به گزارش خبرگزاری تسنیم از قم، ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺑﻪ ﻇﻬﻮﺭ ﺣﻀﺮﺕ ﻭﻟﯽﻋﺼﺮ ﺣﺠﺖ ﺑﻦ ﺍﻟﺤﺴﻦ ﺍﻟﻌﺴﮑﺮی، ﻣﻬﺪی ﻣﻮﻋﻮﺩ(عج) ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺍﺻﻮﻝ ﺍﺳﺎﺳﯽ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺍﺳﻼﻣﯽ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺭﻭﺍﯾﺎﺕ ﺍﺳﻼﻣﯽ ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﻣﺘﻮﺍﺗﺮ ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪه ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﻭﺯی ﻓﺮﺍ ﻣﯽﺭﺳﺪ ﺍﻣﺎﻡ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺟﻬﺎﻥ ﭘﺮ ﺍﺯ ﺳﺘﻢ ﺷﺪه ﺍﺳﺖ ﺑﺎ ﻗﻴﺎﻡ ﺧﻮﺩ، ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻋﺪﻝ ﻭ ﺩﺍﺩ ﭘﺮ ﻣﯽﮐﻨﺪ.

حال پرسش‌هایی در این باب مطرح است؛ ﻣﻌﻨﺎی ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻓﺮﺝ ﭼﻴﺴﺖ ﻭ ﭼﺮﺍ ﺍﻓﻀﻞ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪه ﺍﺳﺖ؟ ﻣﻌﻨﺎی ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ، ﺳﻠﺒﯽ ﺍﺳﺖ ﯾﺎ ﺍﯾﺠﺎﺑﯽ؟ ﺍﮔﺮ ﺷﺮﻁ ﻇﻬﻮﺭ ﺣﻀﺮﺕ ﻣﻬﺪی(عج) ﭘﺮ ﺷﺪﻥ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺯ ﻇﻠﻢ ﺍﺳﺖ، ﻭﻇﻴﻔﮥ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﭼﻴﺴﺖ؟ آﯾﺎ ﺗﻼﺵﻫﺎی ﺍﺻﻼﺣﯽ آﻧﺎﻥ، ﻇﻬﻮﺭ ﺣﻀﺮﺕ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺗﺄﺧﻴﺮ ﻧﻤﯽﺍﻧﺪﺍﺯﺩ؟ آﯾﺎ ﻇﻬﻮﺭ ﺣﻀﺮﺕ، ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﺯﻣﻴﻨﻪﻫﺎ ﻭ ﺑﺴﺘﺮ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﺳﺖ ﯾﺎ ﺩﻓﻌﯽ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﯽﮔﻴﺮﺩ؟

ﺍﯾﻦﺟﺎ ﮔﻮﯾﺎ ﺗﻌﺎﺭﺽ ﻭ ﻧﺎﺳﺎﺯﮔﺎﺭی ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﺯ ﯾﮏ ﺳﻮ، ﻣﺎ ﺩﺭ ﺟﺎﯾﮕﺎه ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺩﺍﺭﯾﻢ ﺑﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﻫﺎی ﺩﯾﻨﯽ ﻭ آﻣﻮﺯه‌ﻫﺎی ﻗﺮآﻥ ﺟﺎﻣﮥ ﻋﻤﻞ ﺑﭙﻮﺷﺎﻧﻴﻢ ﻭ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺩﺭ ﭘﯽ ﺗﺤﻘق ﻗﺴﻂ ﻭ ﻋﺪﻝ ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﻭ ﺍﺯ ﺳﻮی ﺩﯾﮕﺮ، ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﻣﻨﺘﻈﺮﺍﻥ ﺑﺮﺍی تحقق ﺷﺮﻁ ﻇﻬﻮﺭ ﺣﻀﺮﺕ ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻪ ﭘﺮ ﺷﺪﻥ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺯ ﺳﺘﻢ ﺍﺳﺖ ﺑﺎﯾﺪ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﻨﻴﻢ.

آﯾﺎ ﺍﯾﻦ ﻃﻮﺭ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻫﺮ ﻣﻘﺪﺍﺭ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ ﺍﺻﻼﺡ ﮐﻨﻴﻢ، ﺍﺯ ﺳﺘﻢ ﮐﺎﺳﺘﻪ ﻭ ﻇﻬﻮﺭ ﺣﻀﺮﺕ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺗﺄﺧﻴﺮ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪﺍﯾﻢ؟ ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﯾﻦ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺟﻬﺖ ﭘﺮ ﺷﺪﻥ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺯ ﻇﻠﻢ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﻨﻴﻢ، ﺑﻪ آﻣﻮﺯه‌ﻫﺎی ﻗﺮآﻧﯽ ﻋﻤﻞ ﻧﮑﺮﺩه‌ﺍﯾﻢ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺟﻬﺖ ﻋﻤﻞ ﮐﺮﺩﻥ ﺑﻪ آﻣﻮزه‌ﻫﺎی ﻗﺮآﻧﯽ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﻨﻴﻢ ﺩﺭ ﺟﻬﺖ ﭘﺮ ﺷﺪﻥ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺯ ﻇﻠﻢ ﺣﺮﮐﺖ ﻧﮑﺮﺩه‌ﺍﯾﻢ.

ﻣﺘﻔﮑﺮﺍﻥ ﺍﺳﻼﻣﯽ، ﺑﺮ آﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﭘﺮﺳﺶﻫﺎ ﻭ ﺗﻌﺎﺭﺽﻫﺎ ﭘﺎﺳﺦﻫﺎی ﻣﻨﺎﺳﺒﯽ ﺑﺪﻫﻨﺪ؛ ﺍﻣﺎ ﭘﺎﺳﺦ آﻥﻫﺎ، ﺩﯾﺪﮔﺎه‌ﻫﺎی ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻧﯽ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﺭه ﭘﺪﯾﺪ آﻭﺭﺩه ﺍﺳﺖ.

ﺑﺮﺧﯽ ﺑﺮ آﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﻤﺎﻡ ﮐﻮﺷﺶ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺟﻬﺖ ﮔﺴﺘﺮﺵ ﺳﺘﻢ ﺩﺭ ﺟﻮﺍﻣﻊ ﺍﻧﺴﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﮐﺎﺭ ﮔﻴﺮﯾﻢ ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﻇﻬﻮﺭ ﺣﻀﺮﺕ ﻗﺎﺋﻢ تحقق ﯾﺎﺑﺪ ﻭ ﻣﻌﻨﺎی ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻫﻢ ﻓﻘﻂ ﺳﻠﺒﯽ ﺍﺳﺖ؛ ﯾﻌﻨﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺍﻣﻴﺪ آﯾﻨﺪه ﻧﺸﺴﺖ ﺗﺎ ﺣﻀﺮﺕ، ﺧﻮﺩ ﻗﻴﺎﻡ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺭﯾﺸﮥ ﺳﺘﻢ ﺭﺍ ﺑرکند. ﺍﯾﻦ ﺭﺍه ﺣﻞ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽﺭﺳﺪ ﺩﺭ ﭘﺮ ﺷﺪﻥ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺯ ﻇﻠﻢ ﻣﻮﻓﻖ ﺑﻮﺩه، ﻭﻟﯽ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻭﺍﻣﺮ ﻭ ﻧﻮﺍﻫﯽ ﻗﺮآﻧﯽ ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﭘﺎﺳﺦ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.

ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ، ﻧﻈﺮﯾﮥ ﺩﯾﮕﺮی ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺩﺍﺭﯾﻢ ﺑﻪ ﺗﻼﺵﻫﺎی ﺍﺻﻼﺣﯽ ﻓﺮﺩی ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺖ ﮔﻤﺎﺭﯾﻢ ﺗﺎ ﺯﻣﻴﻨﮥ ﻇﻬﻮﺭ ﺣﻀﺮﺕ ﻓﺮﺍﻫﻢ آﯾﺪ. ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎی آﻥ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺷﺐ ﺍﺯ ﻧﻌﻤﺖ ﭼﺮﺍﻍ ﺑﯽ ﺑﻬﺮه ﺑﺎﺷﻴﻢ؛ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺭﻭ ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻋﺎﺩﻻﻧﻪ ﻭ ﺗﺠﻠﯽ ﮐﺎﻣﻞ ﺩﯾﻦ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻇﻬﻮﺭ ﺣﻀﺮﺕ ﻣﺘﺤﻘﻖ ﻣﯽﺷﻮﺩ، ﺑﻪ آﻥ ﻣﻌﻨﺎ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻌﻤﺖ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻋﺎﺩﻻﻧﻪ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﺮﺩی ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻏﻴﺒﺖ ﺑﯽﺑﻬﺮه ﺑﺎﺷﻴﻢ.

ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻧﻈﺮﯾﻪ ﻧﻴﺰ ﯾﮏ ﻃﺮﻑ ﺗﻌﺎﺭﺽ ﺟﺪی ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﻭ آﻥ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻓﺮﻣﺎﻥﻫﺎ ﻭ آﻣﻮﺯﻩﻫﺎی ﻗﺮآﻧﯽ ﺍﺳﺖ؛ ﻭﻟﯽ ﺑﺎﺯ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻨﺎﺳﺒﯽ ﺍﺯ ﭘﺮ ﺷﺪﻥ ﺳﺘﻢ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﻫﺪ؛ ﺯﯾﺮﺍ ﺍﺻﻼﺡ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺟﺎﻣﻌﮥ ﺑﺸﺮی ﺩﺭ ﺟﻬﺖ ﭘﺮ ﺷﺪﻥ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺯ ﻇﻠﻢ ﻧﻴﺴﺖ.

ﺍﯾﻦﺟﺎ ﻧﻈﺮﯾﮥ ﺩﯾﮕﺮی ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽﺭﺳﺪ ﺑﻪ ﭘﺮﺳﺶﻫﺎی ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻭ ﺗﻌﺎﺭﺽ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ، ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻨﺎﺳﺒﯽ ﺑﺪﻫﺪ. ﻫﺮ ﺩﻭ ﻧﻈﺮﯾﻪﺍی ﮐﻪ ﺫﮐﺮ ﺷﺪ، ﯾﮏ ﺍﻣﺮ ﺭﺍ ﻣﺴﻠم ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﭘﺮ ﺷﺪﻥ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺯ ﻇﻠﻢ ﺩﺭ آﯾﻨﺪﻩ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﯽﮔﻴﺮﺩ؛ ﻭﻟﯽ ﻧﻈﺮﯾﮥ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩی ﺑﺮ آﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺯ ﺳﺘﻢ ﭘﺮ ﺷﺪه ﺍﺳﺖ؛ ﺍﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥﻫﺎ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺍﻣﺮ ﻏﺎﻓﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﺑﻴﺪﺍﺭی ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻔﺘﻪ ﻭ آﮔﺎه ﮐﺮﺩﻥ آﻥﻫﺎ، ﺷﺮﻁ ﻇﻬﻮﺭ ﺣﻀﺮﺕ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻓﻌﻠﻴﺖ ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﺍﯾﻦ ﻧﻈﺮﯾﻪ، ﺿﻤﻦ ﭼﻨﺪ ﺑﻨﺪ ﻣﻄﺮﺡ ﻣﯽﺷﻮﺩ:

1. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺍﻧﺴﺎﻥﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻓﻄﺮﺕ ﺍﻻﻫﯽ ﺳﺮﺷﺘﻪ ﻭ ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺧﻮﺑﯽﻫﺎ ﻭ ﺑﺪیﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﮐﺮﺩه ﺍﺳﺖ.

2. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻧﮕﻴﺨﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﮔﻨﺠﻴﻨﻪﻫﺎی ﻓﻄﺮﺕ ﻭ ﻋﻘﻞ آﺩﻣﯽ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻧﮕﻴﺰﺍﻧﻨﺪ ﻭ ﻧﻌﻤﺘﯽ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﺸﺎﻥ ﺷﺪه ﺑﻪ ﯾﺎﺩﺷﺎﻥ آﺭﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺑﮕﻮﯾﻨﺪ ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﺪﺍی ﯾﮕﺎﻧﻪ ﻭ ﺳﺮ ﻓﺮﻭﺩ ﻧﻴﺎﻭﺭﺩﻥ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻏﻴﺮﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﻫﺘﻤﺎﻡ ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽﻫﺎ ﻭ ﭘﺮﻫﻴﺰ ﺍﺯ ﺑﺪیﻫﺎ، ﻓﻄﺮی آﺩﻣﯽ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ آﺩﻣﯽ ﮐﻤﯽ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺗﻮﺟﻪ ﮐﻨﺪ ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﺪ ﻣﺴﻴﺮ ﺗﻌﺎﻟﯽ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﺍ ﺑﭙﻴﻤﺎﯾﺪ.

3. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺑﺮﺍی ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺧﻮﺩ، ﺻﻼﺣﻴﺖ ﻻﺯﻡ ﺭﺍ ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩه؛ ﯾﻌﻨﯽ ﺑﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﯽ ﻭ ﻣﻌﻨﻮی ﺭﺳﻴﺪه‌ﺍﻧﺪ. ﻓﺮﺩی ﮐﻪ ﻫﺪﺍﯾﺖ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻋﻬﺪه ﻣﯽﮔﻴﺮﺩ، ﺧﻮﺩ ﺑﺎﯾﺪ ﻫﺪﺍﯾﺖ ﯾﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﺴﯽ ﮐﻪ خلق ﻋﻈﻴﻢ ﺩﺍﺭﺩ ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﺪ ﻣﮑﺎﺭﻡ ﺍﺧﻼﻕ ﺭﺍ ﺑﻪ ﮐﻤﺎﻝ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ؛ ﺯﯾﺮﺍ ﮐﻪ:

ﺫﺍﺕ ﻧﺎﯾﺎﻓﺘﻪ ﺍﺯ ﻫﺴﺘﯽ ﺑﺨﺶ      ﮐﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺷﻮﺩ ﻫﺴﺘﯽ ﺑﺨﺶ

ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺭﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﺮﺍﻣﯽ ﺍﺳﻼﻡ(ص) ﺍﺳﻮه ﻭ ﺍﻟﮕﻮی ﺣﺴﻨﻪ ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺑﺪﯾﻦ ﺟﻬﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ(ع) ﻣﯽﻓﺮﻣﺎﯾﺪ: نَحْنُ اَصْلُ كُلِّ خَیْرٍ، وَ مِنْ فُروعِنا كُلُّ بِرٍّ(کلینی، 1381:ج8، ص 242) ﻣﺎ ﺍﺻﻞ ﻭ ﺍﺳﺎﺱ ﻫﻤﻪ ﺧﻴﺮﻫﺎ ﻭ ﻧﻴﮑﯽﻫﺎ ﻫﺴﺘﻴﻢ ﻭ ﻫﺮ ﺧﻮﺑﯽ ﺷﺎﺧﻪﺍی ﺍﺯ ﺷﺎﺧﻪﻫﺎی ﻣﺎﺳﺖ؛ ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﯾﻦ ﻭﻇﻴﻔﮥ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﺮﺍﻣﯽ ﺍﺳﻼﻡ(ص) آﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﻟﮕﻮ ﻭ ﺍﺳﻮه ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺮآﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺍﺻﻼﺡ ﺍﻣﻮﺭ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ، ﺑﺎﯾﺪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻫﺮ ﭼﻴﺰ ﺑﻪ ﺍﺻﻼﺡ ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.

4. ﺑﺮﺍی ﺗﺤقق ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺟﻬﺎﻧﯽ ﺣﻀﺮﺕ ﻭﻟﯽﻋﺼﺮ(عج) ﻻﺯﻡ ﺍﺳﺖ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺟﻬﺎﻥ، آﻣﺎﺩﮔﯽ ﭼﻨﻴﻦ ﺣﮑﻮﻣﺘﯽ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﯾﻦ آﻣﺎﺩﮔﯽ ﺍﺯ ﻃﺮﯾﻖ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ آﺩﻣﻴﺎﻥ ﻭ ﺑﺎ ﺗﻼﺵﻫﺎی ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ ﻣﻴﺴﺮ ﺍﺳﺖ. ﺣﻀﺮﺕ ﻧﻮﺡ(ع) ﻧﻬﺼﺪ ﻭ ﭘﻨﺠﺎه‌ ﺳﺎﻝ ﺩﯾﻦ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺗﺒﻠﻴﻎﮐﺮﺩ ﺗﺎ ﻓﻄﺮﺕ ﺍﻻﻫﯽ ﺍﻧﺴﺎﻥﻫﺎی ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﮐﻨﺪ.

ﺳﻨﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﺑﺮ ﺍﯾﻦ ﺗﻌﻠﻖ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻃﺮﯾﻖ ﺍﻋﺠﺎﺯ ﻭ ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﺩﻓﻌﯽ، ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥﻫﺎ ﺭﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﺪﻫﺪ؛ ﺑﻠﮑﻪ ﺗﺎ ﻭﻗﺘﯽ ﻓﮑﺮ آﻧﺎﻥ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﮑﻨﺪ، ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ آﻥﻫﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﻣﻄﺎﺑﻖ ﻗﺎﻋﺪه ﻓﻠﺴﻔﯽ «ﮐﻞّ ﺣﺎﺩﺙ ﻣﺴﺒﻮﻕ ﺑﻤﺎﺩة ﻭ ﻣﺪة» ﺗﺤﻘﻖ ﻫﺮ ﺣﺎﺩﺛﻪﺍی ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﺯﻣﻴﻨﻪﻫﺎی ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺩﺭ ﺑﺴﺘﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ؛ ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﯾﻦ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﻇﻬﻮﺭ ﺣﻀﺮﺕ ﻣﻬﺪی ﺑﺎﯾﺪ ﭘﺬﯾﺮﺵ ﭼﻨﻴﻦ ﺣﺎﮐﻤﻴﺘﯽ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﭘﺬﯾﺮﺷﯽ ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﭼﻨﻴﻦ ﺣﺎﮐﻤﻴﺘﯽ ﺗﺤﻘﻖ ﻧﻤﯽﭘﺬﯾﺮﺩ.

ﺍﯾﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻭ ﻣﺴئوﻟﻴﺖ ﺑﻪ ﻋﻬﺪه ﻣﻨﺘﻈﺮﺍﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﻭﻟﯽ ﻋﺼﺮ(عج) است که از طریق ﺧﻮﺩﺳﺎﺯی ﻭ ﺩﮔﺮﺳﺎﺯی ﺭﻭﺡ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥﻫﺎ، ﭼﻨﻴﻦ ﺯﻣﻴﻨﻪﺍی ﺭﺍ ﻣﻬﻴﺎ ﺳﺎﺯﻧﺪ؛ ﺍﻟﺒته ﭼﻨﻴﻦ ﻋﻤﻠﯽ، ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﻣﺠﺎﻫﺪﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﺩ.

ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﻣﺼﺎﺩﯾﻖ ﺍﺧﻼﻕ ﻧﻴﮑﻮ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥﻫﺎی ﺧﺪﺍ ﮐﻪ ﻫﻢ ﺩﺭ ﻋﺮﺻﮥ ﺧﻮﺩﺳﺎﺯی ﻭ ﻫﻢ ﺩﺭ ﻋﺮﺻﻪ ﺩﮔﺮﺳﺎﺯی ﺍﺳﺖ، ﺟﺎﻣه ﻋﻤﻞ ﺑﭙﻮﺷﺎﻧﺪ.

5. ﺑﺮﺍی ﺩﺭک «ﭘﺮ ﺷﺪﻥ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺯ ﻇﻠﻢ» ﻻﺯﻡ ﺍﺳﺖ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎی ﻋﺪﻝ ﺗﻮﺟﻪ ﮐﻨﻴﻢ ﺗﺎ ﻣﻌﻨﺎی ﺿﺪ آﻥ ﮐﻪ ﻇﻠﻢ ﺍﺳﺖ ﺭﻭﺷﻦ ﺷﻮﺩ؛ ﺍﻣا ﻋﺪﻝ ﺑﻪ ﭼﻪ ﻣﻌﻨﺎﺳﺖ؟ ﻋﺪﻝ، ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺟﺎی ﺧﻮﺩ ﻧﻬﺎﺩﻥ = ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻥ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﺭ ﺟﺎﯾﮕﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺖ؛ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺭﻭ ﻇﻠﻢ ﮐﻪ ﻣﻌﻨﺎی ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻋﺪﻝ ﺍﺳﺖ، ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎی ﻗﺮﺍﺭ ﻧﺪﺍﺩﻥ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﺭ ﺟﺎی ﺧﻮﺩ ﻣﯽﺷﻮﺩ.

 ﺣﺎﻝ ﮐﻪ ﻣﻌﻨﺎی ﻋﺪﻝ ﺭﻭﺷﻦ ﺷﺪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎی ﭘﺮ ﺷﺪﻥ ﺗﻮجه ﮐﻨﻴﻢ. ﭘﺮ ﺷﺪﻥ ﺑﻪ ﭼﻪ ﻣﻌﻨﺎﺳﺖ؟ آﯾﺎ ﭘﺮ ﺷﺪﻥ ﻭﺍﻗﻌﻴﺘﯽ ﺑﺎ ﺍﻧﺪﺍﺯه ﺧﺎﺹ ﺍﺳﺖ؟ ﺑﺮﺍی ﻣﺜﺎﻝ ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﻣﯽﮔﻮﯾﻴﻢ ﺷﻴﺸﻪ آب ﭘﺮ ﺷﺪﻩ، ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻣﻌﻨﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﻨﺠﺎﯾﺶ ﺷﻴﺸﻪ ﺩﯾﮕﺮ ﻇﺮﻓﻴﺖ آب ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. آﯾﺎ ﺍﯾﻦﺟﺎ ﻣﯽﺗﻮﺍﻥ ﺍﯾﻦ ﻣﻌﻨﺎی ﭘﺮ ﺷﺪﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺖ: ﭘﺮ ﺷﺪﻥ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺯ ﻇﻠﻢ، ﯾﻌﻨﯽ ﺟﻬﺎﻥ ﯾﺎ آﺩﻣﻴﺎﻥ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ آﻥ ﺩﯾﮕﺮ ﮔﻨﺠﺎﯾﺶ ﻇﻠﻢ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻧﻤﯽﺭﺳﺪ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻌﻨﺎﯾﯽ ﺍﺯ ﭘﺮ ﺷﺪﻥ ﺻﺤﻴﺢ ﺑﺎﺷﺪ؛ ﺯﯾﺮﺍ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺣﺪی ﺍﺯ ﻇﻠﻢ ﺭﺍ ﻣﯽﺗﻮﺍﻥ ﺗﺼﻮ=ﺭ ﮐﺮﺩ. ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺻﻮﺭﺕ پر ﺷﺪﻥ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺯ ﻇﻠﻢ ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﺪ ﻣﺼﺎﺩﯾﻖ ﻣﺘﻌﺪﺩی ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﻣﺼﺪﺍﻗﯽ ﺍﺯ آﻥ ﺗﺤﻘق ﯾﺎﻓﺖ، ﺍﯾﻦ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺑﺮ آﻥ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ؛ ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﻣﯽﺗﻮﺍﻥ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ آﻥ ﺣﺎﻟﺖ ﺭﺍ  ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺖ؛ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﻇﻠﻢ ﻭ ﻋﺪﻝ ﺍﺯ ﺳﻨﺦ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻣﺎﻫﻮی ﺍﺳﺖ ﯾﺎ ﺍﺯ ﺳﻨﺦ ﻣﻌﻘﻮﻻﺕ ﺛﺎﻧﻴﻪ ﻓﻠﺴﻔﯽ، ﺍﺧﺘﻼﻑ ﻧﻈﺮ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻣﻘﺎﻝ، ﻣﺠﺎﻝ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻦ ﺑﻪ آﻥ ﻣﻴﺴﻮﺭ ﻧﻴﺴﺖ.

ﻧﮑﺘﮥ ﺩﯾﮕﺮی ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﯾﻦﺟﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ آﻥ ﺗﻮجه ﮐﺮﺩ، ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ قبح ﻇﻠﻢ ﻭ ﺣﺴﻦ ﻋﺪﻝ ﺫﺍﺗﯽ ﻭ ﻓﻄﺮی آﺩﻣﻴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻔﺲ ﺍﻧﺴﺎﻥﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﮔﻮﻧﻪﺍی ﺳﺮﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺑﯽﻫﺎ ﻭ ﺑﺪیﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭک ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ؛ ﻭﻟﯽ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﻣﺼﺎﺩﯾﻖ آﻥ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﮐﻨﻨﺪ؛ ﻫﻤﺎﻥﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﭘﺮﺳﺘﯽ ﺍﻣﺮ ﻓﻄﺮی ﺍﺳﺖ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻪ ﺧﻄﺎ، ﺑﺖ ﻭ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺟﺎی ﺧﺪﺍ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﯽﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻭﻇﻴﻔﮥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ آﻥ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺭﺍﻩﻫﺎی ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﺑﻪ آﻥﻫﺎ ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺼﺪﺍﻕ ﺧﻄﺎ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.

ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻭ ﺩﻗﺖ ﺩﺭ ﻣﻌﻨﺎی ﻋﺪﺍﻟﺖ ﻭ آﻣﻮﺯهﻫﺎی ﻗﺮآﻧﯽ ﻣﺸﺨﺺ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺣﺎﮐﻤﻴﺖ ﻭ ﻧﻈﺎﻡ ﻫﻴﭻ ﮐﺸﻮﺭی ﺑﻪ ﺟﺰ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﻋﺪﺍﻟﺖ ﺑﻨﺎ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺣﮑﻮﻣﺖﻫﺎی ﺟﻬﺎﻥ ﯾﺎ ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﻧﻈﺎﻡﻫﺎی ﺍﻟﺤﺎﺩی ﯾﺎ ﺑﺮ ﺍﺳﺎﺱ ﻟﻴﺒﺮﺍﻝ ﺩﻣﻮﮐﺮﺍﺳﯽ ﯾﺎ ﺑﺮﺍﺳﺎﺱ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﯽ ﺑﻨﺎ ﺷﺪه ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ آﻥﻫﺎ ﻣﻄﻠﻮب ﺍﺳﻼﻡ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﺳﺘﺜﻤﺎﺭ ﻗﺎﺭه ﺍﻓﺮﯾﻘﺎ، ﻇﻠﻢ ﺛﺮﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ ﺑﺮ ﻓﻘﻴﺮﺍﻥ، ﺑﯽﺧﺎﻧﻤﺎﻧﯽ ﻭ آﻭﺍﺭﮔﯽ ﻣﺮﺩﻡ ﻓﻠﺴﻄﻴﻦ، ﺗﺠﺎﻭﺯ ﻭ ﻧﺎﺩﯾﺪهﮔﺮﻓﺘﻦ ﺣﻘﻮﻕ ملت ﻋﺮﺍﻕ، ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ، ﺣﻤﺎﯾﺖﻫﺎی ﺳﺎﺯﻣﺎﻥﻫﺎی ﺟﻬﺎﻧﯽ ﺍﺯ ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ ... ﺧﻮﺩ، ﺷﺎﻫﺪی ﺑﺮ ﺍﯾﻦ ﺍﻣﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ حتی ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ ﺳﺘﻢ ﻋﺎﻟﻤﮕﻴﺮ ﺍﺳﺖ ﯾﺎ ﺑﻪ ﺗﻌﺒﻴﺮی، ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺯ ﻇﻠﻢ ﭘﺮ ﺷﺪه ﺍﺳﺖ؛ ﺍما ﻧﮑﺘﮥ ﻗﺎﺑﻞ ﺫﮐﺮ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺭ ﻏﻔﻠﺖ ﻭ ﺑﯽﺧﺒﺮی ﺑﻪ ﺳﺮ ﻣﯽﺑﺮﻧﺪ ﻭ ﺣﺎﮐﻤﻴﺖ ﻇﺎﻟﻤﺎﻧﮥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻏﻠﻂ ﺻﺎﻟﺢ ﻭ ﻋﺎﺩﻻﻧﻪ ﻟﺤﺎﻅ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ. ﺍﮔﺮ ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻔﺘﮥ آﻧﺎﻥ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﻮﺩ، ﭼﻮﻥ ﻗﺒﺢ ﻇﻠﻢ ﻓﻄﺮی آﺩﻣﻴﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﺑﻪ ﺻﺮﺍﺣﺖ ﺑﻪ ﻗﺒﺢ ﭼﻨﻴﻦ ﺣﺎﮐﻤﻴﺘﯽ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ آﻥ ﺭﻭی ﺑﺮﻣﯽﮔﺮﺩﺍﻧﻨﺪ.

ﭘﻴﺎﻡ ﺍﯾﻦ ﺑﻨﺪ آﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﻧﺪﮐﯽ ﺗﻮﺟه ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ، ﻣﺸﺎﻫﺪه ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺷﺮﻁ ﻇﻬﻮﺭ ﺣﻀﺮﺕ ﻭﻟﯽﻋﺼﺮ ﮐﻪ «ملئت ﻇﻠﻤﺎ» ﺍﺳﺖ، ﻣﺤﻘﻖ ﺍﺳﺖ. ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺿﻌﻴﺘﯽ ﻇﺎﻟﻤﺎﻧﻪﺗﺮ ﺍﺯ ﻭﺿﻊ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺗﺼﻮﯾﺮ ﮐﺮﺩ، ﻭﺿﻌﻴﺖ ﮐﻨﻮﻧﯽ، ﻣﺼﺪﺍﻗﯽ ﺍﺯ ﭘﺮ ﺷﺪﻥ ﻇﻠﻢ ﺍﺳﺖ؛ ﻭﻟﯽ ﺍﻓﺴﻮﺱ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻪ ﭼﻨﺎﻥ ﺳﻄﺤﯽ ﺍﺯ آﮔﺎﻫﯽ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﺍﻣﺮ ﺭﺍ ﺩﺭک ﮐﻨﻨﺪ. ﺗﮑﻠﻴﻒ ﻭ ﻭﻇﻴﻔﮥ ﻣﻨﺘﻈﺮﺍﻥ آﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ آﮔﺎﻫﯽ ﺩﺍﺩﻥ ﺑﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﺴﺘﻀﻌﻒ ﺟﻬﺎﻥ، ﺍﯾﻦ ﺷﺮﻁ ﻇﻬﻮﺭ ﺣﻀﺮﺕ ﻣﻬﺪی ﺭﺍ ﺑﻪ ﻓﻌﻠﻴﺖ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.

6. ﺑﺮﺍﺳﺎﺱ ﻣﻄﻠﺐ ﭘﻴﺶﮔﻔﺘﻪ، ﻣﻌﻨﺎی ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻓﺮﺝ ﺭﻭﺷﻦ ﻣﯽﺷﻮﺩ. اﻧﺘﻈﺎﺭ ﻓﺮﺝ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎی ﻣﻬﻴﺎ ﺳﺎﺧﺘﻦ ﺯﻣﻴﻨﻪﻫﺎی ﻇﻬﻮﺭ ﺣﻀﺮﺕ ﻭﻟﯽﻋﺼﺮ(عج) ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻴﺰی ﺟﺰ ﺧﻮﺩﺳﺎﺯی ﻭ ﺩﮔﺮﺳﺎﺯی، ﯾﻌﻨﯽ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺪﺍﻭﻡ ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺍﻧﺒﻴﺎی ﺍﻻﻫﯽ ﻧﻴﺴﺖ؛ ﯾﻌﻨﯽ ﻣﻨﺘﻈﺮﺍﻥ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺳﺎﺯی ﺑﺎﯾﺪ ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻔﺘﮥ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﺴﺘﻀﻌﻒ ﺭﺍ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻭ آﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﺼﺎﺩﯾﻖ ﻇﻠﻢ آﺷﻨﺎ ﺳﺎﺯﻧﺪ ﻭ ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎ ﻣﺼﺎﺩﯾﻖ ﻇﻠﻢ آﮔﺎه ﺷﺪﻧﺪ، ﭼﻮﻥ ﻗﺒﺢ ﻇﻠﻢ، ﻓﻄﺮی ﺍﺳﺖ، ﺑﻪ ﻗﺒﺢ آﻥ ﺣﮑﻢ ﻣﯽﺭﺍﻧﻨﺪ ﻭ ﺩﯾﮕﺮ ﺯﯾﺮ ﺑﺎﺭ ﭼﻨﻴﻦ ﻋﻘﺎﯾﺪ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﯽ ﻭ ﻣﺪﯾﺮﯾﺖ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻏﻴﺮﺍﻻﻫﯽ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ.

ﺩﺭ آﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﺎﮐﻢ ﺍﻻﻫﯽ ﺭﺍ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻣﯽﮐﺸﻨﺪ ﻭ ﺑﺴﺘﺮ ﻭ ﺷﺮﺍﯾﻂ ﺣﺎﮐﻤﻴﺖ ﺟﻬﺎﻧﯽ ﺣﻀﺮﺕ ﻭﻟﯽﻋﺼﺮ(عج) ﻣﻬﻴﺎ ﻣﯽﺷﻮﺩ. ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﯾﻦ ﺗﺎ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺗﺤﻮﻟﯽ ﺩﺭ ﺳﺎﺧﺘﺎﺭ ﻣﻌﺮﻓﺘﯽ آﺩﻣﻴﺎﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﮕﻴﺮﺩ، ﺯﻣﻴﻨﮥ ﺗﺤﻘﻖ ﺣﺎﮐﻤﻴﺖ ﺣﻀﺮﺕ ﻭﻟﯽﻋﺼﺮ ﺗﺤﻘق ﻧﻤﯽﯾﺎﺑﺪ. ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺭﻭﺷﻦ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻓﺮﺝ، ﺍﻓﻀﻞ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺍﺳﺖ؛ ﺯﯾﺮﺍ ﺗﺪﺍﻭﻡ ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺍﻧﺒﻴﺎﺀ ﺍﻭلا ﺍﺯ ﺳﻨﺦ ﻋﻤﻞ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺛﺎﻧﻴﺎ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺍﻧﺒﻴﺎﺀ، ﻋﻤﻠﯽ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ؛ ﭼﺮﺍ ﮐﻪ ﻫﻢ ﻋﻨﺼﺮ ﺧﻮﺩﺳﺎﺯی ﻭ ﻫﻢ ﻋﻨﺼﺮ ﺩﮔﺮﺳﺎﺯی ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.

ﻧﺘﻴﺠﻪﮔﻴﺮی

ﺗﺒﻴﻴﻦ ﻧﻈﺮﯾه پیشنهادی به خوبی می‌تواند تعارض در باب ظهور قیام حضرت ﻭﻟﯽﻋﺼﺮ(عج) ﺭﺍ ﺣﻞ ﮐﻨﺪ، ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﯽ ﮐﻪ ﺩﻭ ﻧﻈﺮﯾﮥ ﺩﯾﮕﺮ، ﺍﺯ ﺍﻧﺠﺎﻡ آﻥ ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺗﻌﺎﺭﺽ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻮﺩ: ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ‌ﮐﻪ ﺷﺮﻁ ﻗﻴﺎﻡ ﺍﻣﺎﻡ ﻗﺎﺋﻢ(عج) ﭘﺮ ﺷﺪﻥ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺯ ﻇﻠﻢ ﺍﺳﺖ، ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺟﻬﺖ ﭘﺮ ﺷﺪﻥ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺯ ﻇﻠﻢ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﻨﻴﻢ، ﺑﻪ آﻣﻮﺯه‌ﻫﺎی ﻗﺮآﻧﯽ ﻋﻤﻞ ﻧﮑﺮﺩهﺍﯾﻢ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺟﻬﺖ ﻋﻤﻞ ﮐﺮﺩﻥ ﺑﻪ آﻣﻮﺯه‌ﻫﺎی ﻗﺮآﻧﯽ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﻨﻴﻢ، ﺩﺭ ﺟﻬﺖ ﭘﺮ ﺷﺪﻥ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺯ ﻇﻠﻢ ﺣﺮﮐﺖ ﻧﮑﺮﺩه‌ﺍﯾﻢ.

ﺭﺍه‌‌ﺣﻞ ﻧﻈﺮﯾﻪ

ﻣﻨﺘﻈﺮﺍﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﻭﻟﯽﻋﺼﺮ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﺧﻮﺩﺳﺎﺯی ﻭ ﺩﮔﺮﺳﺎﺯی ﻭ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﮐﺮﺩﻥ ﻓﻄﺮﺕ آﺩﻣﻴﺎﻥ، ﺷﺮﻁ ﻇﻬﻮﺭ ﻗﻴﺎﻡ ﺣﻀﺮﺕ ﺭﺍ ﮐﻪ «ﭘﺮ ﺷﺪﻥ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺯ ﻇﻠﻢ ﺍﺳﺖ» ﺑﻪ ﻓﻌﻠﻴﺖ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ؛ ﺯﯾﺮﺍ ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺍﺯ ﻇﻠﻢ ﭘﺮ ﺷﺪه ﺍﺳﺖ ﻭﻟﯽ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺭ ﻏﻔﻠﺖ ﻭ ﺑﯽﺧﺒﺮی ﺑﻪﺳﺮ ﻣﯽﺑﺮﻧﺪ. ﺑﻴﺪﺍﺭی ﻓﻄﺮﺕ ﻭ آﮔﺎﻫﯽ ﻣﺮﺩﻡ، ﻋﻨﺼﺮ ﺍﺳﺎﺳﯽ ﺑﻪ ﻓﻌﻠﻴﺖ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺷﺮﻁ ﻗﻴﺎﻡ ﺍﻣﺎﻡ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺧﻮﺩﺳﺎﺯی ﻭ ﺩﮔﺮﺳﺎﺯی ﻧﻴﺰ ﭼﻴﺰی ﺟﺰ ﻋﻤﻞ ﺑﻪ آﻣﻮﺯه‌ﻫﺎی ﺩﯾﻨﯽ ﻭ ﻗﺮآﻧﯽ ﻧﻴﺴﺖ.

ﺩﮔﺮﺳﺎﺯی ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻃﺮﯾﻖ ﺧﻮﺩﺳﺎﺯی ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺧﻮﺩﺳﺎﺯی ﻭ ﺑﺮﭘﺎﯾﯽ ﺟﺎﻣﻌﮥ ﻋﺎﺩﻻﻧﻪ ﻧﻴﺰ ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﺪ ﻋﺎﻣﻞ ﻋﻤﻠﯽ ﺑﻴﺪﺍﺭی ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻔﺘﮥ آﺩﻣﻴﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥﻫﺎ ﺑﺎ ﺩﯾﺪﻥ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﻻﻫﯽ ﺧﻮﺩﺳﺎﺧﺘﻪ ﻭ ﺟﺎﻣﻌﮥ ﻋﺎﺩﻻﻧﻪ، ﺑﻬﺘﺮ ﻣﯽﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﻧﻈﺎﻡﻫﺎی ﻇﺎﻟﻤﺎﻧﮥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺸﺨﻴﺺ دهند، ﺯﯾﺮﺍ ﻋﻤﻞ ﺑﻪ آﻣﻮﺯه‌ﻫﺎی ﺩﯾﻦ ﯾﺎ ﺑﻪ ﺗﻌﺒﻴﺮی ﺩﯾﮕﺮ ﺗﻌﺎﺭﺿﯽ ﺑﺎﻗﯽ ﻧﻤﯽﻣﺎﻧﺪ؛ زیرا عمل به آموزه‌های دین یا به تعبیری تداوم رسالت انبیاء، خود بستر و زمینه قیام حضرت می‌شود.

یادداشت از: دکتر محمد محمدرضایی، استاد فلسفه دین دانشگاه تهران

انتهای پیام/