به گزارش خبرگزاری تسنیم از شهرکرد، انقلاب اسلامی ایران در سال 1357 خیزشی سراسری بود که از کوچه‌های شهرهای کوچک تا میدان‌های شهرهای بزرگ امتداد پیدا کرد و هر نقطه از کشور، سهمی از التهاب، امید و ایستادگی را در دل خود ثبت کرد. در روزهایی که پایه‌های رژیم پهلوی زیر فشار اعتصاب‌ها، راهپیمایی‌ها و نافرمانی عمومی می‌لرزید، مردم در سراسر ایران با دست‌های خالی اما با اراده‌ای مشترک به خیابان آمدند و روایتی مختص به خود را ساختند.

در این میان، بازگشت امام خمینی(ره) در 12 بهمن 1357 به میهن، برای میلیون‌ها ایرانی نشانه نزدیک شدن پایان یک دوره و آغاز فصلی تازه بود؛ لحظه‌ای که موجی از شور و شعف، کشور را فرا گرفت و خیابان‌ها را به صحنه استقبال و همبستگی تبدیل کرد.

مردم با گل و شیرینی و تمثال امام در کوچه‌ها و خیابان‌ها حرکت می‌کردند

صبح 12 بهمن 1357 برای مردم فارسان قرار بود روزِ جشن باشد؛ همان لحظه‌هایی که خبر ورود امام خمینی(ره) از پاریس به ایران، موجی از شور را در سراسر کشور انداخته بود. اما در این شهر، شادی خیابانی خیلی زود به عزای عمومی تبدیل شد و باعث 12 بهمن خونین در فارسان شد.

 نیروهای انقلابی در فارسان از نخستین ساعات صبح، مراسم راهپیمایی و شادمانی را تدارک دیده بودند؛ مردم با گل و شیرینی و چراغ توری و تمثال امام در کوچه‌ها و خیابان‌ها حرکت می‌کردند و شعارهایی از جنس «خوش‌آمدی» و «الله‌اکبر» سر می‌دادند؛ شعارهایی که نشانه استقبال و اعلام همراهی بود.

مسیر راهپیمایی نیز مشخص بود، حرکت از مسجد جامع فارسان آغاز شد و به سمت میدان 22 بهمن فعلی (سه‌راه باباحیدر) پیش رفت. در نقطه‌ای از مسیر، حوالی یک بنگاه، حمله آغاز شد؛ حمله‌ای از سوی سلطنت‌طلبان و چماقداران هوادار شاه که شب قبل هماهنگی‌هایی صورت گرفته بود.

شهید قربانعلی داودی، کاسبی که فعالیت انقلابی داشت

در همان درگیری اولیه، ضربه چوب (چماق) به سر قربانعلی داودی وارد شد؛ فردی که یکی از مبارزان و چهره‌های فعال انقلابی در فارسان بود. همزمان چند نفر دیگر از جمله رضایی نیز مصدوم شدند و به دلیل شدت جراحات به بیمارستان منتقل شدند.

 نیروهای انقلابی، داودی و رضایی را به بیمارستان شهرکرد رساندند. رضایی در همان‌جا درمان شد، اما وضعیت داودی وخیم‌تر بود و او را به بیمارستان اصفهان منتقل کردند؛ انتقالی که چند ساعت بعد به پایان تلخ رسید و داودی بر اثر شدت صدمات به درجه رفیع شهادت نائل آمد.

شهید قربانعلی داودی متولد 1308 در فارسان، کاسب، با سواد محدود در حد خواندن و نوشتن، اما علاقه‌مند به قرآن و ترجمه آن بود.  این مردِ مردمی فعالیت مذهبی و انقلابی را از دل زندگی روزمره‌اش جلو می‌برد.

وی با روحانیت  ارتباط فعالی داشت و نقش او در تبلیغ و پخش اعلامیه‌های امام در شهرستان فارسان جدی بود، تا جایی که ژاندارمری چند بار او را بازداشت کرد و پس از چند روز، با گرفتن تعهد برای کنار گذاشتن فعالیت‌ها آزادش کرد. این مسائل، نشانه‌ای از فشارهای امنیتی و مراقبت‌های ساختارمند بر فعالان مذهبی و انقلابی در منطقه است.

افزایش فعالیت‌های انقلابی شهید داودی

با نزدیک شدن به سال 1357 و شدت گرفتن فضای انقلاب، شهید داودی فعالیت‌هایش را بیشتر کرد؛ حتی نصب عکس امام جلوی درب مغازه، به یکی از نشانه‌های آشکار صف‌بندی تبدیل شد و به‌دنبال آن، تهدیدها و حمله به مغازه‌اش چند بار تکرار شد؛ از شکستن شیشه‌ها تا مجروح شدن در حمله عاشورای همان سال.

همین پیشینه، فهم حادثه 12 بهمن در فارسان را از یک درگیری لحظه‌ای فراتر می‌برد.  تضادها از قبل شکل گرفته بود و خیابان، در روزهای پایانی رژیم پهلوی، میدان مواجهه دو طرف شد؛ یک طرف مردمی که راهپیمایی می‌کردند و طرف دیگر نیروهایی که با چوب و چماق در کمین ایستاده بودند.

فرزند شهید داوودی در خصوص این واقعه می‌گوید: پدرم چراغ توری و تمثال امام را همراه داشت، راهپیمایی از مسجد جامع شروع شد و تا رسیدن به حوالی بنگاه، فضا همچنان خوش‌آمدگویی بود. اما گروهی که با چماق در بنگاه جمع شده بودند هجوم آوردند، جمعیت پراکنده شد و دو نفر کتک مفصل خوردند که یکی از آن‌ها پدرم بود.

رضایی، مصدوم دیگر این حادثه نیز بیان می‌کند: مردم با گل و شیرینی و چراغ توری و عکس قاب‌شده امام آمده بودند و شعارهایشان تند و خشن نبود. در میدان 22 بهمن فعلی قطعنامه خوانده شد و در سه‌راهی که بعدها به سه‌راه ترمینال معروف شد، حدود صد نفر به آنها حمله کردند.

تشییع باشکوه شهید داودی به تظاهراتی عظیم در حمایت از امام خمینی تبدیل شد

وی می‌گوید که حوالی ساعت 9:40 صبح ضربه چماق به سرش خورد و لحظه‌ای همه‌چیز برایش تار شد. در ادامه از کمک‌های اولیه، انتقال با لندرور، توقف در کمیته مردمی ورودی شهر، و رساندن آن‌ها به بیمارستان شهرکرد می‌گوید؛ جایی که روی سرش بخیه زده شد و بعد نوبت شهید داودی رسید و پزشک دستور اعزام به اصفهان داد.

رضایی مطرح کرد: مردم بیرون بیمارستان برای اهدای خون تجمع کرده بودند و با یک بلندگوی دستی با آنان صحبت کردم و آن‌ها را به نظم شهر دعوت کردم. 

پس از شهادت شهید قربانعلی داودی، تشییع پیکر او به یک رخداد بزرگ تبدیل شد. مراسم تشییع با حضور حدود 30 هزار نفر از مردم انقلابی سراسر استان چهارمحال و بختیاری و حتی استان اصفهان در روز شنبه 14 بهمن در فارسان برگزار شد؛ جمعیتی که، شهر را یکپارچه درگیرِ سوگ و خشم و حمایت کرد.

تشییع باشکوه شهید داودی به تظاهراتی عظیم در حمایت از امام خمینی و مخالفت با دولت وقت تبدیل شد؛ و چند روز بعد هم بازتاب آن در روزنامه کیهان ثبت شد.

انتهای پیام/7540