلبِ رادیکال و بیانیه‌های جنابِ میرحسین را.

(البته حسابِ اصلاح‌طلبانی که هنوز مرزِ خودی و غیرخودی را گم نکرده‌اند، جداست).

حالا شروع کنید به خواندن. دنبالِ ترجمه‌ی کلمه به کلمه نباشید (هرچند گاهی آن هم پیدا می‌شود!)؛ دنبالِ «ملودیِ مشترک» بگردید.

پرده اول: مرثیه‌ی «مشروعیت»:

روبیو آن‌طرف دنیا می‌گوید: «بحران مشروعیت.»

کات به تهران؛ بیانیه می‌آید: «بن‌بست و شکاف ملت-دولت.»

چه هماهنگیِ بامزه‌ای؛ یک تشخیص، دو لهجه: یکی دیپلماتیک، یکی دلسوزانه.

پرده دوم: آشوب با اسمِ «خیابان»:

آن‌ها می‌گویند: «صدای معترضان باید شنیده شود.»

این‌ها می‌نویسند: «اعتراض تنها راه است.»

یکی می‌گوید «Patriots»، یکی می‌گوید «مردم جان‌به‌لب»؛ اما قاب یکی است: خیابان دادگاه، حاکمیت متهم.

همان خیابانی که اگر آمبولانس سوخت، یکی اسمش را می‌گذارد «دفاع»، آن یکی «صدای ملت»؛ هیزم یکی، ابزار متفاوت: این‌جا بیانیه، آن‌جا تحریم.

پرده سوم: سناریوی «کشته‌سازی»:

هنوز دود نخوابیده، شمارشگرِ «کشته‌ها» روشن می‌شود.

بلافاصله این‌طرف با «فاجعه ملی» و «جنایت»، همان خط خبری مُهر می‌خورد.

سانتر از آن‌طرف آب، ضربه‌ی سر این‌طرف؛ گل‌به‌خودیِ امنیت ملی.

پرده چهارم، رمزِ «عبور»:

یکی می‌گوید «Regime Change»، یکی می‌گوید «رفراندوم و مجلس مؤسسان».

فرق؟ مثلِ کوکاکولا و پپسی: بسته‌بندی فرق دارد، هدف یکی است: «این ساختار باید برود.»نتیجه‌گیری غیررسمی

تماس تلفنی؟ بعید. اتاق فکر مشترک؟ شاید نه.

اما وقتی نت را یک رهبر ارکسترِ نامرئی می‌نویسد، مهم نیست نوازنده در تل‌آویو باشد یا نیاوران؛ خروجی یکی است: سمفونیِ فروپاشی، همان «محاصره گفتمانی» که در گزارش هم توصیف شده است.

هوشمند باشید رفقا!

گاهی وقت‌ها، «دلسوزی‌های داخلی» دقیقاً همان «آرزوهای خارجی» است که فقط لباسِ مبدل پوشیده. وقتی می‌بینید حرفِ دلِ یک سیاستمدارِ داخلی، دقیقاً تیترِ یکِ رسانه‌ی دشمن می‌شود، شک نکنید که این «هم‌صدایی»، اتفاقی نیست.

این، «پژواک» است؛ و پژواک همیشه از جایی می‌آید که صدایش بلندتر است.

انتهای پیام